لباس ایرانی

تاکید بر لباس ایرانی و به عبارتی لباس ملی را می توان ناظر به رجوع ما به «خودی» قلمداد کرد.

کد خبر: ۴۴۸۷۳

اهمیت این موضوع در اتکا به خود و در داشته های خویش است.«طرح لباس ملی» مصداقی برای این موضوع است . توجه به این مصداق برای ما به همان اندازه اهمیت دارد که انگیزه دستیابی فرزندان ایران به دانش هسته ای اهمیت دارد. هر دو حیطه ناظر به یک موضوع اصلی است و آن رجوع به خود و حفظ روحیه خودباوری ملی مبتنی بر فرهنگ غنی ایرانی اسلامی است . حرف اصلی آن است که اگر ما بخواهیم به نیاز زیبایی دوستی خود که یک نیاز فطری و مقدس است ؛ پاسخی در شان یک انسان مستقل و صاحب کرامت بدهیم ، لازم است به اصالت ها و ارزشهای «خودی» تکیه کنیم و براساس آن نیازهای خود را مرتفع سازیم . این یک اصل مسلم است که انسان بویژه در مرحله نوجوانی و جوانی ، موجودی تنوع طلب و زیباگراست. انسانها فطرتا به زیبایی ها گرایش نشان می دهند. این زیبایی ها در جنبه های ظاهری و باطنی بروز می کند. یکی از مواردی که جوانان به آن حساسیت نشان می دهند و سعی دارند که خود را با مصادیق زیبایی شناختی منطبق کنند؛ نوع و چگونگی پوشاک و ظاهر است . این گرایش را نمی توان نادیده گرفت و باید به آن پاسخ مناسب داد. طراحی های لباس براساس اصول و مولفه های فرهنگی ایرانی اسلامی می تواند این نیاز را برآورده سازد وگرنه تقلید از الگوهای دیگران باب شده و گسترش می یابد. به عبارت دیگر مدگرایی کورکورانه را می توان ناشی از 2 عامل دانست : عامل اول ضعف تشخیص و نداشتن آگاهی مناسب نسبت به «خودی» و توانایی های خود است و عامل دوم ارائه نشدن الگوهای مناسبی است که با فرهنگ خودی منطبق باشد.بر این اساس باید 2 خط اصلی را در این عرصه پیگیری کرد. خط اول کوشش در جهت ارتقای سطح خودباوری و شکل دادن شاکله رشد یافته و خودآگاه است که توانایی های فردی و جمعی خویش را پاس می دارد. اما خط دوم ، طراحی الگوهای متفاوت و متنوع لباس است که از رگه های فرهنگ خودی پیروی کنند. ذکر این نکته ضروری است که تاکید بر لباس ملی به معنای طراحی یونیفورم متحدالشکل و شاید یکرنگ نیست . متاسفانه برخی رسانه های بیگانه سعی دارند این موضوع انحرافی را جا بیندازند که لباس ملی یعنی یونیفورم یک شکل و یکرنگ . در حالی که اگر منظور از لباس ملی ، یونیفورم متحدالشکل بود ، مساله از ابتدا حل شده بود. چرا که طراحی یونیفورم نیاز به زمان زیادی ندارد و ضمنا مساله «تنوع» هم موضوعیت ندارد. در حالی که طراحی لباس ملی با اصل تنوع منافاتی ندارد. مهم آن است که ما به گونه ای بپوشیم که عناصر و مولفه های آن ضمن رعایت تنوع و موارد زیبایی شناسی ، معرف فرهنگ خودی باشد و از مولفه های فرهنگ بیگانه استفاده نکرده باشد و این امر امکانپذیر است ، کما این که نمونه هایی از این حرکت را در برخی بخشها تجربه کرده ایم . طراحی لباس ایرانی علاوه بر آن که به نیاز تنوع طلبی و زیبایی گرایی جوانان پاسخ می دهد ، آنان را به خودآگاهی بیشتر و تکیه بر هویت خویشتن دعوت می کند.