ای نامه که می‌روی به سوی افراد توانمند!

شکرانه بازوی توانا‌ /‌ بگرفتن دست ناتوان است

خب حالا چه باید کرد؟ به زور متوسل شویم و بگیریم یارانه افراد توانمند را از بیخ قطع کنیم؟ یا با زبان لطیف مهرورزانه از خودشان بخواهیم که از گرفتن یارانه انصراف بدهند؟... خب معلوم است که هر عقل سلیمی، راه و روش دوم را انتخاب می‌کند که لطیف‌تر است و به مشارکت و همدلی دولت و ملت نزدیک‌تر. فلذاست که رئیس‌جمهور، یک روز پس از اظهارنظر راجع به اجرای فاز دوم هدفمندی یارانه‌ها در سال جاری، گفت: «بنا داریم با کسانی که توانمند هستند، مکاتبه کنیم و از آنها بخواهیم که از دریافت یارانه نقدی انصراف دهند.»

بسته پیشنهادی: از آنجا که تشویق توانمندان به نگرفتن یارانه جهت بیشتر رسیدن یارانه به دیگران که بعضا هشتشان گرو نه‌شان است، علاوه بر پیشنهاد خوب نامه‌نگاری با آنها، ما نیز به روال خاص خودمان مواردی را پیشنهاد می‌دهیم:

1ـ ارسال کارت‌پستال: الآن تا عید نوروز 3 ماه مانده است. همین مدت فرصت طلایی خوبی است که یک کارت تبریک هم همراه با بهترین آرزوهای قشنگ، بزنیم تنگ نامه‌هایی که قرار است برای توانمندان فرستاده شود. این طوری اثرگذاری‌اش ردخور ندارد. بخصوص اگر با این شعر عمیق نوستالژیک همراه شود: ای نامه که می‌روی به سویش / از جانب من ببوس رویش!

2ـ پیامک زدن: با همکاری مخابرات، روزی 3 وعده به توانمندان پیامک زده شود که از گرفتن یارانه خواهش می‌کنیم اکیدا خودداری شود. 3 وعده اگر بعد از غذا باشد، بهتر است. شکم گشنه، مهرورزی و محبت حالی‌اش نمی‌شود.

3ـ پخش ترانه: روح انسان، بخصوص انسان شرقی با موسیقی عجین است و خیلی زود نرم و بلکه پودر می‌شود. از طریق صداوسیما آهنگ‌هایی پخش شود یا شرکت ایرانسل برای مشترکان مایه‌دار بفرستد که توانمندان کشور را دعوت به گذشتن از مبلغ یارانه نماید. مثلا یک همچین ترانه‌ای با ته‌مایه‌ای از حزن در صدای خواننده که: «یارانه‌ای ریزم، از من بگذر / یک پول ناچیزم، از من بگذر ... و الخ!»