در حقیقت این گونه از لاکپشتها فصل زمستان را در اعماق دریاها، تالابها یا دریاچهها سپری میکنند، اما از آنجا که این گروه از لاکپشتها نمیتوانند در آب تنفس کنند، از روش جالبی برای زنده ماندن در این مخفیگاه زمستانی استفاده میکنند. زمانی که لاکپشت در فصل زمستان وارد آب میشود ابتدا سرش را در آب فرو میبرد. در این مرحله دمای بدن او به میزان قابل توجهی کاهش مییابد و به دمای حدود 4 درجه سانتیگراد میرسد.
کاهش ناگهانی دمای بدن لاکپشت موجب کاهش نیاز این موجود به انرژی میشود. در واقع وقتی لاکپشت با شرایطی شبیه به یک خواب زمستانی مواجه میشود نیاز بدن این موجود به انرژی در حدود یکدهم انرژی مورد نیاز بدنش در شرایط معمولی است. علاوه بر این با کاهش دمای بدن، میزان اکسیژن مورد نیاز برای بقای حیات این موجود نیز به حداقل ممکن کاهش مییابد.
جالب است بدانید با اکسیژنی که برای مدت زمان 3 تا 4 دقیقه اکسیژن مورد نیاز بدن انسانها را تامین میکند، لاکپشتها میتوانند برای مدت زمان 3 تا 4 ماه به حیات خود در اعماق آبها ادامه دهند. زمانی که لاکپشتها در اعماق آب هستند از طریق پوست بدن یا پوسته غشایی که سطح گلوی آنها را میپوشاند، اکسیژن آب را جذب و دیاکسیدکربن را به آب پس میدهند، اما جالبتر این که این گروه از موجودات حتی در اواخر زمستان که آب رودخانهها و دریاچهها یخ میبندد و ذخیره اکسیژن موجود در آب به صفر میرسد یا هنگامی که در گل و لای و رسوبات اعماق آبها به دام میافتند یا پناه میگیرند نیز میتوانند به حیات خود ادامه دهند.
توانایی لاکپشتها در مواجهه با چنین محدودیتهایی به علت ذخیرهشدن نوعی ماده قندی به نام گلیکوژن در اندامهای مختلف بدن است. ویژگی منحصر به فرد گلیکوژن این است که بدون نیاز به اکسیژن نیز میتواند تجزیه شود و به عنوان منبعی برای تامین انرژی مورد نیاز لاکپشت مورد استفاده قرار گیرد. گرچه تجزیه گلیکوژن به روش بیهوازی با تولید لاکتیکاسید همراه است که در مقادیر بالا برای بدن سمی است، اما لاکپشتها میتوانند با استفاده از مواد معدنی که از پوسته و استخوان بدنشان آزاد میشود اثر این اسید را خنثی کنند و از بین ببرند.
مترجم: فرانک فراهانیجم
منبع: live scinence
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم