‌طبیعت در‌ چشم دوربین

عکاسی از طبیعت و حیات‌وحش، آرامشی به من می‌دهد که در هیچ یک از حوزه‌های عکاسی نمی‌توانم آن را پیدا کنم. در طبیعت تصاویر و زیبایی‌هایی وجود دارد که انسان را مسحور خودش می‌کند و در این حوزه انسان خود را به خدا نزدیک‌تر می‌بیند.

می‌توان گفت کل استان آذربایجان شرقی و مناطق کویری و جنگلی، سهند، قره قشلاق، تالاب قوری‌گل، منطقه امن کنتال، ‌منطقه کاغذکنان و... .

مهم‌ترین گونه نادر منطقه ارسباران‌، سیاه‌خروس است که فقط در این ناحیه زندگی می‌کند. گرفتن‌عکس سیاه خروس نیز برای خود داستانی دارد. سال 1380 که تازه در اداره کل محیط زیست استان مشغول به کار شده بودم، یکی از کارشناسان محیط زیست به نام مهندس مسعود گفت اگر بتوانی سیاه‌خروس قفقازی را به تصویر بکشی کار فوق‌العاده‌ای کرده‌ای. من هم پیشنهاد او را قبول کردم، اما نمی‌دانستم این کار چقدر سخت و طاقت‌فرساست. به گفته او عکاسان زیادی در کمین سیاه خروس بودند ولی تا آن موقع نتوانسته بودند عکسی بگیرند. بالاخره همراه مهندس مسعود عازم ارتفاعات و جنگل‌های انبوه ارسباران شدیم.

البته نباید فراموش کنیم یک عکاس حیات وحش قبل از این که عکاس خوبی باشد، باید ابعاد رفتاری حیوانات را بشناسد و مهندس مسعود با تجربه‌های فراوانش در این زمینه کمک قابل توجهی به من کرد. از دیگر گونه‌های نادری که موفق شدم از آن عکس بگیرم «اردک سرسفید» است.

بعضی هنرجویان می‌گویند برای عکاس حرفه‌ای بودن باید بهترین دوربین را داشت، اما از نظر من دوربین فقط یک ابزار است. در حالت کلی می‌توان گفت دوربین فقط 30 درصد تاثیر دارد و 70 درصد یک عکس خوب مربوط به خود عکاس و هنر عکاسی اوست.

در مورد این سوال باید گفت، مگر می‌شود انسان یکی از فرزندانش را بیشتر از بقیه دوست داشته باشد! من تمام عکس‌هایم را دوست دارم.

گرچه من هزاران عکس از طبیعت در آرشیو خود دارم، اما عکسی که مرا بسیار متحول کرد و در آن عظمت خدا را به وضوح دیدم، عکسی از مه‌گرفتگی در طبیعت بسیار زیبای ارسباران بود.

کتاب حیات وحش و گونه‌های جانوری استان آذربایجان شرقی برای اولین بار در کشور به چاپ رسید. این کتاب دارای 200 صفحه و 200 قطعه عکس از گونه‌های جانوری و گیاهی و طبیعت منحصر به فرد استان است.

خیر، تمام آثار نیست؛ یکسری از عکس‌ها در این کتاب به چاپ رسیده و ان‌شاءالله بقیه آثار در چاپ‌های آینده به آن اضافه خواهد شد.

تمام سال 89 را برای چاپ این کتاب وقت گذاشتم و خدا را شاکرم که با استقبال خوبی هم مواجه شد.

به نظر من، عکاسی از حیات‌وحش به سبک خاصی نیاز ندارد. من همیشه درصدد بودم که به حیوان مورد نظر نزدیک شوم تا این که بخواهم از دور عکس بگیرم. به این ترتیب حیوان مرا جزئی از طبیعت می‌بیند. همچنین سعی می‌کنم حسی را که با خود‌ دارم، به عکس انتقال دهم نه این که صرفا یک عکس بگیرم، بلکه تمام حس من باید با عکس درگیر شود.

برخلاف نظر بعضی افراد که عکاسی را از شاخه‌های بسیار آسان هنری می‌دانند، باید بگویم این‌گونه نیست. عکاسی نگاه و زاویه دید خاصی می‌طلبد که در مواجهه با هر پدیده‌ای تفاوت می‌کند. در میان شاخه‌های عکاسی هم ‌عکاسی از حیات وحش قدری سخت‌تر است، چرا که قبل از وارد شدن به منطقه و قبل از این که ما گونه‌های جانوری را ببینیم، آنها ما را می‌بینند و حرکات و رفتار ما باعث استرس و فرار گونه‌های مورد نظرمان می‌شود.

معصومه درخشان