ترسیدن لذت‌بخش است

حقیقتا ژانر وحشت به‌رغم جذابیت‌هایش هنوز در ایران جای خودش را باز نکرده و جنس ایرانی این گونه فیلم زیاد ساخته نشده است. بهترین فیلم‌های این ژانر در دنیا ساخته می‌شود و فیلم‌های پرفروشی هم شناخته می‌شوند. نمونه‌های خارجی فیلم‌های ژانر وحشت در سینما‌های ما اکران نمی‌شود اما مخاطبان این سینما حتما این نوع فیلم را می‌بینند. تعریف ژانر وحشت از نظر من یعنی ژانری که با یک قصه خوب در ارتباط با مسائل ماورایی تعریف شود و این‌که بتواند با یک بیان تصویری مناسب تماشاگر را به یک وحشت توام با لذت ببرد و با این تعاریف می‌توان گفت یک فیلم موفق در ژانر وحشت خواهیم داشت.

من برای فیلمنامه دیگری با نام «قیصرانه» که فیلمنامه بسیار ویژه‌ای بود و قطعا باید تکنیکی و فنی ساخته می‌شد، پروانه ساخت گرفتم اما ارشاد شرط و شروطی برای ساخت فیلم گذاشت که ما از ساخت آن منصرف شدیم تا این‌که این قصه، کاملا اتفاقی به من پیشنهاد شد و در چند مرحله این فیلمنامه در ارشاد رد شد که بالاخره آقای شمقدری لطف کردند و دستور پروانه ساخت این فیلم را صادر کردند. ما فرصت کمی برای پیش‌تولید کار داشتیم چرا که باید خیلی زود آن را برای جشنواره فجر آماده می‌کردیم، خیلی راضی هم نبودیم که به این شکل ساخت فیلم را شروع کنیم اما با محدودیت زمانی بسیار زیاد، این فیلم را آماده کردیم.

مشکل فیلمنامه نفرین این بود که از ابتدا بسیار شباهت داشت به فیلم دیگران و متاسفانه فرصتی نبود که فیلمنامه بازنویسی چندباره شود، باز هم به دلیل همان محدودیت زمانی که توضیح دادم. اما این فیلمنامه بازسازی شد علاوه بر این‌که پایان کار هم تغییر کرد.

استفاده از تکنیک‌های روز دنیا قطعا در به تصویر کشیدن بهتر فیلم‌هایی در ژانر وحشت امری اساسی است که متاسفانه ما در ایران حتی ابزار آن را به لحاظ فنی هم نداریم. متاسفانه به لحاظ اقتصادی استفاده از تکنیک‌های روز دنیا برای فیلمسازان داخلی بسیار هزینه‌بردار است؛ علاوه بر آن، متخصصان این امر هم کم هستند. هر چه تعداد متخصصان بیشتر شود و امکانات ما به روزتر شود، طبیعی است که کیفیت کار بالاتر می‌رود. در حال حاضر یکی از ضعف‌های عمده سینما بویژه ژانر وحشت نبود جلوه‌های ویژه درست در ساخت این گونه فیلم‌هاست.

من فیلمنامه را که می‌خوانم، در ابتدا در بازیگران موجود ما به ازا پیدا می‌کنم. فکر نمی‌کنم بر ای ژانر وحشت نیاز به ستاره داشته باشیم چرا که این گونه فیلم‌ها، فیلم‌هایی هستند که بیشتر به تکنیک و بازیگر خوب وابسته‌اند نه ستاره؛ حتی فکر می‌کنم استفاده از بازیگران تئاتر برای بازی در این گونه فیلم‌ها مناسب‌تر است چرا که اصولا بازیگران تئاتر تکنیک بهتری در بازیگری دارند. از نظر من، بازیگر مثل نگین انگشتری سینماست؛ این نگین اگر درخشنده‌تر باشد، به ستاره تبدیل می‌شود و آن وقت ستاره مسوولیتی را متوجه خودش می‌کند که در ایران کمتر دوستان ما و ستاره‌های سینما به آن توجه می‌کنند. مثلا در سینمای دنیا یک فیلم ساخته می‌شود که دستمزد یکی از بازیگرانش 20 میلیون دلار است اما همان بازیگر در فیلم دیگری بازی می‌کند که کل بودجه فیلم یک میلیون دلار است، آن بازیگر می‌داند و به این آگاهی رسیده است که گاهی یک فیلم آنقدر موجبات دیده شدنش را فراهم می‌کند که می‌تواند از دستمزد چند صد دلاری‌اش بگذرد و عوض آن بهتر دیده و مطرح شود. متاسفانه بازیگران ما به این نکته توجه نمی‌کنند که مثلا 15 فیلم شبیه هم بازی کرده‌اند که دیگر نقش کشش دیده شدن ندارد. به هر حال برای این فیلم هم من از ابتدا همین نکته را در نظر داشتم و خدا را شکر بسرعت به آن رسیدیم.

سازنده یک اثر هیچ وقت از نتیجه کارش رضایت کامل ندارد. همیشه انسان با ایده‌آل‌هایش فاصله دارد، طبیعی است وقتی فیلمی ساخته می‌شود با توجه به فیلمنامه شرایط و زمان و بقیه قضایا، ذهنیت سازنده اثر نسبت به کار تغییر می‌کند. مثلا هنوز هم گاهی می‌گویم کاش وقت بیشتری داشتم. این ای کاش‌ها باعث می‌شود فکر کنیم که به ایده‌آل نرسیده‌ایم اما از خود فیلم راضی هستم.