جایی که به آن سفر نکرده‌ام

قبل از هر چیز، اگر دنبال یک فیلم رئال از هر نوع‌ جنایی، گنگستری و... مثل آنهایی که این روزها بازارهای جهانی را تسخیر کرده‌اند، هستید و می‌خواهید 2 ساعت بنشینید، سرگرم شوید و بعد به زندگی و امور روزانه‌تان بپردازید، به هیچ وجه سراغ درخت زندگی نروید. این فیلمی ‌است که شما را رودرروی خودتان قرار می‌دهد. یک‌جور مواجه درونی که مسلما نیازمند این است که وقت بیشتری را برای آن بگذارید. فیلم از همه نظر عجیب وغریب است. داستان فیلم درباره زندگی یک خانواده پدرسالار در دهه 50 است، اما خیلی فراتر از این حرف‌ها صحبتش درباره ریشه‌های حیات در کره زمین است، گویی که می‌خواهد روند هر حادثه‌ای از زندگی انسان‌ها را مانند پدیده‌ای طبیعی و عظیم (از آتشفشان تا دریا) کند. یک روایت تمثیلی که می‌توان اسمش را نئوسمبولیسم گذاشت، چرا که دوره جدیدی از نمادگرایی را پایه‌گذاری می‌کند. نحوه ساخت فیلم هم به همین اندازه نامتعارف است، ترنس مالیک فیلم را با اشاره‌هایی به فیلمنامه «کیو» نوشته خودش، ساخته است.

فیلم جلوه‌های ویژه بسیار سنگینی دارد و تدوین‌ آن 2 سال طول کشیده و 5 تدوینگر نام آشنا و بزرگ همزمان روی فیلم کار کرده‌اند.

بزرگ‌ترین ایراد فیلم به فصل‌هایی مربوط می‌شود که به نوعی به «کیو» باز می‌گردند. فصل‌هایی که توالی ریتم را بر هم می‌زند و نوعی فاصله‌گذاری بین مخاطب و فیلم را باعث می‌شود.

ضمن این‌که یک ساعت آغازین فیلم به احتمال زیاد برایتان خوشایند نیست، درک‌اش نمی‌کنید، خوابتان می‌گیرد و حتی ممکن است کلی هم ناسزا بار فیلم کنید، اما فقط کافی‌ است یک ساعت دوام بیاورید آن وقت است که هر چیزی در جای اصلی‌اش قرار می‌گیرد و بعد از آن، همه چیز آسان می‌شود!

منتقدان خارجی، فیلم را در چارچوب تجربه‌ای جدید دوست داشته‌اند، اما اکثرا در حوزه «معنویت» و برخورد فیلم به آن ایراداتی را وارد کرده‌اند. منتقدان خودمان، همان‌طور که گفتم زیاد فیلم را نپسندیده‌اند.

مدیسا محراب‌پور / جام‌جم