قوانین هوانوردی ضرورتی برای برقراری نظم در آسمان

 در این بین افراد ماجراجویی هم بودند که از روزمرگی‌ها و تفریحات یکنواخت خسته شده و به دنبال نوع جدیدی از تفریحات بودند تا هیجان بیشتری را تجربه کنند. طبیعتا پرواز با هواپیما، با تمام مخاطراتی که داشت، گزینه خوبی برای این افراد به حساب می‌آمد. از این‌رو طی چند سال، کارگاه‌ها و کارخانه‌های کوچک و بزرگی شکل گرفتند که وظیفه‌شان پاسخگویی به نیاز این گروه از مردم بود. مدتی طول نکشید که برخی مناطق خوش آب و هوا و مستعد آمریکا که از یک زمین مسطح برای برخاست و نشست هواپیما برخوردار بود پاتوقی برای این گروه از ماجراجویان شد.

این افراد بیشتر در روزهای تعطیل به سراغ طیاره‌های آهنی خود می‌رفتند تا با آن چرخی در آسمان بزنند و هوایی تازه کنند؛ اما صدای موتور این طیاره‌ها آنقدر زیاد بود که گاهی مزاحم مراسم مذهبی مردم در کلیساهای اطراف می‌شد. از این‌رو مسوولان کلیسا به فرمانداران فشار وارد کردند که به این وضعیت سر و سامانی بدهند و دست‌کم پرواز این هواپیماها در روزهای یکشنبه را ممنوع کنند. بالاخره پس از مدتی این قانون به تصویب رسید و به این ترتیب اولین قانون در هوانوردی جهان پا به عرصه وجود گذاشت. با گذشت زمان و افزایش تعداد هواپیماها، لزوم تدوین قوانین مرتبط با این صنعت بیشتر احساس شد و به این ترتیب در هر منطقه و ایالتی که هواپیما در آنجا وجود داشت قوانین محلی برای بهره‌گیری از هواپیما تدوین شدند. این روند همچنان ادامه داشت تا جایی که دامنه پرواز هواپیماها از مرز جغرافیایی کشورها گذشت و خطوط هوایی بین‌المللی شکل گرفتند. در این شرایط دیگر قوانین محلی و ایالتی پاسخگوی انبوه مسائل مرتبط با حمل و نقل هوایی نبودند. از این‌رو نمایندگان 52 کشور که دارای صنعت حمل و نقل هوایی بودند در روز 7 آذر 1323 خورشیدی در شیکاگو دور هم جمع شدند تا سازمانی بین‌المللی را برای سامان دادن به قوانین این صنعت تاسیس کنند. در این نشست پیمان‌نامه‌ای به امضای حاضران رسید که بعدها به پیمان شیکاگو مشهور شد.

طبق این پیمان‌نامه اعضا تصمیم گرفته‌اند تا سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی (ایکائو) را تاسیس کنند. در بیانیه تاسیس این سازمان چنین آمده است: از آنجا که پیشرفت‌های آتی در حمل و نقل هوایی بین‌المللی می‌تواند کمک شایانی به توسعه روابط و دوستی بین ملت‌ها کند و از طرفی استفاده نادرست از این صنعت می‌تواند منجر به بروز تهدیدات امنیتی شود و از آنجا که جلوگیری از اصطکاک بین کشورها و توسعه همکاری بین کشورها و ملت‌ها مطلوب همگان است؛ بنابراین کشورهای امضاکننده این پیمان توافق خود را بر توسعه هوانوردی غیرنظامی بین‌المللی همراه با ایمنی و نظم و ارائه خدمات حمل و نقل هوایی بین‌المللی بر مبنای برابری فرصت‌ها و فعالیت سالم و اقتصادی اعلام می‌کنند.