قاتلان اجیر شده

از میان 3 متهم پرونده فقط یکی از آنها اتهام قتل را قبول کرد و ماجرای مرگ شکور را توضیح داد. 2 متهم دیگر همه چیز را انکار کردند. هوشنگ می‌گوید دیگر نمی‌خواهد بیش‌ از این پنهانکاری کند.

رفاقتی با او نداشتم. من همسر او را می‌شناختم و از طریق زلیخا با شکور آشنا شده‌ بودم، اما او را از نزدیک نمی‌شناختم.

گول حرف‌های زلیخا را خوردم. او خیلی از شوهرش گله می‌کرد و می‌گفت با شوهرش خوشبخت نیست و او آدم بدی است.

من نمی‌خواستم کاری بکنم و به من هم ربطی نداشت، اما بعد شرایطی به وجود آمد که او را کشتم.

بله او به من پول داد. البته من این پول را لازم داشتم. برای این که بتوانم فرار کنم. بعد هم که بازداشت شدم پول را به ماموران پس دادم.

نه درست نیست. مسائل دیگری مطرح بود. اگر آن مسائل نبود چندین برابر این هم به من پول می‌دادند، حاضر نمی‌شدم چنین کاری بکنم.

من در آن زمان با زلیخا رابطه داشتم و این رابطه‌ آن قدر عمیق شده بود که به خاطرش هر کاری می‌کردم. چشمانم را روی واقعیت بسته بودم و نمی‌خواستم کسی را بجز او ببینم.

من و محمد به شکور گفتیم می‌دانیم دستگاه گنج‌یاب او که گم شده بود، کجاست و به این بهانه او را از خانه بیرون کشیدیم و به محل حادثه بردیم و بعد با هم او را کشتیم.

اول محمد یک ضربه به سرش زد و بعد من بودم که به او حمله کردم، چند ضربه با چاقو زدم و بعد دوباره محمد آمد و او را زد.

می‌خواستیم آتش بزنیم. ولی پشیمان شدیم و جسد را داخل چاه انداختیم.

بله می‌دانم، اما دروغ می‌گوید. من یک بار کارهایی که او کرده ‌بود را گردن گرفتم. چون به من قول داد وقتی از اینجا بیرون رفت، برایم رضایت بگیرد.

چون او همسر و بچه‌ داشت. اصرار کرد و من هم قبول کردم. من خانواده‌ای نداشتم. تنها بودم. وقتی محمد از دخترش صحبت کرد دلم برایش سوخت و قبول کردم؛ اما واقعیت این است که او هم در قتل دست داشت.

وقتی زلیخا شنید شوهرش مرده‌ است یکی از خانه‌های او را فروخت و حدود 2 میلیون تومان به من پول داد که من با آن فرار کردم و البته مدتی بعد که دستگیر شدیم من پول‌ها را پس دادم.

تا جایی که می‌دانم هنوز در اداره آگاهی شهرستانی است که بازداشت شدیم.

بعد از آزادی از زندان نمی‌دانم چه سرنوشتی در انتظارم خواهد بود. شاید دیگر نتوانم زندگی کنم. شرایط روحی خوبی ‌ندارم و اصلا نمی‌دانم بتوانم ادامه ‌بدهم یا نه. دلم برای بچه‌های شکور می‌سوزد. درست است که او آدم خوبی نبود، اما من نباید دخالت می‌کردم و از این کار پشیمان هستم.

زلیخا که گفته می‌شود، طراح اصلی این نقشه ‌است، می‌گوید هر آنچه در موردش گفته‌اند دروغ است. او می‌گوید: شوهرم آدم بدی بود و ما رابطه خوبی با هم نداشتیم، من هیچ‌وقت عاشق شوهرم نبودم، اما چون 3 دختر داشتم شرایط را تحمل می‌کردم.

او ادامه ‌می‌دهد: 13 سالم بود که به عقدش درآمدم. از همان اول می‌دانستم خوشبخت نمی‌شویم. چون شکور مرد بداخلاقی بود. دوست داشت همه از او اطاعت کنند و من دوست نداشتم این کار را بکنم. مرتب من را کتک می‌زد. برای خودش نوچه درست کرده ‌بود. مجبورم می‌کرد از نوچه‌هایش حرف شنوی داشته ‌باشم و به من می‌گفت باید هر آنچه می‌خواهند برایشان آماده ‌کنی. کارم این بود که از صبح پذیرایی را شروع کنم. نوچه‌های شوهرم که می‌آمدند باید چای و میوه می‌آوردم و برایشان زغال آماده می‌کردم که مواد بکشند. از این زندگی راضی نبودم، اما چون او خرجی بچه‌هایم را می‌داد راضی به مرگش هم نبودم.

او در مورد این که چرا از چنین مردی جدا نمی‌شد، می‌گوید: من هیچ‌ حامی‌ای نداشتم. کسی نبود که پناهم دهد. اگر پناهگاهی داشتم که 13 سالگی شوهرم نمی‌دادند. به هر حال وجود من در آن خانه لازم بود، چون می‌توانستم از دخترانم حمایت کنم. قبل از قتل شوهرم، او می‌خواست دخترم که آن زمان 11 ساله ‌بود را به پیرمردی بفروشد و می‌گفت من پدرش هستم و صاحب اختیارش و به تو ربطی ندارد که دخترم را چه می‌کنم. خیلی سر این موضوع من را کتک می‌زد.

این زن در مورد رابطه‌اش با 2 متهم دیگر می‌گوید: آنها نوچه‌های شوهرم بودند. به خانه ما می‌آمدند و با او مواد می‌کشیدند. من هم چاره‌ای نداشتم بجز این که تحمل کنم. وقتی شوهرم گم شد به من نگفتند که آنها او را دزدیده‌اند. طبق معمول به کلانتری رفتم چون هر وقت شوهرم گم می‌شد او را در کلانتری پیدا می‌کردم. از سر عادت به کلانتری رفتم. گفتند او بازداشت نشده و گفتند به اداره آگاهی بروم. مدتی بعد هم هوشنگ به من گفت شوهرم را دیده است و گفت پول لازم دارم. من هم خانه‌ شوهرم را فروختم و پول را به آنها دادم تا شوهرم را به خانه برگردانند. نمی‌دانستم قتلی اتفاق افتاده‌ است.

وضعیتی که حالا دارم بهتر از قبل نیست. کار می‌کنم تا خرجی بچه‌ها را بدهم. دخترانم بزرگ شده‌اند و از من توقعاتی دارند که نمی‌توانم برآورده کنم.

داوود ابوالحسنی