من بی‌گناهم، آزاد می‌شوم

تو و همسرت چند سال با هم زندگی کردید؟

حدود 3 سال با هم بودیم، ما زندگی خوبی داشتیم و من اصلا از همسرم ناراحت نبودم، ما زندگی شادی داشتیم.

بله. او 2 سال از من بزرگ‌تر بود، اما این موضوعی نبود که باعث اختلاف ما شود، من زنم را دوست داشتم و 2 سال هم اختلاف چندانی نبود که به خاطرش مشکلی به‌وجود بیاید.

ازدواجمان یک ازدواج سنتی نبود، ما با هم آشنا شدیم و بعد هم با موافقت خانواده‌هایمان ازدواج کردیم.

نه، زندگی ما خیلی آرام بود. درآمد من و همسرم برای این‌که یک زندگی را اداره کنیم، کافی بود و همه چیز خیلی خوب می‌گذشت.

نه، این‌طور نیست. ما با هم خوب بودیم. کسانی که چنین ادعایی را مطرح کردند بیایند و در دادگاه بگویند، اگر واقعیت را می‌گویند بیایند و در دادگاه شهادت دهند.

من قبلا هم توضیح دادم، همسرم کشته ‌شد؛ چون یک سارق وارد خانه ما شد و هر دوی ما را زد، اما من زنده‌ ماندم.

این نظریه را قبول ندارم، دلیلی برای این کار نداشتم.

من کاری نکردم که بخواهم پنهان‌کاری کنم، این دروغ است که من زنم را کشتم. همه می‌خواهند جوری القا کنند که انگار من باعث شدم زنم بمیرد و به عمد او را کشتم، در حالی که من واقعا این کار را نکردم.

یک‌سال است که به همین خاطر در زندان هستم، آنها اتهامی را به من وارد کردند که هیچ‌ پایه و اساسی ندارد. آنها یکسری حرف‌ها شنیده‌اند که مدرکی برای اثبات آن ندارند.

مادر همسرم در دادگاه گفت دخترش مستقیم در مورد ادعاهایی که مطرح کرده است با او صحبت نکرده، این نشان می‌دهد برای من توطئه چیده‌اند.

نمی‌دانم، چرا این حرف‌ها را در مورد من می‌گویند. واقعا کاری نکردم و نمی‌دانم چرا با من دشمنی می‌کنند. فقط می‌توانم این را بگویم کسانی این حرف‌ها را می‌زنند که به زندگی من و همسرم حسادت می‌کردند.

روز حادثه من و زنم در خانه بودیم که زنگ در به صدا درآمد. در را باز کرد و مردی با چاقو مرا تهدید کرد و وارد خانه شد، من هم چون نمی‌دانستم چه باید بکنم کنار رفتم. او وارد خانه شد، اول مرا زد و بعد سراغ همسرم رفت. چون زنم دست ‌و پایش شکسته بود، نتوانست مقاومت کند و ضرباتی که بر بدنش وارد شد، محکم‌تر بود بعد هم آن مرد مقداری پول و طلا برداشت و رفت.

این حرف درست نیست، دزد آمد و من و زنم را زد، من هم نتوانستم کاری کنم چون خودم هم زخمی‌شده‌ بودم. این‌که همسایه‌ها ندیده‌اند دلیل مناسبی برای قاتل بودن من نیست.

خب من آن زمان فکرم درست کار نمی‌کرد. هول کرده بودم، بدحال شده بودم، اصلا متوجه نبودم چه می‌کنم، فکر کردم آنها زودتر می‌رسند وزنم نجات پیدا می‌کند.

خب به من چه مربوط است که آنها نشنیدند. ضمن این که درگیری خیلی طولانی نبود، خیلی زود تمام شد.

نه این طور نیست، این دروغ است. برای درگیری آن هم درگیری منجر به قتل باید دلیلی وجود داشته باشد، من هیچ مشکلی با او نداشتم و همدیگر را خیلی هم دوست داشتیم.

این ربطی به همسرم نداشت، درست است که زنم تنها در ماشین بود، اما من به عمد این کار را نکردم. آن روز برای انجام کاری از ماشین پیاده شدم، ماشین سرپایینی بود راه افتاد و خوشبختانه همسرم بموقع توانسته بود ترمزدستی را بکشد و هیچ اتفاقی نیفتاد، اتفاق برای هر زوجی ممکن است پیش بیاید و ربطی به این که من می‌خواستم همسرم را بکشم نداشت.

نه من این حرف را هم قبول ندارم، دروغ است، این کار را نکردم. سرم گیج رفت پایم به زنم برخورد کرد و او داخل چاله افتاد که بلافاصله نجاتش دادم. این هم یک حادثه بود.

بله همه‌اش اتفاق بود. هیچ کس نیست شاهد درگیری ما باشد و بگوید که اختلافی داشتیم یا حتی صدایی از خانه ما شنیده ‌شود.

اگر من این کار را کردم، چرا همسرم دوباره با من زندگی کرد. او که می‌دانست قصد کشتنش را دارم. این حرف منطقی نیست، اگر واقعا کاری کرده بودم او باید از من متنفر می‌شد و دیگر به خانه من برنمی‌گشت. او با هیچ کس در مورد مشکلاتمان حرف نمی‌زد البته مشکل خاصی هم نداشتیم حتی درگیری ساده هم با هم نداشتیم.

این شکستگی به خاطر اتفاقی بود که در آسانسور برایش رخ داد. 5 طبقه سقوط کرد و دست و پایش شکست. آن موقع مریض بود و به همین خاطر هم در برابر سارق مقاومتی نکرد.

من خودزنی نکردم، پزشکی قانونی اشتباه نظر داده است.

نتوانستم او را شناسایی کنم، نقاب داشت.

من هیچ وقت به قتل همسرم اعتراف نکردم، چون این کار را نکرده بودم. فکر نمی‌کنم به قصاص محکوم شوم، اما اگر هم محکوم شوم، اعتراض خواهم کرد و آنقدر پیگیری می‌کنم تا آزاد شوم.

من کاری نکردم که از آنها عذرخواهی کنم. یک سال است که بدون هیچ ‌دلیلی در زندان هستم. از این موضوع ناراحتم و عذاب می‌کشم. این اتفاق به خاطر ادعای واهی آنهاست. زنم را دوست داشتم و می‌دانم آنها هم از ناراحتی مرگ فرزندشان چنین ادعایی را مطرح کرده‌اند، به خاطر این که ما رابطه خیلی خوبی با هم داشتیم، من می‌گذرم و از آنها شکایتی نمی‌کنم و به آنها تسلیت می‌گویم و با این که خودشان می‌دانند، اما یک بار دیگر تاکید می‌کنم که زنم را خیلی دوست داشتم و هنوز هم عزادارم و لباس سیاه می‌پوشم. او زن خیلی خوبی بود و من با او خیلی خوشبخت بودم.

زندگی به سختی می‌گذرد، اما تحمل می‌کنم. زندان شرایط خاص خودش را دارد. هر روز با خانواده‌ام صحبت می‌کنم و روزهای هفته را می‌شمارم تا روز ملاقات برسد و بتوانم خانواده‌ام را ببینم. کتاب هم می‌خوانم، دلخوشی‌هایم همین چند چیز است و امیدوارم که بتوانم تا اثبات بی‌گناهی‌ام زندان را تحمل کنم.

مرجان لقایی