همیشه یک جای کار می‌لنگد

تا مدت‌ها پس از تصویب اصلاحیه‌ قانون مبارزه با موادمخدر که بخشی از آن به جمع‌آوری معتادان کارتن خواب اختصاص دارد، هنوز مراکز اقامت اجباری برای درمان اعتیاد وجود نداشت، اما فشارهای رسانه‌ای سرانجام کار را به آنجا رساند که چند مرکز در استان‌های مختلف به شکل آزمایشی راه‌اندازی شد. با این حال، غائله‌جمع‌آوری معتادان کارتن‌خواب، حتی پس از راه‌اندازی این مراکز هم ختم به خیرنشده تا جایی که بتازگی سردار حسین ساجدی‌نیا، رئیس پلیس تهران اعلام کرده است: «جمع‌آوری معتادان تابلو وظیفه پلیس نیست و جزو ماموریت‌های ما محسوب نمی‌شود.»

رئیس پلیس تهران در حالی این نکته را می‌گوید که براساس ماده 16 اصلاحیه قانون مبارزه با موادمخدر، پلیس به حکم قانون، موظف است معتادان متجاهر و بی‌میل به ترک را به مراکز اقامت اجباری برای درمان اعتیاد تحویل دهد، اما چه اهمیتی دارد قانونگذاران چه می‌گویند، وقتی قوه مجریه بسادگی از قبول مسوولیت سر باز می‌زند؟

به این ترتیب، اگر زمانی پلیس آماده دستگیری معتادان بود، اما جایی برای نگهداری شان نداشت حالا ماجرا برعکس شده است و گرچه جایی برای نگهداری‌شان هست، پلیس جمع‌آوری‌ آنها را وظیفه خود نمی‌داند و بعید نیست اگر دیر یا زود پلیس نیز، راضی به جمع‌آوری معتادان ولگرد شود و مراکز اقامتی هم سر پا بمانند، یکی دیگر از سازمان‌ها یا نهادهایی که باید در فرآیند جمع‌آوری معتادان نقشی داشته باشند از مسوولیت شانه خالی کنند تا مردم را به این نتیجه برسانند که پرسه‌زنی معتادان ولگرد در پایتخت ایران، طلسمی نشکستنی است و مثل خیلی از پدیده‌های ناخوشایند دیگر، بناچار باید به آن هم عادت کنند.