پُستخانه

بدون نام: چه مطالبی اولویت دارن که توی صفحة اصلی چاپ بشن؟

پیمان مجیدی معین: یه تصویر سیاه سفید از تو تو ذهنم مونده بود/ ترس فراموش کردنت ذهنم رو ترسونده بود/ تا که شنیدم اومدی سرزده و بیخبر/ وقتی تصویر تو نشست توی چارچوب در/ به این خیال رنگ زدی مث یه جعبه مداد رنگی/ شبیه یه رنگین‌کمون بعد بارونای دلتنگی/ این طوری شد که یه دفعه محو تماشات شدم/ تو این سکوت معرکه لبخون چشمات شدم/ خبر می‌دادی پیش پات دلم رو قربونی کنم/ این شبای دلواپسُ برات چراغونی کنم/ درسته که چشمای تو، تو دنیا حرف نداره/ همون چشما برای من یه دنیا حرف داره/ نیاز به خیالبافی نیست وقتی تو این‌جا باشی/ ذهنم پر از تصویره مث یه دفتر نقاشی/ از خاطرت دور کن فکر و خیال سفر رو/ از خاطر من نمی‌ری به خاطر من نرو/

مهدی ترکاشوند: آاای هوااار... ایهاالناس به دادم برسید... آهای بروبچ بیاید ببینید حضرت عالی چی می‌گه... آره همین پاسخگو... تو روز روشن تهمت می‌زنه... به من می‌گه قاتل... آخه من کاری نکردم. فقط یه انتقاد کوچولو به جناب تاریخ داشتم. به من می‌گه جانی... اگه جلوش رو نگیریم پس فردا می‌یاد اسممون رو [هم] شطرنجی می‌کنه[...].

احسان 87 : همین دیروز بود/ که علف می‌خوردم در اصطبل تفکراتت...!/ همه را که احمق فرض می‌کنی/ خنده‌ام می‌گیرد/ اما برای این‌که/ دلت نشکند/ در اصطبل می‌مانم...

بدون نام: [...] اولین پیغامم رو دارم می‌دم. یه سوال دارم از همه‌تون: اگه فقط یه روز به زندگیتون باقی مونده بود، چی‌کار می‌کردین؟ فقط یه روزا.

رضوان از کنگاور: وقتی می‌بینی که کم‌کم زندگیت داره سر و سامون می‌گیره [و] سراسر شده عشق و محبت، این‌قدر که دوس داری پرواز کنی... بعد یهو همة امیدت یکجا پرواز می‌کنه [و] می‌بینی اونی که تا حالا امیدت بود، بهت [راه و روش] پرواز[کردن رو] نشون داد و پر و بال [گستراندن] واسه زندگی [رو]... داره جلوی چشمات پرپر می‌شه، دوس داری زندگیت رو بدی که اون بهتر شه اما راهی وجود نداره، داره ذره‌ذره آب می‌شه و تو فقط نگاه می‌کنی[...].

بدون نام از تهران: [...]ببخشید که در کاغذ خوبی نامه ننوشتم. من یک مشکلی دارم که چون به نظرم شما خیلی منطقیتر از بقیه‌ای که می‌شناسمشان جواب می‌دی و آدم راحت‌تر به دلش می‌شیند می‌خواهم باهاتون در میان بذارم اما وقتی زنگ زدم گفتن نمی‌تونن شماره تلفنتون را بدن. چطور می‌توانم با شما (با خود خودتان) مشورت کنم؟[...]

مریم، 21 ساله از بابل: خسته شدم. می‌خواهم در آغوش گرمت آرام گیرم. خسته شدم بس که از سرما لرزیدم. بس که این کوره راه ترس‌آور زندگی را هراسان پیمودم زخم پاهایم به من می‌خندد. خسته شدم بس که تنها دویدم. اشک گونه‌هایم را پاک کن و بر پیشانی‌ام بوسه بزن. می‌خواهم با تو گریه کنم. خسته شدم بس که تنها گریه کردم. می‌خواهم دستهایم را به گردنت بیاویزم و شانه‌هایت را ببوسم. خسته شدم بس که تنها ایستادم پدر.