فاصله‌ها

با لبخند وارد شوید

می‌دونی توی این دوره [و] زمونه چی حال می‌ده؟ این‌که وارد یه شهر که می‌خوای بشی، تو ورودیش نوشته باشن: ورودی شهر ما، لبخند زیبای شماست. کاش این رو تو ورودی همة شهرا بزنن و ما برای ورود کسی هم به قلبمون از این اصل پیروی کنیم.

کامران از بناب

دلم این‌طور می‌گوید

صد بار گفتم من همین‌طوری هستم که می‌بینی. انتظار نداشته باش حرفهای تو را گوش کنم و تغییر کنم و بشوم همان کسی که تو می‌خواهی. به نظر من که اگر این‌طور بود، تا به حال همه خوبِ خوب شده بودند.

هر کسی یک ایرادی دارد. این را که نمی‌شود انکار کرد. صد بار گفتم من از آن آدمهائی نیستم که صبح تا شب قربان‌صدقة زنشان می‌روند و بعد هزار تا کار دیگر می‌کنند. دست‌کم من هر چه دارم رو می‌کنم و اهل حرفهای الکی نیستم. دست خودم که نیست، نمی‌توانم هر جمله‌ای که به تو می‌گویم آخرش یک «عزیزم» هم اضافه کنم. مهمتر از همه این است که من دوستت دارم و این را با کارهائی که تا به حال انجام داده‌ام به تو ثابت کرده‌ام. حالا مشکل تو این است که من باید بگویم «عزیزم» و از این حرفها بزنم؟

با این حال، من چند بار سعی کردم که حرفت را گوش کنم اما آخرش به این نتیجه رسیدم که حرفهایم مصنوعی است و به من نمی‌چسبد. بزور که نیست، حرف باید از ته دل باشد. وقتی یک شاخه گل به تو می‌دهم یا وقتی برایت هدیه‌ای می‌خرم، با تمام وجودم چنین کاری می‌کنم، و نه به خاطر این‌که به یادت بیندازم که من دوستت دارم. به این قسمتش فکر نمی‌کنم؛ احساس من در آن لحظه این‌طور بوده که دلم می‌خواسته برای تو کاری بکنم یا چیزی بخرم؛ یعنی کاری را می‌کنم که دلم می‌گوید. منظورم را می‌فهمی؟

[اما] با همة این حرفها، تو مجبور نیستی با من بمانی. تصمیم با خودت است عزیزم!

فرید دانش‌فر

مسیر یکطرفه

لبانم را دوختم. خسته شدم از بس که کلامم را پشت چراغ «عبور ممنوعِ» نگاهشان نگه داشتم و مترسک ساختگی ابهتشان را کابوس‌وار در سراب دیدم.

یادت هست که یک بار خط تفکرشان را گذراندم؟ آخ که چه دردناک بود زیر گرفتن عقایدم...

ریحانه طالبی از چمگردان