موسیقی فیلم را جدی‌تر بگیریم

ابتدا درباره نحوه همکاریتان با سریال «از یاد رفته» بفرمایید؟

تابستان سال گذشته که در دفتر علی لدنی برای ساخت موسیقی فیلم سینمایی «برف روی شیروانی داغ» بودم، اتفاقی با «فریدون حسن‌پور» آشنا شدم و ایشان با شناختی که از کارها و سوابق من پیدا کرده بود، پیشنهاد ساخت موسیقی سریال «از یاد رفته» را داد و همان جا صحبت‌های اولیه انجام گرفت و قرار شد با ایشان همکاری کنم.

سریال کاملا ضبط شده بود و تدوین آن هم انجام گرفته بود که این شرایط خیلی خوب بود. به اندازه کافی زمان داشتم تا با حوصله و فراغت روی موسیقی آن کار کنم. این شرایط به نسبت سریال‌هایی که همزمان با ساخت روی آنتن هستند و باید با عجله‌ کار کنی، بهتر بود.

من در ساخت موسیقی این سریال بیشتر به مفهوم فکر می‌کردم تا فضا و لوکیشن و این‌که بخواهم با موسیقی به بیننده نشان بدهم ما الان در کجا هستیم؛ مثلا تصاویر شمال را که نشان می‌دهد، من از موسیقی محلی استفاده کنم یا خارج از کشور را با موسیقی خارجی. دلیلی هم برای این کار ندیدم به نظرم در مجموع قصه و مفهوم سریال یکی است. مراحل خود را طی می‌کند و بیشتر سعی کردم از مفهوم سریال بهره ببرم. مجموعا موسیقی در خدمت مفهوم فیلم است، نه فضا...

با توجه به این‌که معتقدم استاندارد جهانی ساخت موسیقی فیلم باید به صورت ارکستر باشد، از «ارکستر ناسیونال اکراین» که متشکل از 65 نوازنده بود استفاده کردم حدود 2 ساعت موسیقی بود که در مجموع کار خیلی زود ضبط شد. در کنار آن از 3 سولیست (تکنواز) استفاده کردم: پیانو، ویولن‌سل و گیتار. درخصوص سازبندی بیشتر به رنگ‌آمیزی سازها توجه کردم تا استفاده از یک ساز خاص و اگر جاهایی سولویی (تکنوازی) بود، در خدمت مفهوم بوده است.

بله، در واقع 3 سولیست کار از نوازنده‌ ایرانی استفاده کردم، پیانو از سهیل زمانیان، ویولن‌سل از مهدی عبدی (برادرم) و گیتار از فردین طهرانیان.

برای اجرای تیتراژ پایانی سریال، ارکستر کلاسیک را در خدمت موسیقی سنتی قرار دادیم و این کار را در دستگاه ماهور اجرا کردیم که با اجرای خوب محمد معتمدی مجموعا کار خوبی شد.

آنچه در حال حاضر در کشورمان مشاهده می‌شود، این است که به موسیقی فیلم، پس از تولید نگاه می‌شود، یعنی فیلم ساخته می‌شود، تدوین می‌شود و سپس سراغ آهنگساز می‌آیند، در صورتی که در سینمای روز دنیا، نگاه ارزشمندتری به موسیقی فیلم دارند و یکی از ارکان اصلی فیلم حساب می‌شود. در کشور ما به موسیقی،‌ نگاه مصرفی دارند که بیاید و فضایی را پر بکند. از طرفی استفاده از آهنگسازان تحصیلکرده که به روش‌های علمی به فیلم نگاه کنند و با اصول استاندارد روز پیش بروند، قطعا اثر موفق‌تر و ماندگارتری را خلق خواهد کرد.

در مقطعی برخی تهیه‌کننده‌ها به سمت آهنگسازانی می‌رفتند که از دستگاه‌های الکترونیکی استفاده می‌کنند، این که به نظرم بیشتر نگاه اقتصادی بوده که هزینه کمتری متحمل شوند، اما آنچه در اجرا مشاهده شده صدمات جبران‌ناپذیری به کلیت کار وارد کرده است.

الان بسیاری از کارگردانان ما روشن‌تر شده‌اند و نگاه علمی‌تری دارند و با تعامل مثبت و سازنده‌ با آهنگسازها توانسته‌اند آثار کیفی بهتری خلق کنند. امیدوارم روز به روز این نگاه به سمت موسیقی فیلم جدی‌تر شود و موسیقی فیلم را جدی‌تر بگیرند و در آینده شاهد خلق آثار برجسته و ماندگارتری در این حوزه باشیم.