در منچسترسیتی دوباره متولد شدم

من در تابستان سرانجام از آرسنال جدا شدم و به آرامش رسیدم. این اولین بار بود که برای انتقال به تیم جدیدم اضطراب نداشتم و به سرعت تصمیم گرفتم. حالا شبیه این است که در سیتی دوباره متولد شده‌ام!

دوست داشتم به مربی‌ام نشان دهم در انتخاب نکردن من اشتباه بزرگی مرتکب شده ولی در بلندمدت نبودن در آن بازی‌ها با توجه به نتایجی که تیم گرفت برای من بهتر بود چون استراحت کردم و با تمام توان در بازی‌های باشگاهی حضور داشتم. با آن بازی‌ها توانستم جایگاهم را در تیم ملی پس بگیرم.

به این جایزه افتخار می‌کنم چون بازیکنان بزرگ فرانسه در سال‌های قبل همیشه این جایزه را دریافت کرده‌اند. در عین حال این جایزه انتقام بزرگی برای من بود چون با این‌که از جام جهانی کنار ماندم اما در نهایت بهترین بازیکن سال شدم.

مارادونا. من یک سال بعد از این‌که او جام جهانی را گرفت به دنیا آمدم ولی پدرم همیشه او را دوست داشت و نوار بازی‌های او را دائم نگاه می‌کرد. من بازی‌های او را روی نوارهای ویدئویی دیده بودم و برای من او بهترین بازیکن دنیا بود.

نام‌های بزرگ آن تیم در زمانی که هوادارش بودم کریس وادل و ژان پیر پاپن بودند. کریس وادل جادوگر بود ولی از زمانی که به انگلستان آمده‌ام او را ندیده‌ام.

بله، زمانی در آکادمی جوانان مارسی بازی می‌کردم و گاهی از ما برای توپ جمع کنی در بازی‌های باشگاهی استفاده می‌شد. وقتی روبر پیرس برای مارسی بازی می‌کرد من توپ جمع کن باشگاه بودم. یک بار با روزنامه اکیپ مصاحبه داشتم و آنها عکسی از من در 10 سالگی داشتند که کنار زمین توپ جمع کن بودم. من در بازی تیم‌های مارسی و رئال مادرید توپ جمع کن بودم و این برایم افتخار بزرگی بود. 6 ماه بعد از آن در تیم اصلی مارسی بازی می‌کردم.

نمی‌توان مارسی را باهیچ باشگاهی در انگلستان مقایسه کرد چون شیوه کار کاملا متفاوت است. وقتی شما برای مارسی بازی کنید امکان بازی در تمامی تیم‌های اروپایی بوجود می‌آید چون آنها شما را برای هر شرایطی آماده می‌کنند. در مارسی مدیر و مالک باشگاه گاهی به رختکن می‌آمدند تابا بازیکنان رودررو صحبت کنند ولی این مسائل در انگلستان رخ نمی‌دهد. در آرسنال ونگر همه کاره تیم بود و در سیتی هم مانچینی به تازگی اختیارات بیشتری گرفته است.

من آن زمان 17 سال داشتم و واقعا از این لقب خوشم آمده بود. هر هفته خوب بازی نمی‌کردم ولی این‌که با بهترین بازیکن فرانسه در دهه گذشته مقایسه شوم تاثیر خوبی روی من داشت. این عنوان برای هرکسی جذاب بود.

از همان دوران کودکی دوست داشتم فوتبالیست باشم ولی در 10 ساگی جثه کوچکی داشتم. اما به تمریناتم ادامه دادم و وقتی در 15 سالگی به تیم ملی زیر 17 سال فرانسه دعوت شدم فهمیدم می‌توانم روی این کار حساب کنم. قبل از آن واقعا تصوری از بازی در لیگ اول فرانسه نداشتم. شانس هم فاکتور خیلی مهمی در رسیدن به این مرحله بود و در دوران نوجوانی می‌تواند تعیین‌کننده باشد. من خوش شانس بودم که در آن زمان افراد تاثیر‌گذاری کنارم بودند.

اگر بخواهم صادقانه جواب داده باشم باید بگویم برنامه‌ای برای آینده حضورم در خارج از فرانسه نداشتم. البته این مساله بدیهی بود که اگر در مارسی خوب بازی کنم شاید به تیم دیگری بروم اما این‌که انگلستان را دوست داشته باشم یا اسپانیا اصلا مطرح نبود. این‌که آرسنال مربی فرانسوی داشت خب در تصمیم‌گیری نقش زیادی داشت ولی در 20 سالگی هیچ‌کس نمی‌تواند تصمیم صددرصد قاطعانه‌ای بگیرد و من هم تنها با توجه به حضور ونگر و بازیکنان فرانسوی در آرسنال به آن تیم رفتم. شاید می‌توانستم به تیم‌های دیگر اروپایی هم بروم اما هیچ‌وقت از این تصمیم پشیمان نبودم.

به هیچ عنوان. ما تیم خوبی داریم و با تاکتیک‌های مختلفی که مانچینی در هر بازی به کار می‌گیرد می‌توانیم چه در لیگ قهرمانان و چه در لیگ برتر مدعی باشیم.

در فوتبال کمتر می‌توان قهرمانی را قبل از نیم‌فصل پیش‌بینی کرد اما ما اگر بتوانیم این فرم از آمادگی را تا فوریه حفظ کنیم و اختلاف بیشتری در صدر جدول داشته باشیم، به احتمال زیاد قهرمان خواهیم بود.

روزنامه گاردین /‌ مترجم: امیررضا نوری‌زاده