‌کرش را متقاعد می‌کنم‌

بله. این به خاطر قرارگرفتن در محیط است. الان دیگر باید از صبح تا شب فارسی حرف بزنم و پس از گذشت یک سال و خرده‌ای که به ‌ تهران آمدم (از زمان پیوستن به استیل‌آذین از ابتدای فصل دهم لیگ برتر) حالا خودم هم احساس می‌کنم‌ راحت‌تر حرف می‌زنم.

خب من از وقتی صدای پدر و مادرم را شنیدم در محیط آلمان بودم و طبیعی است که برایم حرف زدن به زبان آلمانی تا پیش از این راحت‌تر بوده باشد. اما الان و پس از حدود شش سال که دائم با تیم ملی سر و کار داشتم و حالا که دیگر در تهران زندگی می‌کنم زبان فارسی را هم تا همان اندازه راحت صحبت می‌کنم.

با اصطلاحات. یعنی یک چیزهایی که مثلا از قدیم بین مردم ایران یا تهرانی‌ها بوده است اما در زبان فارسی که مردم با هم صحبت می‌کنند خیلی به کار نمی‌رود. یک چیزهایی که ...

بله! ضرب‌المثل‌ها را هنوز خوب بلد نیستم و معنی آنها را در لحظه نمی‌گیرم اما در سایر موارد خوب هستم و حتی اخبار غیرورزشی را هم که به زبان فارسی گوش می‌کنم خوب متوجه همه چیز می‌شوم.

بله. اینطوری آلمانی هم در ذهنم می‌ماند و فراموشش نمی‌کنم. به همین خاطر باید از آقایان مظلومی و فتح‌الله‌زاده تشکر کنم که این موقعیت را برای تیم ایجاد کردند... (خنده فریدون) البته شوخی کردم. چون من تقریبا هر روز با مادرم در آلمان تلفنی صحبت می‌کنم.

خیر. من از اوایل فصل نقل و انتقالات با پیشنهاد استقلال مواجه شده بودم، اما در حال بررسی چند پیشنهاد دیگر بودم.

قطعا دنبال شرایط تیم فصل جدیدم بودم اما یک پیشنهاد خارجی هم داشتم که می‌خواستم ببینم آن به چه صورت پیش می‌رود. به همین دلیل کمی صبر کردم و وقتی هم که دیدم استقلال خوب یارگیری کرده است ترجیح دادم به این تیم بیایم.

البته با مشاوران خودم صحبت کردم. اولا استقلال بدنه اصلی تیمش را حفظ کرده بود و فقط برای تقویت خود در برخی پست‌ها یار می‌گرفت و از آن گذشته این تیم با سال‌ها حضور موفق در سطح اول باشگاه‌های ایران و حتی آسیا تیمی نبود که از سوی مسوولانش به صورت خیلی سطحی بسته شود و من مطمئن بودم جذب مهره‌هایی مثل آندرانیک تیموریان، مهدی رحمتی و جاسم کرار و بعد هم خسرو حیدری باعث تقویت تیم می‌شود. استقلال فصل دهم نایب قهرمان لیگ شده بود و این را می‌دانستم که آنها فقط با یک امتیاز اختلاف نسبت به سپاهان دوم شدند و همه این فاکتورها به اضافه تصمیماتی که خودم برای آینده‌ام داشتم باعث شد تا در نهایت به پیشنهاد استقلال پاسخ مثبت بدهم.

جبران یکی دو فصل ناموفقم در داخل و خارج از ایران است. پیشنهاد استقلال یا همان تیم نایب قهرمان فصل پیش که می‌دیدم برای قهرمانی بسته می‌شود فرصتی پیش پایم گذاشت تا برای جبران آنچه که مرا تا حد زیادی از جایگاه واقعی‌ام در نظر مردم پایین آورده بود دوباره با قدرت به عرصه فوتبال برگردم.

به هیچ‌وجه. همیشه می‌گویم باید شکست را هم شکست داد تا موفق بود.

مصدومیتم به خاطر عجله‌ای بود که برای بازی‌کردن داشتم. من مدتی تمرین نداشتم و وقتی به جو خوب تیم استقلال وارد شدم تحت‌تاثیر قرار گرفتم.

بودن کنار بازیکنان بزرگ و نامدار استقلال همان‌قدر که به آدم انرژی می‌دهد همان‌قدر هم شرایط سخت را پیش‌روی انسان می‌گذارد و من هم با آن که هنوز از نظر بدنی از بچه‌ها عقب بودم و اردوهای بدنسازی آنها را طی نکرده بودم، اما می‌خواستم خودم را خوب نشان بدهم که در یک بازی درون تیمی از ناحیه مینیسک زانو دچار کوفتگی (له‌شدن مینیسک)‌ شدم و حدود یک ماه و نیم از بچه‌ها عقب افتادم.

خیر. هیچ وقت افسوس اتفاقات گذشته را نمی‌خورم. بلکه همواره به زمان حال و آن وقت که در آن هستم، فکر می‌کنم و می‌خواهم آن را خوب سپری کنم. چون قطعا خوب سپری‌شدن زمان حال خاطره‌ای خوش برای آینده خواهد شد.

بله. ما فصل گذشته هم در استیل‌آذین جو خوبی در تیم داشتیم، اما هر چه از ابتدای فصل گذشت، رفته رفته آن صمیمیت‌ها کم شد و بچه‌ها دیگر با هم خیلی خوب نبودند.

یعنی آن وحدت تاکتیکی و تیمی درون زمین کم و کمتر شد تا آنجا که باعث شد تیم سقوط کند.

خیر. برعکس بیرون تیم همه با هم بگو و بخند داشتند اما درون زمین از پاس‌دادن به هم امتناع می‌کردند...

هرگز! گفتم که اتفاقات گذشته را نباید زیر و رو کرد و باید گذاشت در همان گذشته بماند.

نمی‌دانم. من تا آن زمان به چنین مساله‌ای برخورد نکرده بودم. من در آلمان بیرون زمین با هم‌تیمی‌هایم خیلی دوست نبودم و فقط برای هم دست تکان می‌دادیم و هرکس سرش در لاک خودش بود اما درون بازی و زمین بخوبی از هم حمایت می‌کردیم و وحدت تاکتیکی داشتیم و آنجا حتی اختلاف‌ها را هم کنار می‌گذاشتیم.

من که به یاد ندارم. شاید هم بوده باشد. اما من هرگز متوجه آن نشدم.

من کارشناس مسائل فوتبال ایران نیستم و تازه به این لیگ آمده‌ام، اما خوب می‌دانم که فوتبال خصوصی قواعد بین‌المللی‌تری دارد که در چارچوب آن به مراتب می‌توان بهتر تیمداری کرد و موفق‌تر بود. حتی ارتباط میان طرفداران تیم‌ها با باشگاه هم صمیمانه‌تر می‌شود.

خیر. خوشبختانه چند هفته‌ای است که می‌توانم بازی کنم و از زحمات کادر پزشکی تیم استقلال هم متشکرم.

یک ضربخوردگی به عضله رانم بود که همان اوایل هفته از بین رفت و حالا برای بازی با صبای قم، شرایط خوبی دارم.

خیلی خوب است. تیمی مثل نفت تهران که فصل پیش داشت سقوط می‌کرد، الان در بالای جدول کنار تیم‌‌های صدرنشین است. تیم‌های خوب هم کم نداریم. فکر می‌کنم در این شرایط کارکردن سخت‌تر است.

خیر.

یک مثال می‌زنم. الان در لیگ اسپانیا همه بازیکنان خوب، همه پول و همه چیز در اختیار بارسلونا و رئال مادرید است. این لیگ شاید برای مدتی جذاب باشد؛ اما این‌که فقط این دو تیم قهرمان شوند و تیم نایب قهرمان هم آن یکی باشد، کم‌کم حوصله‌ها را سر می‌برد و به نظرم لیگی به درد می‌خورد (پویاست)‌ که رقابت در آن بین شش ، هفت تیم برای قهرمانی باشد و شش ، هفت تیم هم برای ماندن در جدول با هم بجنگند و این لیگ، یگ لیگ قدرتمند است.

در چنین لیگی همان تیم‌هایی که برای ماندن در دسته برتر می‌جنگند، حتی گاهی یقه تیم‌های بزرگ‌تر را هم می‌گیرند.

الان لیگ ایران خوب است، چون نه تیم قهرمانش مشخص است نه تیم‌های سقوط‌کننده‌اش.

البته که ما قهرمان می‌شویم (خنده‌)، اما از این حرف‌ها گذشته در حال حاضر تیم‌هایی مثل سپاهان و ذوب‌آهن را نمی‌توان دست‌کم گرفت. تراکتورسازی هم به همین شکل است.

پرسپولیس هم تا صدر جدول امتیاز زیادی اختلاف ندارد و حتی آن تیم هم می‌تواند در یک بازگشت پرقدرت به لیگ پس از این تعطیلات به بالای جدول برگردد.

چون معمولا از این دست تیم‌ها در نیم‌فصل اول خوب کار می‌کنند و در نیم‌فصل دوم بعید است که بتوانند دوباره بدرخشند.

به خاطر حسابی است که حالا 16 تیم دیگر جدول روی نفت و صبا باز کرده‌اند. شاید ظرف 12 هفته گذشته خیلی از حریفان نفت تهران به چشم یک تیم ضعیف به این تیم نگاه می‌کردند و همین دست‌کم‌گرفتن نفت سبب شد تا برابر این تیم امتیاز از دست بدهند، اما در نیم‌فصل دوم قطعا این‌گونه نخواهد بود. صبای قم هم می‌تواند چنین گزینه‌ای برای دیگر تیم‌های لیگ برتری باشد. یک نگاه به استقلال بیندازید.

در همین هفته‌های گذشته هر تیمی مقابل ما می‌ایستاد لایه‌لایه دفاع‌هایش را کنار هم قرار می‌داد تا گل نخورد. چرا؟ چون آنها می‌دانستند که استقلال نایب‌قهرمان لیگ دهم بوده و از نفراتش شناخت داشتند اما چه کسی روی نفت تهران این حساب‌ها را باز می‌کرد. البته من برای تیم نفت و آقای فرکی احترام خاصی قائل هستم، اما فکر می‌کنم در نیم‌فصل دوم کار دشواری دارند.

خیر. اگر غیر از این بود اوتمار هیتسفلد سال‌ها او را کنار دستش قرار نمی‌داد تا از او و دانشش بهره ببرد.

رابطه معلم و شاگردی.

خیر. آنقدر کار و تمرین می‌کنم تا به ترکیب اصلی برسم.

مشکل مالی همه‌جای دنیا هست. در ایران هم هست اما من بیشتر از پول در استقلال به فیکس‌شدن فکر می‌کنم.

خیلی. این تیم نفرات خوبی دارد و هرکدامشان مدعی فیکس‌بودن هستند.

من مشکلی با کجا بازی‌کردن ندارم و دوست دارم وظایفم را بدرستی انجام بدهم.

هافبک دفاعی، دفاع چپ، هافبک چپ، هافبک راست و گوش.

نمی‌دانم! شاید! امیدوارم به درد استقلال بخورم.

نمی‌دانم. شاید هم کارلوس کرش را متقاعد کنم که مرا دعوت کند. اما من 32 سال دارم و امیدوارم او به سن و سال کاری نداشته باشد.

همین اتفاقات بیشتر مرا وادار می‌کند تا تلاش کنم. دوست دارم از تجربیاتم برای تیم ملی استفاده کنم. گرچه اول به فکر استقلال هستم و باید برای این تیم و طرفداران پرشورش تلاش کنم.

او چهره شناخته‌شده‌ای در دنیای فوتبال است و از وقتی در منچستریونایتد بود او را می‌شناختم. او باسابقه و کارنامه است و کسی در نوع کارش شک ندارد.

مشخص است، لازم به حرف زدن نیست. تیم ملی ایران به شکلی توسط کارلوس کرش آرایش می‌شود که روح او را در کل تیم می‌بینید.

روحیه‌اش فقط برد می‌خواهد و فکر کنم به همین دلیل هم در باشگاه‌های منچستریونایتد و رئال‌مادرید شاغل بوده است. چون طرفداران هر دو این تیم‌ها هم به چیزی جز برد فکر نمی‌کنند.

فکر کنم در ورزشگاه آزادی دیده‌ام. هنگام بازی‌هایی که او برای تماشای مسابقات استقلال به آنجا می‌آمد و من هم شرایط بازی‌کردن نداشتم و روی سکوها او را دیدم.

فقط او نیست که باید این کار را بکند. بچه‌های تیم ملی هم باید این کار را انجام بدهند. الان تیم خوبی داریم و فکر می‌کنم اگر بازیکنان این تیم ملی با کرش همکاری صددرصد داشته باشند او قطعا کارش را بلد است و می‌داند چطور برابر حریفانی مثل ژاپن و کره‌جنوبی و غیره تیمش را بازی بدهد.

بله. ما در دور بعد با تیم‌های برتر قاره روبه‌رو می‌شویم، اما هم کرش و هم بچه‌های ایران مشکلی با آن مرحله نخواهند داشت.

کمی ‌ شل شد. آن هم به خاطر ضربه محکمی بود که به صورتم خورد. الان هم به مشکلش رسیدگی کردم و دندانپزشک آن را در جایش سفت کرد.

او کشتی‌ساز ماهری بود و خودش می‌گوید آلمان‌ها به او پیشنهاد کرده‌اند که به آلمان برود و این حرفه را به آنها آموزش بدهد. پدرم به همین سادگی راهی آلمان می‌شود و اقامت آن کشور را می‌گیرد.

بله. پدر و مادرم پس از چند سال آشنایی با هم ازدواج کردند.

از کودکی علاقه داشتم فوتبال بازی کنم و آخر سر هم فوتبالیست شدم.

برانکو در مدتی که به آلمان آمده بود چند بازی از مسابقات بوندس‌لیگا را نگاه کرد و همانجا با من صحبت کرد و گفت که قصد دارد مرا به تیم ملی ایران دعوت کند و من هم بلافاصله قبول کردم.

خیر، این طور نبود. من با مسوولان فدراسیون و سرمربی تیم ملی در ارتباط بودم و می‌‌خواستم تمامی جوانب امر را در نظر بگیرم و بعد انتخاب کنم.

خب من باید بزرگ‌ترین تصمیم زندگی‌ام را می‌گرفتم. می‌خواستم بازیکنی باشم که به درد تیم ملی ایران بخورم، نه آن که به صورت تحمیلی انتخابم کنند.

بله، بسیار راضی هستم و از این که برای تیم ملی ایران بازی کردم رضایت کامل را دارم.

آن هم ممکن بود، اما راهی دشوار و خیلی‌خیلی سخت را باید طی می‌کردم. ضمن آن که به هر حال من دوست داشتم به خاطر اسم و فامیل ایرانی‌ام هم که شده به طریقی برای ایران حرکتی کرده باشم و به همین خاطر با این افکار در تصمیم خودم مصمم‌تر شدم.

دائم به این موضوع فکر می‌کردم که آیا بازیکنان تیم ملی مرا در جمع خودشان می‌پذیرند یا نه!؟

برایم باورکردنی نبود. تمام آنها استقبال بسیار خوبی از من داشتند و انگار که سال‌ها بود مرا می‌شناختند. آنها خیلی به من محبت داشتند و این لطف بچه‌های آن دوران را هرگز فراموش نمی‌کنم.

شاید اگر آن برخورد خوب با من صورت نمی‌گرفت تا آخر عمرم خودم را نمی‌بخشیدم که چرا به ایران آمدم، اما رفتار خوب آن زمان ملی‌پوشان ایرانی مهر تاییدی بود بر انتخابم.

او خیلی با من صحبت کرد و اتفاقات احتمالی ـ چه خوب و چه بد ـ را برایم پیش‌بینی کرد، اما در نهایت تصمیم‌گیری را برعهده خودم گذاشت و من هم همان کاری کردم که او دوست داشت اما بعد از آن به ایران آمدم و کارم گرفت.

فوق‌العاده بود. تا به حال در زندگی‌ام مردمی به خوبی و خونگرمی مردم تهران ندیده بودم. ما هر جایی که بودیم مردم با محبت برخورد می‌کردند. آنها برایم دسته گل به هتل می‌فرستادند و ورودم به تیم ملی را تبریک می‌گفتند.

آن شب که در ورزشگاه آزادی در برابر 100 هزار ایرانی صعود به جام‌جهانی را جشن گرفتیم. همان شب که بحرین را بردیم، باور کنید تا به حال در زندگی‌ام لحظه‌ای به آن شیرینی را تجربه نکرده بودم.

همه پرچم داشتند و وقتی آنها را تکان می‌دادند سر آدم گیج می‌رفت. آنها از دقیقه اول شروع به تشویق کردند و تا آخر بازی به این کارشان ادامه دادند. من تا پیش از آن هرگز چنین جمعیتی را با آن همه شور و حال یکی ندیده بودم.

هرگز آن روز را فراموش نمی‌کنم. برابر تیم ملی آذربایجان بازی می‌کردیم.

بله. خیلی چیزها را با آن گل ثابت کرده و آن گل را به تمام مردم ایران تقدیم کردم.

می‌خواهم فوتبال را در اوج کنار بگذارم.

هنوز معلوم نیست. گفتم که در زمان حال زندگی می‌کنم.

بله به شانس اعتقاد دارم، معتقدم که اگر در فوتبال شانس نداشته باشی هیچ وقت موفق نمی‌شوی.

سوال سختی است. در آلمان متولد شده‌ام و الان هویت ایرانی دارم! هنوز در آن لحظه قرار نگرفته‌ام و نمی‌توانم بگویم کدامیک را انتخاب می‌کنم.

خیر، در این مدت سعی کردم در این باره مطالعه کنم و حالا بیشتر می‌دانم. قبلا فقط می‌دانستم که تاریخ افتخارآمیزی داشتیم اما نمی‌دانستم چرا، اما حالا تقریبا می‌دانم.

خیلی زحمت کشیدم، تمرین کردم و تلاش داشتم و برنامه‌ریزی دقیق انجام دادم تا به این مرحله رسیدم. البته قبول دارم که اشتباه داشتم اما خب باید از آن اشتباهات به نفع خودم استفاده کنم.

تشویق‌های خانواده‌ام. شاید اگر حمایت‌های آنها نبود هرگز فوتبال را به صورت حرفه‌ای دنبال نمی‌کردم.

فوتبال همه چیز من است. من از طریق فوتبال شناخته شدم و شور و هیجان زندگی‌ام را از این طریق به دست آوردم. فوتبال قطعا زیباترین خاطره دوران جوانی من تا آخر عمرم خواهد بود.

تقریبا. ما می‌توانستیم در جام‌جهانی 2010 هم باشیم اما با کمی تعلل این اتفاق نیفتاد. من بازی در سطح بوندس‌لیگا را تجربه کرده‌ام، اما احساس می‌کنم همیشه یک بالاتری هست که انسان دوست دارد به آن برسد ولی من از پیشرفتم در این ورزش راضی هستم.

دوستشان دارم و امیدوارم توانسته باشم پسر خوبی برای آنها باشم. همیشه نگران این بودم که بتوانم آنها را خوشحال کنم تا یک مقدار از محبت‌شان را جبران کنم. من بخوبی می‌دانم که بچه بزرگ‌کردن چقدر دردسر دارد و این را از زبان همه دوستان متاهلم بارها شنیده‌ام. باز هم می‌گویم که خیلی دوستشان دارم.

از هواداران استقلال که مرا دوست دارند هم متشکرم. آنها در بیرون از محیط ورزش به من لطف زیادی دارند و امیدوارم بتوانم در لیگ این لطف‌شان را جبران کنم. دوستشان دارم و آرزو می‌کنم در فصل جاری لیگ، قهرمان شویم تا همگی خوشحال باشیم.