علی؛ دُردانه عالم

و من می‌نویسم، علی سرچشمه همه خوبی‌هاست، خورشید چراغکی بیش نیست در مقابل علی.

امیر جان‌ها، سّر عشق است، او با اسرار معشوق سروکار دارد. روزگار توان زاییدن او را ندارد.

طبیعت محصور جمال و کمال علی است. علی یکی است، همزادی ندارد. بی‌هماورد است. بی‌‌همتاست.

دردانه عالم، از دل کعبه برون آمده است. علی مولود کعبه است. زاییده خانه حق است. باید باطن قبله را در مولود کعبه یافت. علی عاشق است. سرچشمه عشق هم، عاشق اوست. پروردگار به خود می‌نازد که علی دارد. فخر می‌فروشد.

در عالم هستی کسی یافت می‌نشود همچون علی بصیرت داشته باشد، زاهد و عارف باشد، عادل و قاهر باشد، عابد و عاشق باشد. کسی را سراغ دارید که در آن جایگاه والا و عرشی سر در چاه کند و به حال مظلومان عالم اشک بریزد؟!

به والله یافت نمی‌شود.

علی از دل کعبه آمد، در غدیر به ولایت رسید و در کوفه به رستگاری.

و باز دوباره غدیر و علی. یادآوری این روزها، تلنگری به من و توست تا به خود بیاییم، اگر می‌خواهیم یار علی باشیم، باید «مالک اشتر» آن یار سر به دار، باید همچون میثم تمار، خود را در علی غرق کنیم. باور علی با همه دشواری‌هایش، بی‌استخاره و اما و اگر باید باشد.

شیعه علی بودن لاف زدن ندارد. هر سال غدیر که می‌آید، تجدید پیمانی است با ولایت، فردا عید ولایت امیر عاشقان است. اگر می‌خواهیم در جرگه عاشقانش باشیم. اگر می‌خواهیم مرید امیر مومنان باشیم،‌ انتخاب باید کرد. کنار گود بمانیم یا کنار علی!

لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ

عشق‌بازان چنین مستحق هجرانند

علی در ورود به خانه خداست، اذن ورود را باید از نجف‌اشرف گرفت. باید در آغاز به طواف بارگاه علی رفت آنگاه با حالی خوش، به‌ طواف کعبه شتافت.