اگر با «کرش» به برزیل نرویم، جای سؤال است

بخشی از این آمادگی به تمرینات خوبی مربوط می‌شود که من در استقلال دنبال کرده‌ام و بخشی هم به استعدادهای فیزیکی‌ام. بخشی هم البته به انگیزه‌ای که همواره در من وجود داشته و دوست داشته‌ام برای تیمی که در آن بازی می‌کنم، با تمام وجود به میدان بروم.

دقیقا. من در دورانی که همراه مجتبی جباری در ابومسلم توپ می‌زدم با آقای مولایی آشنا شدم و ایشان در آن زمان مربی بدنسازمان بود. یادم هست که خیلی از روزها من و مجتبی حتی اضافه بر سازمان از او می‌خواستیم که تمرینات اختصاصی را برایمان در نظر بگیرد.

قطعا همین‌طور است. یادم هست روزهایی را که آقای مولایی خسته می‌شد، اما من باز هم از او می‌خواستم که کنار هم تمرین کنیم. حالا هم ایشان در استقلال تمرینات خیلی خوبی را برای تیم در نظر می‌گیرد که همه آنها برپایه علم و قواعد روز بدنسازی است.

البته کار تیم به صورت تیمی نمود پیدا می‌کند و اگر آن شب من خوب‌تر به نظر رسیدم به خاطر بازی خوب همبازی‌هایم در تیم ملی بوده است. به هر حال جا دارد از این‌که کادر فنی تیم‌ملی و بویژه کارلوس کرش به من اعتماد کردند و در این مدت از من استفاده می‌کنند تشکر کنم. امیدوارم که توانسته باشم پاسخ این اعتمادشان را بدهم.

او در بالاترین سطح مربیگری کار می‌کند. فراموش نباید کرد که او از باشگاه‌های بزرگی مثل منچستر یونایتد و رئال‌مادرید به ایران آمده و سرمربیگری تیم‌های پرتغال را در دست داشته است، بنابراین با نگاه به کارنامه این مربی بزرگ می‌توان به توانایی‌هایش پی برد. البته این تنها حرف من نیست و اگر با سایر بچه‌های باتجربه تیم ملی هم صحبت کنید ،آنها هم حرف مرا تایید خواهند کرد.

هر مربی تفکرات خاص خودش را دارد، اما این که چطور بتواند آنها را به شاگردانش منتقل کند، خیلی شرط است. شک نداشته باشید کسی که کنار دست الکس فرگوسن (سرمربی منچستریونایتد) کار کرده بهترین مسیر برای انتقال نکات مدنظر یک مربی به شاگردانش را آموخته و اگر آنها را با خصوصیات اخلاقی خودش تلفیق کند، قطعا می‌تواند نسبت به خیلی‌های دیگر راحت‌تر این مطالب را به بازیکنان منتقل کند. من فکر می‌کنم کارلوس کرش در صورت تداوم حضورش در ایران، سبک بازی تیم ملی ایران را متحول خواهد کرد.

دقیقا! تیم ملی این روزها خیلی راحت‌تر کار می‌کند. شرح‌وظایف بچه‌ها کاملا مشخص است و همین مساله سبب شده که با کمترین اشتباه به کارمان بپردازیم.

هرگز عادت نداشته‌ام از آینده حرف بزنم و حالا هم این کار را نمی‌کنم. آدمی در زمان حال زندگی می‌کند و باید مراقب شرایط فعلی زندگی‌اش باشد تا زمینه‌ساز موفقیت‌‌های آتی در زندگی‌اش شود. ما هم اگر حالا اردوهای خوب تدارکاتی و مسابقات مثمرثمر دوستانه داشته باشیم قطعا در نتیجه‌گیری تیم ملی در آینده موثر خواهد بود. این مسائل در فوتبال روز دنیا اثبات شده است و حرف من نیست.

فکر می‌کنم همه شرایط برای رسیدن ایران به جام‌جهانی مهیاست و ما باید با این سرمربی و کادر فنی خوبش به اضافه بازیکنان خوبی که در لیگ داریم، به جام‌جهانی برویم و اگر چنین اتفاقی رخ ندهد آن وقت باید دید که مشکل کجا بوده‌است. بله، من هم مثل خیلی‌های دیگر معتقدم که کار سختی برای رسیدن به جام‌جهانی در پیش داریم، اما این سختی‌ها نفوذ ناپذیر نیستند و ما باید از همه آنها به سلامت رد شویم.

نباید اسم آن را هراس گذاشت. ما می‌دانیم که رقبای امروز آسیایی‌مان تا بن‌دندان مسلح هستند و برای رسیدن به جام‌جهانی همان اشتیاقی را دارند که ایرانی‌ها دارند. بنابراین به قول قدیمی‌ها ما باید مراقب اوضاع خودمان باشیم تا در مسیر رسیدن به پایان این راه، کمترین لغزش را داشته و در نهایت با موفقیت به آخر خط برسیم.

هر بازی با هر تیمی، استراتژی خاص خودش را دارد. بازی در خانه یک نوع فوتبال را طلب می‌کند، بازی در شرق آسیا یک نوع فوتبال و بازی با تیم‌های عربی نوعی دیگر. اینجاست که من باز هم به دانش فنی و تجربه بالای کارلوس کرش در شناخت این قبیل شرایط تکیه می‌کنم و حرفم را ادامه می‌دهم. او بخوبی می‌داند که کجا کار می‌کند و با توجه به دوستان و مشاوران قوی‌ای که کنار دستش دارد، مراقب اوضاع هست و از طرف دیگر بازیکنان حاضر در اردوی تیم ملی هم همگی باتجربه هستند و تلفیق این مسائل به ما دلگرمی خاصی می‌دهد.

سرژیک فوتبالیست خیلی خوبی بود. او از جمله فوتبالیست‌های خوب ارامنه بود که البته این را نه به خاطر آن که برادرم است می‌گویم، بلکه به خاطر نوع فوتبالش بیان می‌کنم. او پس از درخشش در ایران به تیم ماینز آلمان رفت و خوب هم کار می‌کرد تا آن که مصدوم شد. پس از آن به دویسبورگ رفت و البته آنجا کمتر به میدان رفت تا آن که مصدومیت آخرش سبب شد تا دیگر فوتبال را کنار بگذارد و به ایران برگشت.

در خلال یکی از مسابقات، استخوان روی پایش شکست و...

او هنوز هم به صورت تفریحی فوتبال بازی می‌کند و یک شغل آبرومند هم برای خودش دست و پا کرده و مشغول است.

خب این طبیعی است. وقتی ورزشکار از دوران قهرمانی کنار می‌رود، فرصت کمتری برای ورزش کردن پیدا می‌‌کند. شاید خود من هم این‌گونه شوم.

از این بابت خیلی خوشحالم و احساس غرور می‌کنم. غرور از این بابت که به نمایندگی از مردم ارامنه ایران در تیم ملی حضور دارم و خیلی خوشحالم که برای وطنم می‌توانم افتخار کسب کنم.

قطعا این‌گونه خواهد شد. البته از این بابت خیلی متاسف هستم که چنین شرایطی برای باشگاه محبوب ارامنه ایران به وجود آمده است، اما خب همه می‌دانند که امروزه در فوتبال حرفه‌ای، پول حرف اول و آخر را می‌زند و در باشگاه آرارات هم‌چون بودجه‌ای برابر با بودجه‌های لازم برای پیشرفت ورزش‌‌های پرهزینه‌ای مثل فوتبال وجود ندارد، تیم فوتبال بزرگسالان آرارات هم منحل شده و دیگر اثری از آن نیست.

بله، من در آرارات با فوتبال مدرسه‌ای آشنا شدم، سپس از آنجا به استقلال تهران پیوستم.

خوشبختانه تیم نوجوانان آرارات توانسته به دسته یک صعود کند و فکر می‌کنم فصل بعد در لیگ یک حضور داشته باشد.

خیر. من دوران سربازی‌ام را در تیم عقاب تهران بودم و سپس به ابومسلم رفتم.

دقیقا! آن زمان خلعتبری، ناصحی، فضلی، صلصالی، پورمند، مهدی ثابتی، حسین بادامکی و فوتبالیست‌های خوب ایران در ابومسلم بودند و فکر نمی‌کنم دیگر تیمی با آن قدرت در ابومسلم تشکیل شود. البته جا دارد از زحمات سردار ملاحی که آن زمان مدیرعامل باشگاه بودند هم تشکر کنم.

فکر می‌کنم 3 یا 4 گل زده باشم...

خیر، تصور نمی‌کردم.

البته این مساله ارتباط مستقیم با خواست سرمربی تیم از بازیکن دارد. به طور مثال من الان در تیم ملی به یک شکل بازی می‌کنم و کارلوس کرش یکسری چیزها را از من می‌خواهد، اما در استقلال آقای مظلومی یکسری چیزهای دیگر را می‌خواهد. شرایط بازی در خانه با بیرون از خانه خیلی فرق می‌کند و همه این مسائل در بازی من هم تاثیر دارد.

بله. خوب کار می‌کردیم، اما متاسفانه در آن مقطع، خیلی از بازیکنان ما مصدوم شدند. مهدوی‌کیا، جباری، زندی و چند نفر دیگر که این مساله هم به ما ضربه زد.

این صحبت‌ها همیشه در جامعه فوتبال وجود داشته و فقط در مورد ما 2 نفر نبوده است و باز هم در مورد دیگر بازیکنان ساخته می‌شود. پشت سر من و جواد هم از این حرف‌ها زیاد زده شد...

ما آن زمان هم با یکدیگر خوب بودیم و حالا هم هیچ چیزی جز دوستی و رفاقت بین ما نیست.

سال اول و دوم که در خدمت تیم بولتون بودم، خیلی خوب کار کردم و آقای آلاردایس، سرمربی تیم به من اعتقاد داشت.

در همان 3، 4 ماه اول، فوتبال انگلیسی را یاد گرفتم. اوایل که به انگلیس رفته بودم، فکر می‌کردم از نظر جسمانی خیلی آماده هستم، اما تازه آنجا فهمیدم که فوتبال انگلیسی چیست. وقتی برخوردها را دیدم و از شرایط تمرینات آنها مطلع شدم ،تازه فهمیدم که هنوز خیلی کار دارم تا در انگلیس پخته شوم.

من در سال دوم کمتر به میدان رفتم و در همان دوران وقتی جواد (نکونام)‌ در تیمش (اوساسونا)‌ مصدوم شده بود، از اوساسونا پیشنهاد داشتم که به اسپانیا بروم و با صحبتی که در آن مقطع با مربی جدید بولتون (‌سامی‌لی)‌ کردم، او اجازه نداد تا به اوساسونا بروم و پس از مدتی هم گری میکسون آمد و او اصلا به من اعتقاد نداشت. با خود جواد هم حرف زدم و شرایط را گفتم. پس از آن هم فقط در 5 بازی با تیم کار کردم و در یوفا‌کاپ هم در پرتغال برابر اسپورتینگ باختیم و حذف شدیم...

به صورت قرضی به بارنزلی رفتم و سال سومی بود که در انگلیس توپ می‌زدم. بعد به فولام پیوستم و در آن مقطع به ترکیب اصلی تیم خیلی نزدیک بودم. حتی در یک بازی با آرسنال هم آنها را در خانه خودمان شکست دادیم و من هم بازی کردم. وقتی هم که برای اردو به استرالیا رفته بودیم، من در تمام بازی‌های دوستانه در این کشور در ترکیب اصلی حضور داشتم، اما وقتی برگشتیم، انگلیس در خلال یک بازی دوستانه در زمین تمرین اختصاصی فولام برابر وستهام مصدوم شدم و بازی ایران ـ کره شمالی در زمان سرمربیگری علی دایی مقدماتی جام جهانی 2010 را هم از دست دادم و بعد که برگشتم شرایط برایم خوب پیش نرفت و به ایران برگشتم.

فکر می‌کنم الان شرایط بهتری دارم.

در حال حاضر که هیچ پیشنهادی ندارم.

من خشن نیستم بلکه محکم بازی می‌کنم. یک مقدار هم درون زمین با حس نباختن کار می‌کنم و دوست ندارم تیمم شکست بخورد. شاید به همین دلیل گاهی اوقات به نظر می‌رسد خشن بازی می‌کنم.

بله. آن زمان که در تیم ملی بودم، شماره‌ام 24 بود.

پیش از اعزام تیم ملی به جام جهانی 2006 پیراهن شماره 24 تیم ملی به آقای احمدی‌نژاد اهدا شد و پس از آن، من خواستم شماره 14 را بپوشم.

فامیلی اصلی من تیموریان است، اما وقتی شناسنامه پدربزرگم گم شد و خواستیم آن را درست کنیم قبول نکردند و فامیلی‌مان را درون شناسنامه تیموتیان ثبت کردند.

بله. ما تیموریان هستیم، اما در شناسنامه و پاسپورت تیموتیان ثبت شده.

از این بابت خیلی خوشحالم.

خیلی اتفاقی بود. شاید به خاطر خوشحالی زیادم بود.

بله. قبلا این کار را نکرده بودم و آن شب خواستم خوشحالی‌ام را به آن شکل نشان دهم.

فکر می‌کنم اگر داور استرالیایی نبود در آن صحنه چنین تصمیمی نمی‌گرفت.

ضربه‌اش محکم بود، اما خب به آن شکل که من روی زمین غلت زدم ضربه نخوردم، اما این را اضافه کنم که اگر من پای مخالفم را نمی‌کشیدم در آن صحنه قطعا استخوان مچ پایم می‌شکست.

بله. متاسفانه این توپ‌های آل اسپورت که در لیگ با آنها بازی می‌کنیم خیلی سنگین هستند و وقتی به آنها ضربه می‌زنی، یک متر هم روی زمین حرکت نمی‌کنند.

باید در تهران به فوتبالم ادامه می‌دادم و در جمع تیم‌های تهرانی حاضر در لیگ برتر، استقلال چون تیم سابق خودم هم بوده است و با بچه‌های آن راحت‌تر و آشناتر بودم، این تیم را انتخاب کردم.

بحث مالی برای من در وهله دوم کارم است. من با تجربیاتی که در فوتبال کسب کرده‌‌ام پیش از هر چیز سعی می‌کنم به تیمی بروم که قواره‌های قهرمانی را داشته باشد. وقتی در همان روزهای فصل نقل و انتقالات متوجه شدم که چه نفراتی قصد دارند به استقلال بیایند تصمیمم را گرفتم و...

نه به آن شکل، اما خب به هر حال در کنار عوامل مدنظرم برای تیم جدیدم برخی نکات اینچنینی را هم مدنظر داشتم.

بله. هنوز هم با این اصطلاح و این نام مخالف هستم. تیمی کهکشانی می‌شود مثل رئال‌مادرید که از سراسر جهان ستاره جذب کند. ما شاید کمی بادقت‌تر از دیگر تیم‌ها بسته شده باشیم. فقط همین... وگرنه همین حالا خیلی از کارشناسان به نحوه جذب برخی مهره‌ها در بعضی پست‌های استقلال ایراد می‌گیرند. اگر استقلال کهکشانی بود که دیگر جای ایرادگرفتن نداشت. این اصطلاحات را رسانه‌ها می‌سازند تا تیترهای جذاب‌تری بزنند که البته آن هم در نوع خودش جذاب است، اما بچه‌های تیم ما هرگز به چنین القابی توجه نمی‌کنند.

ما در چند بازی مثل ملوان دچار اتفاقات ناخواسته شدیم. در انزلی زمین و شرایط جوی بشدت به ضرر ما و به سود حریف بود و در نهایت هم 3 امتیاز از دستمان رفت. غیر از آن در مصاف با راه‌آهن ما از اردوی تیم ملی به استقلال برگشته بودیم و فرصت کافی برای ریکاوری نداشتیم و این مساله روی کارمان تاثیر گذاشت، اما در کل فکر می‌کنم خوب کار کرده‌ایم.

فکر می‌کنم تا امروز تیم‌های خوب خودشان را به لیگ شناسانده‌اند، اما هنوز هم باید تا پایان نیم‌فصل صبر کرد چون در مسابقات دوره‌ای مثل لیگ به مرور زمان بهتر می‌توان در مورد تیم‌ها نظر داد.

خیلی خوب است و این مساله به انسجام تیمی ما در استقلال بیشتر کمک می‌کند چون من و مجتبی و خسرو در خط هافبک به اضافه مهدی رحمتی و میداوودی وقتی تقریبا تمام وقت کنار هم هستیم هم برای تیم ملی خوب می‌شود و هم برای استقلال.

هیات مدیره و کارهای اداری از حیطه وظایف من نیست و من فقط در مورد زمین فوتبال صحبت می‌کنم.

این یک تصمیم کاملا شخصی بود و باید به آن احترام گذاشت، اما همه می‌دانیم که او در این مقطع جزو برترین هافبک‌های هجومی و مهاجمان نوک لیگ برتر است و فکر می‌کنم حداقل تا یک سال دیگر هم می‌توانست با همین کیفیت در خدمت تیم ملی باشد، اما این گونه تصمیم گرفت.