اعتدال در استقلال فردی

این اشتراکات و لذت ناشی از این همراهی با هم، به همه‌ اعضای خانواده احساس آرامش خواهد داد. این همراهی و همدلی باعث می‌شود خود را واقعا متعلق به خانواده‌ای بدانیم که ما را دوست دارد و در سختی‌ها و مشکلات همراهمان خواهد بود و تنهایمان نخواهد گذاشت. این همراهی بخش مهمی از هویت ما را می‌سازد و نقش مهمی در زندگی‌مان ایفا می‌کند. یکی از تجربیات با هم بودن اعضای خانواده وقتی است که آنها دسته‌جمعی به دیدار اقوام دور و نزدیک می‌روند. شرکت همه اعضای خانواده در این گردهمایی‌ها کمک بسیاری به قوام یافتن خانواده و تقویت حس همراهی و اشتراک میان اعضای آن خواهد کرد.

با این حال بعضی نوجوانان و جوانان از همراهی با خانواده برای شرکت در جمع‌های فامیلی امتناع می‌کنند و اصرار والدین هم برای مجاب کردنشان بی‌فایده است. آنها علاقه‌ای به شرکت در این جمع‌ها ندارند و دست آخر هم پدر و مادر مجبور می‌شوند قید همراهی آنها را بزنند. به این ترتیب این فرزندان جوان و نوجوان، لذت باهم بودن را از خود و خانواده‌شان دریغ می‌کنند و فرصت با هم بودن را قدر نمی‌شناسند.

همراهی با دیگر اعضای خانواده در فعالیت‌هایی مثل همین مهمانی‌ رفتن‌ها به پدر، مادر و فرزندان لذت یکی‌ شدن و با هم بودن را می‌چشاند، اما بعضی جوانان فکر می‌کنند این همراهی استقلال آنها را خدشه‌دار خواهد کرد و آزادی عمل را از آنها خواهد گرفت.

شاید جوانان هم حق داشته باشند، اما این‌ که آنها به طور کلی در هیچ‌یک از گردهمایی‌های فامیلی شرکت نکنند و والدینشان را تنها بگذارند، هم باعث بروز تاثیرات منفی بر خودشان و هم کل خانواده خواهد شد.شاید رعایت اعتدال در این زمینه‌ هم راهگشا باشد. آیا نمی‌توان هم استقلال فردی را حفظ کرد و هم گاهی با پدر و مادر در جمع‌های فامیلی همراه شد؟