شبکه‌های ابری

چرا Quantum در بحث‌های شبکه‌های ابری بسیار مهم است؟ به طور واضح می‌توان گفت Quantum تنها مدلی است که به ساختار سرویس‌های ابری معنا داده است. در حقیقت این مدل ایجاد شبکه‌های cloud را میسر ساخته است. این مدل را در بیشتر کشورها با نام شبکه مجازی می‌شناسند.

در اینجا منظور از شبکه‌های مجازی در حقیقت مدل OSI است که در عمل در لایه دوم از قسمت انتقال اطلاعات (لایه مربوط به شبکه) مورد استفاده قرار می‌گیرد. از دیگر قسمت‌هایی که در این لایه قرار دارند، لایه‌های وصل‌کننده و بخش‌های تفکیک‌کننده را می‌توان نام برد. لایه‌بندی بعد که لایه 3 نام دارد شامل gateway‌ها و زیرشبکه‌ها می‌شود که اینها کار اصلی انتقال اطلاعات از طریق سوئیچ‌ها و روترهای واقع در مسیر را انجام می‌دهند؛ در حالی که عملا در مدل شبکه‌های ابری به هیچ عنوان از روترها و سوئیچ‌‌ها استفاده نمی‌شود.

از جمله نکات خواندنی و قابل ملاحظه در زمینه شبکه‌های ابری به این موارد می‌توان اشاره کرد:

1 ـ اگر بخواهیم از دید یک برنامه‌نویس به این شبکه نگاه کنیم، شبکه‌های انتقال اطلاعات بزرگ، مسطح و گنگ‌تر می‌شوند. یعنی از پیچیدگی مربوط به برنامه‌نویسی برای این مدل از شبکه‌ها کاسته می‌شود. شبکه به خودی خود ارتباط‌های لازم را برقرار می‌کند و تا آنجا که به لایه نرم‌افزاری مربوط می‌شود، تمام سرویس‌های لازم به وسیله ابزار‌های مجازی یا سرویس ابری انجام می‌گیرد.

چند بخش مختلف از شبکه به یکدیگر متصل می‌شوند مانند مدل شبکه‌های 3، ولی تمام این بخش‌ها برای اتصال سرورها، منابع و سرویس‌دهنده‌های پشتیبان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

2 ـ اگر از دید سرویس‌دهندگان به شبکه ابری نگاه کنیم، تمام اینها روی ساختار فیزیکی به شکل اتوماتیک و بدون دخالت خارجی انجام می‌پذیرند. این دیدگاه در حقیقت گستردگی و سرعت عمل را در این مدل از شبکه‌های انتقال اطلاعات بسیار بالا می‌برد. آیا نیاز به مرکزی برای ذخیره داده‌ها وجود دارد؟ جواب قطعی این سوال خیر است، چرا که ساختار شبکه‌های ابری به صورت خودکار این کار ذخیره‌سازی و انتقال را انجام می‌دهد.پس هیچ نیازی به نرم افزار برای برنامه دادن به شبکه جهت انجام این کار وجود ندارد.

در اینجا به معنای آنالوژی electric utility که در شبکه‌های ابری بسیار کاربرد دارد می‌پردازیم.L2 مانند یک ولتاژ استاندارد شده، جریان و تمام اطلاعات مربوط به ارسال را جا به جا می‌کند که کاربرد تمام این موارد در زمان رساندن اطلاعات به مقصد مورد نظر است.

کارکرد این فناوری سیستم ابری در L2 و L3 حقیقی بیشتر مانند سیستم‌های تولید جریان و جا به جایی است. این بازار در حال حاضر بازار بسیار بازی است، برای این که امکان پیشرفت محصولات موجود در آن بسیار است. با پیشرفت سریع این بازار همه می‌توانیم از مزیت‌های بی‌شمار آن استفاده کنیم.

آیا abstraction مدل حقیقی برای سیستم‌های استاندارد شده ابری است؟ چیزی که در اینجا مورد نظر است تنوع در قسمت اجرای این مدل از فناوری‌های ابری است. این تنوع هم در قسمت‌های انتزاعی این سیستم‌ها و هم در بخش زیرشبکه‌های فیزیکی وجود دارد؛ ولی نقطه مشترک تمام این سیستم‌ها تنوع در مفهوم کلی شبکه‌های ابری است. البته در برخی مواقع دیدن این نقاط مشترک بسیار سخت است، چرا که در سایت‌های مختلف سرویس‌های متفاوتی ارائه می‌شود؛ مانند سیستم محاسبه‌کننده موجود در Amazon Web Services’s EC2 یا سرویس platform موجود روی Google App Engine.

البته به یاد داشته باشید سرویس‌های ابری چندمنظوره (multitenant) هستند؛ بنابراین آنها باید از امکانات موجود در شبکه‌ها استفاده کنند. مطلب مهم قابل ذکر درباره این امکانات در دسترس بودن آنها برای تمام کاربران است. بهترین راه برای تجسم این خدمات، در نظر گرفتن مفهوم سرویس‌ شبکه‌های مجازی است. علاوه بر این، شبکه‌های VLAN به عنوان نقشه‌ای برای نمایش شبکه‌های فیزیکی نیز به کار می‌روند.

بیشتر این سرویس‌ها به شما این حس را می‌دهد که اطلاعات واردشده و خارج‌شده بشدت کنترل می‌شود، مانند این که کسی در این بین نحوه جا به جایی داده‌ها را نظاره می‌کند.

برای مثال در مورد سیستم‌هایی که از آنها با نام مناطق کنترل شده نام برده می‌شود به Security Zone‌های موجود روی آمازون، GoGrid و Amazon’s virtual Private Cloud می‌توان اشاره کرد.

طبیعت کار سرویس‌های ابری به سیستم‌های باز و چند منظوره نیاز دارند. تعدادی از پروژه‌های سیستم‌های باز بسیار مهم از قبیل OpenStack و Red Hat’s Aeolus این قول را به کل بازار ابری داده‌اند که یک سری از قابلیت‌های ابتدایی کل شبکه را برای تمام سرویس‌دهندگان دیگر ارائه کنند. این موضوع برای ایجاد سرویس‌های جدید و فناوری‌های متفاوت‌تر برای Cloud Systemها مفید خواهد بود.

این کارها می‌تواند شرکت‌های دیگر را برای ایجاد این مدل از سرویس‌های جدید تشویق کند تا با ایجاد سرویس‌هایی، کاربران به آسانی به آنها دسترسی پیدا کنند و کارهای مورد نیازشان را با کمک آنها انجام دهند.در ضمن Service provider‌ها به آسانی می‌توانند با استفاده از پلتفرم‌های متفاوت (که این خود سرویس Provider است که مسیر مورد نظر را انتخاب می‌کند) اطلاعات را جا به جا کنند؛ پس نیازی به سیستم‌های اختصاصی جهت انجام این کار نیست.

در حقیقت همه موافق این ایده نیستند که OpenStack راه مطمئنی برای ایجاد سیستم‌های ابری باشد. آقای آدرین کوک کرافت (Adrian Cockcroft) که مسوول اصلی طراحی شبکه‌های ابری Netflix’s است با طرح OpenStack مخالف است. او دلیل خود را برای جایگزینی OpenStack به‌جای AWS را به این شکل بیان کرد: برای OpenStack این امکان وجود دارد که بسیار بزرگ شود، به طوری که تمرکز بسیار زیادی روی ساخت خود پروژه گذاشته شود و اهمیت کمی به ساخت سرویس‌های جدید روی این سیستم ابری بدهد.

الهام اندرابی