چیزی از قتل به یادندارم

از 14 سالگی معتاد شدم و چند ماه بعد از اعتیادم، شیشه‌ای شدم.

نمی‌دانم، همین‌طوری بود، بچه‌ها به من تعارف کردند من هم قبول کردم. اول که کشیدم خیلی حال داد. انگار در فضا پرواز می‌کردم و بعد از چند بار مصرف، دیگر معتاد شدم و نتوانستم ترکش کنم.

هر ماده‌ای اعتیاد می‌‌آورد، مگر می‌شود اعتیاد نیاورد. بدن احساس نیاز می‌کند. البته شیشه و اکس و این‌ نوع مواد در ابتدای مصرف زیاد روی چهره و بدن تاثیر نمی‌گذارد، اما بعد از مدتی، تاثیرش را نشان می‌دهد. درواقع مصرف شیشه آدم را معتاد تابلو‌ که کنار خیابان بیفتد، نمی‌کند اما اثرات عمیق زیادی روی بدن می‌گذارد.

چون من تک‌پسر بودم، خانواده‌ام خیلی هوایم را داشتند. اوایل که اصلا متوجه نمی‌شدند، اما بعد که متوجه‌ شدند، من کاملا معتاد شده‌ بودم و دیگر نمی‌توانستند کاری بکنند.

نه نتوانستم، البته اصلا به این موضوع فکر نمی‌کردم. چون در گروهی قرار گرفته‌ بودم که همگی به شیشه اعتیاد داشتند و من هم به مصرف مواد عادت کرده بودم.

این اواخر مصرفم زیاد شده ‌بودم. ساعت‌ها با دوستانم می‌نشستم و شیشه مصرف می‌کردم.

ابتدایی را تمام کردم به مادرم گفتم که دیگر نمی‌خواهم درس بخوانم او خیلی اصرار کرد ادامه تحصیل بدهم، اما بعد که دید من واقعا نمی‌خواهم درس بخوانم، دیگر اصرار نکرد و من هم ترک تحصیل کردم.

مدتی بیکار بودم، برای خودم می‌چرخیدم بعد هم مدتی شاگرد مکانیک شدم، آنجا را هم ول کردم و با دوستانم معتاد شدم.

بیشتر از مادرم می‌گرفتم. پول توجیبی به من می‌داد، گاهی هم جنس می‌فروختم. وقتی خیلی به پیسی می‌خوردم و پولم تمام می‌شد مواد می‌فروختم.

من او را نکشتم، اصلا چنین چیزی یادم نمی‌‌آید. من فقط ماشین را برداشتم و فرار کردم برای این‌که بتوانم از دست پلیس فرار کنم، من کسی را نکشتم.

نه نکشتم!

هر چیزی که به من گفته ‌بودند را تکرار کردم.

من گفتم مامور پلیس به در ماشین آویزان شد و من هم چند بار او را به گارد ریل کوبیدم، در حالی که این کار را نکرده‌ بودم.

من و دوستم، داشتیم از خانه او برمی‌گشتیم، در نزدیکی یکی از میدان‌های تهران بودیم، چند مامور آنجا ایستاده ‌بودند به راننده آژانسی که ما را به میدان آورده ‌بود، سر کرایه دعوا کردیم. ماموران نزدیک شدند و وقتی من و دوستم را دیدند که حال عادی نداریم ما را بازداشت کردند. آنها اول مرا بازرسی و وسایلم را بررسی کردند بعد سرباز وظیفه‌ای مرا به ون پلیس هدایت کرد، سوار ون شدم. سرباز پشت فرمان بود پیاده ‌شد و درهم باز بود، آنها داشتند دوستم را بازرسی بدنی می‌کردند که در یک لحظه از فرصت استفاده‌ کردم پشت فرمان نشستم و گاز دادم و رفتم. نزدیکی یک جنگل در همان اطراف توقف کردم. ون را هم همان‌جا گذاشتم و بعد پیش دوستانم رفتم.

من شیشه مصرف کرده‌ بودم و حالت عادی نداشتم. شاید به همین خاطر است که فراموش کردم.

نمی‌دانم، اما اصلا به یاد ندارم این کار را کرده‌ باشم.

چون در آنجا کار داشتم، دوستان منتظرم بودند.

من و دوستم که با من بازداشت شد، شیشه کشیده‌ بودیم. بعد با یکی از دوستانمان تماس گرفتیم که از او کمی شیشه بخریم، با او در جنگل قرار گذاشتیم، او گفت که می‌توانیم آنجا شیشه هم بکشیم. من هم به سمت جنگل رفتم تا با دوستانم شیشه بکشم.

برایم مهم نبود در آن لحظه فقط می‌خواستم به شیشه برسم، این‌که چه اتفاقی افتاده و حالا پلیس دنبال من است، برایم مهم نبود.

حدود 3 ساعت آنجا بودیم و با هم شیشه ‌کشیدیم، بعد از آنجا رفتیم.

برای خودم مواد نمی‌خواستم و قرار هم نبود که من مواد بخرم، دوستم که با من بازداشت شد مواد می‌خواست. او هم برای خودش نمی‌خواست برای دوست دخترش مواد می‌خواست.

بله همه ما مواد مصرف می‌کردیم، هرچند وقت یک‌بار هم دوره‌ای در خانه یکی جمع می‌شدیم و مواد می‌کشیدیم.

من اصلا یادم نمی‌‌آید پسر آنها را کشته ‌باشم. اگر این کار را کردم حق دارند از من شاکی و ناراحت باشند و توقع داشته ‌باشند که قصاص شوم. اما نکته دیگری هم که باید بگویم این است که واقعا خیلی ناراحت هستم، زندگی من به خاطر مشکلاتی که داشتم، نابود شد. فکر می‌کردم اگر مواد مصرف کنم فقط به خودم آسیب وارد می‌کنم، نمی‌دانستم توهم ناشی از این مواد زندگی خانواده دیگری را از بین می‌برد و باعث مرگ کس دیگری می‌شود. نادانی کردم، جوانی کردم آنها را قسم می‌دهم به هر چه می‌پرستند مرا ببخشند، من خیلی ناراحتم. خیلی در زندان عذاب می‌کشم. فقط 19 سال دارم، خواهش می‌کنم من را ببخشند.

من که گفتم یادم نمی‌‌آید، واقعیت را می‌گویم اصلا یادم نمی‌‌آید، اگر به یاد داشتم می‌گفتم. من که می‌دانم این دفاعیاتم فایده‌ای ندارد، اگر یادم بود می‌گفتم. قبول دارم که مرتکب قتل شده‌ام، فقط یادم نمی‌‌آید که کی و چطور این کار را کردم.

بله چند سابقه دارم که همگی مربوط به مصرف مواد است. ای کاش بار اولی که بازداشت شده‌ بودم، ترک می‌کردم.

نه نمی‌دانم کجاست، بعد از این‌که فرار کردم به خانه رفتم و بعد از 2 روز هم بازداشت شدم، آن‌طور که بعدها متوجه شد او آدرس خانه ما را به ماموران داده‌ بود. بعد هم که بازداشت شدم و به طور کلی پرونده من چون قتل بود از او جدا شد. دیگر همدیگر را ندیدیم حالا هم نمی‌دانم کجاست و چه می‌کند.

کار خاصی نمی‌کنم. بیشتر در سلولم هستم و با داروهایی که دکتر داده، بیشتر وقتم را می‌خوابم.

دیگر نمی‌خواهم زندگی کنم. حالم بد است، خودم را باخته‌ام و دوست دارم بمیرم. از این‌که اعدام شوم می‌ترسم. دلم برای خانواده‌ام تنگ شده‌ است.

نمی‌دانم هر بار که من از آنها می‌خواهم کاری بکنند، می‌گویند که خدا بزرگ است. نمی‌دانم چه کار می‌کنند. اما فکر می‌کنم هنوز نتوانسته‌اند کاری انجام دهند. اگر می‌توانستند حتما به من می‌گفتند.

از آنها درخواست دارم مرا ببخشند. به خدا نمی‌خواستم این کار را بکنم و اصلا در حالت عادی نبودم. من آنقدر آدم ترسویی هستم که اگر متوجه رفتارم بودم این کار را نمی‌کردم. آنها را قسم می‌دهم به روح فرزندشان، مرا ببخشند.

مرجان لقایی