سفال را زنان اختراع کرده‌اند

ببینید آثاری که در این نمایشگاه ارائه شده مشتمل بر مضامین مختلفی است به طوری که ما آثاری با درونمایه‌های هویت ایرانی ـ اسلامی تا دغدغه‌های فردی هنرمند را در این نمایشگاه مشاهده می‌کنیم. به طور کلی در این دوره اصلا با آثار، برخورد فرم‌گرایانه نشده و به مفهوم توجه زیادی شده است و تم آثار خشن نبوده است .

به نظر می‌رسد در این ارتباط برگزاری دوسالانه‌ها به‌شکل مداوم، تشکیل خانه سفال که از امسال در جریان دهمین دوسالانه سفال و سرامیک شکل گرفته است، ارائه تجهیزات سفالگری و از همه مهم‌تر، برقراری ارتباط فرهنگی با سایر کشورها که به مراتب مهم‌تر و تاثیرگذارتر است، می‌تواند یک نوع نگاه از بیرون به درون محسوب شود. کشورهای دیگر همواره از آثار سفالگران ایرانی متعجب می‌شوند. آنها بر این باورند که آثار هنرمندان سفالگر قابلیت این را دارد که در مجامع بین‌المللی به معرض نمایش گذاشته شود.

خیلی خوب کار کرده‌اند و آثار نمایشگاه گواه این ادعاست. البته تصور می‌کنم پیشرفتی که در زمینه کار هنرمندان سفالگر ایجاد شده به واسطه برگزاری نمایشگاه‌های متعدد، ایجاد زمینه‌های آموزشی در دانشگاه‌های هنر، برپایی همایش‌ها و کارگاه‌ها و از همه مهم‌تر دوسالانه‌ها و تلاش انجمن های سفال در تهران و شهرستان‌ها بوده است .

اصلش خوب است مشروط بر آن که به زیرساخت‌ها نیز توجه اساسی شود. متاسفانه اغلب شهرستان‌ها فاقد امکانات برگزاری دوسالانه‌ها و جشنواره‌ها هستند و عملا مشاهده می‌شود که هم از منظر اجرایی و هم از جهت امکانات و سرویس‌دهی مثل در اختیار گذاشتن هتل و... هیچ شهری به ‌اندازه تهران نمی‌تواند برای برپایی یک دوسالانه، مناسب و مطلوب باشد.‌ به نظرم در نظر گرفتن چنین عواملی خیلی مهم است تا صرف‌نظر از جذب هنرمندان و رسانه‌ها، هزینه‌ای را هم بر باد ندهد. ضمن این که وقتی مخاطب حرفه‌ای نداشته باشیم، انگار برگزاری یک دوسالانه، اتفاق خاصی نبوده است.

به نظرم همه هنرها، دو نوع مخاطب دارند؛ یکی مخاطب خاص حرفه‌ای که شامل هنرمندان هستند و در مواقعی دانشجویان را نیز در بر می‌گیرند و همچنین مخاطبانی که مردم عادی هستند. البته به نظرم مجموعه‌داران آثار هنری هم به نوعی مخاطبان هنر به شمار می‌روند.

دیر است، اما وقتی خود انجمن هم مشکل دارد چه توقعی می‌توان داشت.

محل تجمع و گردهمایی اندیشه‌های هنرمندان، ارائه خدمات سفال و سرامیک، معرفی و تبیین هنر سفال، برگزاری همایش‌ها و ورک شاپ‌ها و نمایشگاه‌ها و ارائه مواد اولیه به هنرمندان از جمله فعالیت‌هایی است که قرار است در خانه سفال دنبال شود.

چون گالری‌دارها و مجموعه‌دارها به آن شکلی که باید، درک درستی از سفال ندارند. ضمن این که سفال، هنری هزینه بر است و طبعا بسته‌بندی و نحوه انتقال آن به کشورهای دیگر به مراتب دشوارتر از سایر آثار هنری است. در عین حال، حضور هنرمندان سفالگر مانند مهدی قان‌بیگی در دوسالانه ونیز توانسته به تبیین جایگاه سفال، نزد جهانیان کمک زیادی کند.

از نظر هماهنگی خوب بوده است، اما از آن جایی که سفال یک پدیده حجمی است به فضای گسترده‌تری نیاز دارد. به‌‌عنوان مثال موزه هنرهای معاصر تهران مکان مناسب‌تری برای عرضه آثار بود.

متاسفانه انجمن بودجه‌ای در اختیار ندارد و در واقع، گرداندن انجمن به همت اعضا میسر شده است. در‌حال‌حاضر نیز در ساختمانی که عمر 70 ساله دارد و در خیابان کارگر شمالی واقع است ساکن هستیم و ماهی یک میلیون و دویست هزار تومان اجاره بهای این ساختمان را می‌دهیم. درست است که زیر پوشش وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی هستیم، اما این کافی نیست. به عنوان مثال، وزارت ارشاد حمایتی برای پرداخت این اجاره نمی‌کند و این مساله برعهده اعضای انجمن است. امیدوارم روند این حمایت‌ها تغییر کرده و پررنگ‌تر شود، کما این‌که در جریان برگزاری این دو سالانه به میزان زیادی از حمایت های دفتر تجسمی و ارشاد برخوردار شده‌ایم.