پس از آن که نمایشگاه به طور رسمی گشایش یافت خبرهایی مبنی بر تعطیلی غرفه رسمی ایران و دیوار کشیدن مقابل آن روی خروجی خبرگزاریها قرار گرفت و علی زارعی مشاور رئیسجمهور در این رابطه رسما موضعگیری کرد و یکی از دلایل حضور نامناسب ناشران ایرانی در نمایشگاههای معتبر جهان از جمله نمایشگاه کتاب فرانکفورت را عدم رویکرد فرهنگی برخی سفارتخانهها از جمله سفارت ایران در آلمان دانست. او گفته بود وزیر ارشاد از این که غرفه ایران تعطیل شده بشدت ابراز ناراحتی کرده و دستور پیگیری برای علل عدم حضور ایران در فرانکفورت را صادر کرده است. از سوی دیگر سفیر ایران در آلمان هم که از سوی مشاور رئیسجمهور به کمکاری در این رابطه متهم شده بود در گفتوگو با یکی از خبرگزاریها پرده دیگری از داستان را به نمایش درآورد. علیرضا شیخعطار گفت: «من گزارش مفصلی با 20 پیشنهاد برای حضور آبرومندانهتر در نمایشگاه فرانکفورت نوشته و به وزیر ارشاد دادم؛ اما در پیگیریهایم گفته شد که وزیر گزارش را خوانده و به حوزه مربوط ارجاع داده تا بعدا اجرایی شود» او همچنین تاکید کرده بود: «از وقتی معاون فرهنگی وزیر تغییر یافته است حضور ضعیفتری داشتهایم و حتی در بحثهای ابتدایی و لجستیک هم شرکتکنندگان با مشکل روبهرو هستند.» فارغ از این که چرا مواضع وزیر ارشاد و معاونش در برابر یک رخداد واحد تا این اندازه متفاوت است حتی اگر دلایل و مقصران اصلی نمایش ضعیف ایران در فرانکفورت هم مشخص شوند باز هم همانند پیراهنی است که بعد از عروسی فقط به درد گل دیوار میخورد.
سینا علیمحمدی / گروه فرهنگ و هنر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم