پایان ماه عسل الگری

میلان با هدایت وی در 5 بازی اول خود در کالچیو فقط یک برد داشت و 2 بار ناکام شد و مایه‌های فنی لازم را برای این که هماوردی موفقی با یوونتوس، اودینزه و ناپولی داشته باشد، از خود بروز نداد. شاید تنها دلخوشی آث.میلان طی این مدت این نکته بوده باشد که اینتر همشهری آشنا و رقیب بزرگ آنها نیز شروعی بد در این فصل داشته و حتی از میلان هم ضعیف‌تر کار کرده است، اما این برای هواداران روسونری که تیم‌شان فصل پیش به 7 سال دوری خود از اسکودتو پایان بخشید، یک دلجویی کامل و وسیله‌ای برای آرامش فکری نیست.

میلان اکثر قریب به اتفاق، مهره‌های پرشمار و معروف فصل پیش خود را حفظ کرده، اما عده‌ای معتقدند همین که این باشگاه تابستان امسال بازیساز دیرپای سال‌های اخیر خود یعنی اندریا پیرلو را به یوونتوس فروخت، دلیل اصلی ناکامی خودش و سبب پیشتازی یووه در جدول رده‌بندی «سری A» بوده است. با این که میلان امسال علاوه بر حفظ سیدورف، امبرو‌زینی، گاتوزو و فلامینی، البرتو اکوییلانی را هم از لیورپول خریداری و دقیقا همین بازیکن را جانشین پیرلو کرده، اما افراد معتقد به تاثیر منفی عظیم جدایی این هافبک 33 ساله از میلان می‌گویند: آشنایی بیشتر پیرلو با ساختار باشگاه آث.میلان و نوع بازی این تیم او را کاملا بر اکوییلانی که فاقد این خصلت است و مدتی طول می‌کشد تا همه چیز را در میلان در دست گیرد، رجحان می‌بخشد و این از بی‌سیاستی مطلق آدریانو گالیانی و سایر مدیران روسونری بوده که وی را به آسانی و آن هم به رقیب مستقیم خود ـ‌ یوونتوس ـ فروخته‌اند.

الگری اعتقادی به این امر ندارد و معتقد است آنچه در اوایل فصل، میلان را کمرنگ کرده، مصدومیت‌ها، ناهماهنگی‌های ابتدای فصل، انگیزه کم چند بازیکن نامدار تیم و برخی بداقبالی‌ها بوده و چون این فاکتورها دیر یا زود ترمیم می‌شوند جایی برای نگرانی نیست و روسونری بزودی از نو به راه خواهد افتاد.

با این وجود شکی وجود ندارد که ماه عسل طولانی الگری پایان یافته و او که فصل پیش به محض آمدن از کالیاری، آث.میلان را برای اولین بار از سال 2004 به بعد به قهرمانی کالچیو رساند و به 5 سال حکومت مستمر اینتر بر این پیکارها پایان بخشید و به عرش رسید، حالا تازه مشکلات کارش را درک می‌کند و باید در برابر حریفانی از نو پیروز شود که به خودباوری کامل رسیده‌اند و برخلاف گذشته دیگر حاضر نیستند به زندگی زیر سایه 2 بزرگ شهر میلان تن بدهند.

الگری 44 ساله که تیمش را در ابتدای فصل تازه با پیروزی به اینتر به افتخار فتح سوپر جام ایتالیا هم رساند، اظهار می‌دارد: خوشبختانه اساس و ابزار یک تیم قوی و استخوان‌بندی لازم برای چنین چیزی از فصل گذشته در سن‌سیرو بر جای مانده بود و در نتیجه ما کارمان را با اطمینان به این که میلان فقط به برخی ترمیم‌های کوچک نیاز دارد، شروع کردیم و هنوز هم همین باور را داریم. آنچه برخی نتایج ما را در 2 ماه ابتدای فصل مخدوش کرد، بیش از آن که ریشه در ضعف‌های فنی احتمالی ما داشته باشد، مولود ایراداتی گذراست. ما در این هفته‌ها هرگز پاتو، روبینیو، گاتوزو، فلامینی و همین‌طور تیاگو سیلوا را به طور کامل در اختیار نداشتیم و ابراهیموویچ هم در حساس‌ترین شرایط، اعلام خستگی از فوتبال کرد و شایع شد که می‌خواهد کفش‌ها را بیاویزد و این مساله ما را شگفت‌زده کرد. خوشبختانه سیدورف و کاسانو به بهترین شکل برای ما عمل کردند اما این برای صدرنشینی مجدد ما در سری A اصلا کافی نبود.

مشکل بزرگ و اصلی الگری این است که او هر کاری انجام بدهد، حاصل کارش با کارنامه درخشان فصل پیش وی قیاس خواهد شد و تکرار همان بیلان و آمار برای تیمی که برخی مهره‌‌هایش پا به سن گذاشته و تا حدی اشباع شده‌اند، بسیار سخت می‌نماید. در نقطه مقابل یوونتوس که سال‌هاست قهرمان کالچیو نشده و ناپولی که می‌خواهد ایام طلایی 25 سال پیش خود را تکرار کند به لطف انگیزه بسیار بیشتر خود از میلان جلو زده‌اند و هر چند هنوز بیش از 30 هفته از فصل جاری لیگ ایتالیا مانده و در این مدت جبران مافات کاملا امکان‌پذیر می‌نماید، اما در این که این فصل کار میلانی‌ها را بسیار سخت‌تر از فصل پیش خواهد بود، تردیدی وجود ندارد.

آیا این مشکلات و تشنگی بسیار بیشتر یووه و ناپولی برای کسب اسکودتو به این معناست که الگری از این افتخار و جنگیدن کم حاصل برای آن صرف‌نظر کرده و جام قهرمانان اروپا را هدف خواهد گرفت؟ پاسخ این سوال مبهم است اما این مساله کاملا مشخص بوده که الگری هنوز بابت این که تیمش فصل پیش در مرحله یک‌هشتم نهایی این رقابت‌ها به دست تیم ظاهرا متوسط تاتنهام حذف شد، بشدت ناراضی است و آن ماجرا او را رنج‌ می‌‌دهد.

آث‌.میلان در مرحله اول از گروهی بالا آمد که سایر تیم‌هایش رئال مادرید، آژاکس و اوسر بودند و از آنجا که در شروع مرحله حذفی به تیمی خورد که آخرین مرتبه شرکتش در جام قهرمانان اروپا به سال 1962 بر‌می‌گشت، باور و توقع‌اش این بود که حتما برنده خواهد شد. با این‌که یاران اله‌ساندرو نستا و روبینیو در هر دو مسابقه رفت و برگشت بهتر و تهاجمی‌تر از رقیب توپ زدند، اما تاتنهام با همت پیتر کراوچ ضربات نهایی را بهتر نواخت و آث.‌میلان در مرحله یک‌هشتم نهایی با جام وداع کرد.

الگری 9 ماه بعد از آن واقعه اظهار کرد: «من مدعی نیستم که نباید در آن مرحله حذف می‌شدیم زیرا تاتنهام از ما هوشیارانه‌تر و با برنامه‌تر توپ زد ولی معتقدم که امکان پیروزی و عبور از سد تاتنهام را داشتیم و با کم‌توجهی به وظایف‌مان آن موقعیت را از دست دادیم. درسی که ما از سال پیش گرفتیم، این بود که در این مسابقات حتی یکی‌دو اشتباه برای شکست و حذف شدن کافی است. این چنین بود که توانستیم در اولین مسابقه‌مان در بازی‌های امسال در نیوکمپ با بارسلونا 2ـ2 مساوی کنیم و به هیچ وجه از این حریف بزرگ نهراسیم. مشکل مشترک و بزرگ تیم‌هایی که در این چند سال توسط تیم کاتالونیایی خرد شده‌اند، این بوده که از بارسا بشدت ترسیده و بازی عادی خود را ارائه نداده‌اند و ما با آنها با شجاعت کامل مواجه شدیم و دیدید که حتی یک‌ برصفر هم جلو افتادیم و اگر دقت داشتیم یکی دو گل دیگر هم می‌زدیم. من همیشه از خودم پرسیده‌ام که مگر زلاتان، روبینیو، پاتو، کاسانو، سیلوا و بواتنگ چیزی از مردان بارسلونا کم دارند؛ مگر آنها بازیکنان بزرگی نیستند، پس چرا ما آسان و راحت به بارسلونا ببازیم؟»

در هفته‌های اخیر که صحبت سیر شدن ابراهیموویچ از فوتبال و جدایی احتمالی او از میلان مطرح شده بود و این شایعه تقریبا بی‌اساس دهان به دهان می‌چرخید، از همه نگران‌تر الگری بود، زیرا او به عنوان یک کارشناس بهتر از همه می‌داند این سوئدی 93/1 متری چه سهم سترگی در قهرمانی روسونری در فصل گذشته مسابقات سری A داشته است. 14 بار گلزنی او در روزهای سخت میلان، گره‌ها را از دست و پای این تیم باز کرده بود و تجربه و مهارت عالی وی در صحنه مسابقات این لیگ که پیشتر یوونتوس و اینتر را قهرمان کالچیو کرده بود، برای میلان نیز همین حکم و نقش را بازی کرد و او بود که در نقاط حساس فصل و درست در زمانی که میلان به یک مهره متفاوت نیاز داشت، او حاضر بود تا به شکلی ضربتی میلان را پیروز و ضرباتی کاری به رقبا وارد کند. الگری در پاییز 2011 اظهار می‌دارد: «زلاتان برای ما کلیدی‌ترین مهره ممکن است. فصل پیش تا زمانی که ما واقعا هماهنگ نشده بودیم، او حسا‌س‌ترین و مهم‌ترین گل‌ها را برای ما زد و میلان را در کورس سری A از رقبا پیش انداخت. با آن گل‌ها ما بازی‌های حساسی را بردیم که آنقدرها هم سزاوار فتح آنها نبودیم. در نیم‌فصل دوم که ما حقیقتا یک تیم شدیم و نیازمان به ابراهیموویچ کمتر شد، حتی در هفته‌های مصدومیت یا محرومیت او کم نیاوردیم؛ اما کلید قهرمانی‌مان در همان نیم‌فصل اول و زمانی بود که تازه ایبرا به سن‌سیرو آمده بود. امتیازات صید شده توسط وی در آن مقطع بود که میلان را صاحب اندوخته‌ای کافی از امتیازات کرد که در روزهای سخت به کار ما می‌آمد. بنابراین بدترین اتفاق برای ما می‌توانست از دست دادن او در این فصل باشد. خوشبختانه وی برخلاف شایعات موجود به سبب دلزده شدن از فوتبال، ما را تنها نخواهد گذاشت. تا من او و کاسانو را ـ که یک بازیکن غیرقابل پیش‌بینی است ـ و مادامی که پاتو و روبینیو، ارکان تهاجمی ما هستند، غمی ندارم. با آنها هر حریفی را می‌توان برد و بر پایه حضور آنان من برای سختی‌هایی که معمولا در فصل دوم کار یک مربی در تیم پیش می‌آید، آماده‌ام.»

 Channel4 / مترجم : وصال روحانی