سهرابی: می‌خواهم اولین ایرانی تور دو فرانس باشم

بله، این اتفاق مهم بالاخره رخ داد. ان‌شاءالله از اول سال 2012 کارم را با تیم جدیدم شروع می‌کنم. امیدوارم این موضوع به نفع دوچرخه‌سواری ایران تمام شود. درست است که ما به تیم اسپانیایی می‌رویم، اما این قضیه به پای تمام بچه‌های ایران نوشته می‌شود. این حاصل زحمات همه است. کل تیم زحمت می‌کشیدند تا من در تورها امتیاز کسب کنم. از همه هم‌تیمی‌هایم تشکر می‌کنم. ایرانی‌ها واقعا پتانسیل بالایی در دوچرخه‌سواری دارند و باید خیلی بکوشیم تا بتوانیم راه را برای بقیه باز کنیم. به نظر من دست‌کم 10 یا حتی 15 دوچرخه‌سوار داریم که می‌توانند در اروپا رکاب بزنند.

خودشان به من گفتند ابتدا از طریق رنکینگ ما را زیرنظر گرفتند و 2 سال تمام نتایج را پیگیری کردند. در یکی دو مسابقه هم حاضر شده بودند و از نزدیک نماینده‌شان کار ما را نظاره‌گر بود. البته آنها به نتایج طول سال نگاه می‌کنند. بعد هم از طریق یک ایرانی شماره مرا پیدا کردند و تماس گرفتند. 2 ماه بود که با هم در حال مذاکره بودیم. من به باشگاه پتروشیمی تبریز هم اطلاع داده بودم.

کار خیلی سخت است. این را کاملا قبول دارم. چند مسابقه بزرگ است که تیم، آنها را اولویت‌بندی کرده. تور دوفرانس اولویت اول است. مسابقات جیرو و تور اسپانیا هم هست، ولی آنها برنامه‌ریزی می‌کنند که چه نفراتی در کدام مسابقات حاضر شوند. همه چیز به تمرینات و مسیر مسابقه بستگی دارد. باید دید مربیان چه تاکتیک‌هایی
را به کار می‌گیرند.

تا حالا هیچ یک از ایرانی‌ها این تورها را تجربه نکرده است. در هرکدام که شرکت کنیم، افتخار بزرگی است، اما تور دوفرانس چیز دیگری است. بالاترین سطح مسابقات دوچرخه‌سواری جهان است. می‌خواهم اولین ایرانی باشم که در تور دوفرانس رکاب زده است. حتی از مسابقات جهانی و المپیک هم اعتبار بیشتری دارد. تیم جئوکس برای این تور حساب ویژه‌ای باز کرده است. امسال این تیم پیراهن طلایی تور اسپانیا را به خودش اختصاص داده بود و دنبال پیراهن طلایی تور فرانسه است.

بله خوب است. با این‌که اولین سالی است که به اروپا می‌روم، ولی 3 برابر اینجا قرارداد بستم. مذاکراتمان طوری بوده که اگر در سال اول خوب کار کنم و قراردادم هم تمدید بشود برای سال‌های بعد تا سقف 10 برابر هم قراردادم افزایش پیدا می‌کند. همه چیز بستگی به کارایی خودم دارد. با این انگیزه‌ای که دارم، آماده‌ام با پایان قراردادم در آخر سال 2011 به تیم جئوکس بروم و تمرینات سختی را پشت سر بگذارم.

کلاس دوچرخه‌سواری آسیا با اروپا کاملا متفاوت است. کلا فکر می‌کنم سطح ما را حتی تا 50 درصد ارتقا دهد. این باعث می‌شود سطح تیم ملی هم بالا برود. مشکل اصلی ما فقط کمبود امکانات نیست. مشکل کل آسیا نبود مسابقات سطح بالاست.

یک نکته را بگویم. همیشه مشکل آسیایی‌ها مسافت مسابقات بوده است. مسافت‌های بالای 200 کیلومتر در آسیا نیست یا خیلی کم است. بچه‌ها وقتی وارد مسابقات با مسافت‌های 270 یا 280 کیلومتر می‌شوند به مشکل برمی‌خورند. اما تورهای بزرگ اروپا معمولا در مراحل بالای 200 کیلومتر هستند. رکابزن 20 روز متوالی باید بالای 250 کیلومتر رکاب بزند. این باعث می‌شود که ورزشکار کاملا پخته شود. وقتی در چنین تورهایی رکاب بزنیم قطعا در المپیک مشکلی نداریم. مطمئن هستم این‌بار در المپیک بهتر نتیجه می‌گیریم.

در آسیا که ایران حرف اول را در جاده می‌زند. الان قدرت اول جاده آسیا هستیم ولی در پیست نه! در برخی رشته‌ها خوبیم و در برخی دیگر هم چهارم، پنجم هستیم. این را هم بگویم که شرایط آسیا با جهان کاملا فرق می‌کند.

قبول دارم. فکر نمی‌کنم نسل بعدی کارایی بچه‌های کنونی را داشته باشد. فعلا که چیزی نمی‌بینم.