توله ببرهای سیبری تا پایان پاییز به میانکاله می‌روند

زیستگاه ببر مازندران از قفقاز آغاز شده و گستره پراکنش اینها نشان‌دهنده نزدیکی این زیرگونه‌هاست. بحثی که مهم‌تر از بحث گونه و زیرگونه است، خود زیستگاه حیوان است. نمونه‌اش هم برنامه گوزن زرد ایرانی است که 40 سال پیش اجرا و پس از 20 سال در جزیره اشک در ارومیه رهاسازی شد. معاون محیط طبیعی مازندران اضافه کرد: از نظر ما، میانکاله شرایط مناسب و امنیت لازم را برای اجرای طرح دارد. این مساله را علاوه بر کارشناسان ما، کارشناسان روسی نیز تایید کرده‌اند. حدود 2 تا 3 هکتار مناطق اطراف میانکاله خالی و بدون دخالت انسان است. فقط چند دامداری باقی مانده که قرار است آن‌را نیز خریداری کنیم که شرایط برای رهاسازی مناسب می‌شود. مقدسی با پذیرش سختی کار تکثیر در اسارت گفت: ما در کشور شرایط لازم برای تکثیر در اسارت را نداریم، ولی به هر حال حالا که سراغ آن رفته‌ایم، باید شجاعت آن را داشته باشیم. وی درباره تفاوت اقلیم ببر سیبری و ببر هیرکانی ( مازندران) گفت: برای این تفاوت دما هم برنامه‌هایی داریم. از جمله این‌که در گرما، گوشت یخزده به حیوان می‌دهیم و شرایط را طوری مهیا می‌کنیم که دمای بدنشان پایین بیاید. مقدسی با تاکید مجدد بر این‌که میانکاله برای تکثیر در اسارت مناسب است، ولی برای رهاسازی باید از دیدگاه کارشناسان استفاده کنیم تا مکان مناسب را بیابیم، گفت: تا پایان پاییز امسال، باید برای بحث انتقال توله ببرهای سیبری اقدام کنند، چرا که بهترین زمان برای این کار است.

ببرهای سیبری به دنبال انتقال 2 قلاده پلنگ به روسیه، به ایران آمدند تا نسل منقرض شده ببر هیرکانی را احیا کنند. این طرح از همان ابتدا با مخالفت کارشناسان و دانشگاهیان حوزه حیات‌وحش مواجه شد. استدلال مخالفان این بود که چون قلمرو ببر، بسیار وسیع است و از هرگونه تماس مستقیم و غیرمستقیم با انسان در زیستگاه خود دچار اضطراب شده و نمی‌تواند جفتگیری طبیعی خود را داشته باشد.