ناگهان فلج شدم

میزبانی درخصوص شروع فعالیت در این رشته می‌گوید: سال 1369 دوچرخه‌سواری را به عنوان یک ورزش آغاز کردم و از همان ابتدا هدفم به دست آوردن عناوین کشوری و جهانی بود.

این ورزشکار حدود 17 سال است در تیم ملی به عنوان یارثابت رکاب می‌زند و نامش به عنوان اولین دوچرخه‌سوار ایرانی عضو اتحادیه بین‌المللی دوچرخه‌سواری به ثبت رسیده است.

وی دوچرخه‌سواری را به صورت حرفه‌ای سال 1998 و با تیم جیانت تایوان آغاز کرد. میزبانی در تور دوچرخه‌سواری 2006 ـ 2005 لانگ‌کاوی مالزی همراه با تیم جیانت تایوان در میان دوچرخه‌سواران آسیایی موفق به کسب مقام قهرمانی شد و هم‌اکنون نیز عضو تیم دوچرخه‌سواری پتروشیمی تبریز است.

این دوچرخه‌سوار در تهران طی مراسمی پیراهن قهرمانی آسیا سال 2009 را بر تن کرد و کاپ قهرمانی را بالای سر برد.

یکی از حوادث تلخ و در عین حال شیرین زندگی این ورزشکار پرتلاش به زمانی برمی‌گردد که 23 سال داشت و به گفته خودش در روزهای اوج ورزشی و در شرایطی کاملا ایده‌آل بود. او ماجرا را این‌گونه تعریف می‌کند: روزی به اتفاق تعدادی از دوستان به پیک‌نیک رفتیم و در دل طبیعت غذای مفصلی خوردیم. مدتی پس از آن، یک شب در حالی که خواب بودم درد شدیدی را در پای راستم حس کردم و از شدت درد تا صبح نخوابیدم و صبح که به پزشک مراجعه کردم پای راستم به طور کامل فلج شده بود. پزشکان گمان می‌کردند این مشکل مربوط به دیسک یا رگ سیاتیک است. در همان روزهایی که من با ویلچر از این مطب به آن مطب می‌رفتم یکی از دوستان گفت که اخیرا یکی از پزشکان ایرانی مقیم خارج برای مرخصی به ایران آمده و چون در این زمینه تخصص دارد بهتر است برای معاینه پیش او بروم. ایشان پس از معاینه چند آمپول برای من تجویز کردند که تزریق آنها موجب شد آن حالت فلج رفته رفته از بین برود و بتوانم مجددا راه بروم اما با این حال وضعیت عمومی بدنم خوب نبود تا این‌که یکی از پزشکان حاذق تبریز که فوق‌تخصص عفونی بود پس از انجام آزمایش‌های دقیق متوجه شد که من دچار تب مالت شده‌ام و بلافاصله پس از این تشخیص گفت، نمی‌دانم چه طور با این شدت بیماری فلج نشده‌ای! بعد از این که متوجه شد دوچرخه‌سوار هستم و هر روز چند ساعت رکاب می‌زنم، گفت: بزرگ‌ترین شانس زندگی تو پس از لطف خدا این است که ورزشکار هستی و آمادگی جسمانی بالا موجب شد بدنت به آن دارو جواب دهد و سلامتت را مجددا به دست آوری که اگر جز این بود باید تا آخر عمر روی ویلچر می‌نشستی. میزبانی معتقد است هر چند این تلخ‌ترین حادثه تمام عمرش بوده اما همیشه از آن به عنوان حادثه‌ای ختم به خیر یاد می‌کند.