گودزیلا در مکزیک

البته او در این رمان‌ها، شاعران را شخصیت داستان قرار داد و فضای شعری آمریکای لاتین را بستر وقایع اصلی و فرعی رمان گذاشت.

بولانیو متولد 1953 در سانتیاگوی شیلی ـ که تحت نفوذ شدید خورخه لوئیس بورخس، نویسنده نامدار آرژانتینی بود ـ از بنیانگذاران جریان «اینفرا رئالیسم» در آمریکای لاتین است که در تقابل با جریان نیرومند «رئالیسم جادویی» قد علم کرد. او و جوانان پرشور و معترض گروه اینفرا رئالیست‌ها در انتقاد از چهره‌های شاخصی چون گابریل گارسیا مارکز کم نمی‌گذاشتند و در برابر شاعری چون اکتاویو پاز زبان گزنده‌ای داشتند. ایزابل آلنده نویسنده هموطن بولانیو که از حملات گزنده او در امان نبود گفته است که حتی مرگ هم او (بولانیو) را قابل تحمل نمی‌کند.

بولانیو در 10 سال آخر عمرش 14 کتاب منتشر کرد: 8 رمان، 3 مجموعه داستان، 2 مجموعه شعر و یک جنگ ادبی. در این میان، رمان‌های «کارآگاه‌های سفاک» و «2666» و «به شب در شیلی» و مجموعه داستان «آخرین غروب‌های زمین» (که این آخری، به فارسی هم ترجمه شده) شهرتی بسزا دارند. او سال 2005 و در 50 سالگی، به علت نارسایی کبد در شهر بارسلونا درگذشت.

خوب گوش کن، پسرم:

بمب‌ها روی مکزیکوسیتی می‌افتادند،

اما کسی توجهی نداشت.

هوای مسموم در خیابان‌ها و از پنجره‌های باز

می‌گذشت.

تو که تازه غذایت را تمام کرده بودی

در تلویزیون کارتون می‌دیدی.

من در اتاق خواب مطالعه می‌کردم

وقتی فهمیدم که داریم می‌میریم.

با سرگیجه، با تهوع، کشان‌کشان به آشپزخانه آمدم

و تو را افتاده روی زمین دیدم.

در آغوشت گرفتم.

پرسیدی چه خبر شده؟

و من نگفتم که در برنامه‌ای که مرگ دارد

ما هم هستیم؛

در عوض گفتم می‌خواهیم یکبار دیگر

با هم به سفر برویم.

کارمان که سر آمد، مرگ

حتی چشم‌هایمان را نبست.

یک هفته بعد یا یک سال بعد، چه بودیم ما؟

مورچه؟ زنبور؟

رقم‌های نادرستی در گردونه بزرگ و کثیف شانس؟

آدمی بودیم ما، پسرم! پرنده بودیم شاید،

قهرمان‌های ملی بودیم شاید،

راز بودیم شاید.

سید احمد نادمی
نویسنده و مترجم