رفع اختلاف نظر در عین رعایت احترام

یکی از سنت‌های اجتماعی دیرپای ما احترامی است که باید کوچک‌ترها به بزرگ‌ترها بویژه به پدر و مادرشان بگذارند. هر جریان گفت‌وگو در خانواده میان ما جوانان و والدینمان باید مبتنی بر این احترام باشد. نباید روند گفت‌وگو به گونه‌ای پیش برود که حرمت میان ما و آنها شکسته شود.

سعی کنیم نظرات پدر و مادر را به طور کامل بشنویم و درباره آنها فکر کنیم. اگر به این نتیجه رسیدیم که نظر آنها، منطقی‌تر از ماست، بپذیریم و بیهوده بر دیدگاه اشتباه‌مان پافشاری نکنیم. لجبازی غیرمنطقی و اصرار در مورد چیزهایی که می‌دانیم غیر منطقی هستند، مشکلی را حل نخواهد کرد.

فراموش نکنیم که پدر و مادر تجربیات بسیار بیشتری نسبت به ما دارند. پس در مواقعی که اختلاف نظری با آنها داریم، همیشه این نکته را در نظر بگیریم که آنها بسیاری از چیزهایی که ما تازه می‌خواهیم امتحانشان کنیم، خیلی پیشترها تجربه کرده‌اند. شاید تجربیات آنها به کارمان بیاید و لزومی نداشته باشد همه چیز را خودمان بیازماییم.

در نظر گرفتن تجربیات بیشتر والدین باعث می‌شود هرگز خود را بی‌نیاز از مشورت با آنها احساس نکنیم. حتی در مواردی که می‌دانیم آنها نظر متفاوتی نسبت به ما دارند، با والدینمان گفت‌وگو کنیم. شاید آنها واقعا حرف‌های مهمی برای شنیدن داشته باشند.

بعضی اختلاف نظرها بر سر مسائل جزئی و پیش پا افتاده واقعاً آنقدر ارزش ندارند که باعث ایجاد دلخوری بین ما و والدینمان شوند. احترام و محبتی که بین ما و پدر و مادرمان برقرار است، می‌تواند‌ باعث شود اختلاف نظر را کنار بگذاریم و نظر آنها را بپذیریم. گاهی شاد کردن دل پدر و مادر لذتی بیشتر از رسیدن به خواسته‌هایمان دارد.

از یاد نبریم که ما یک خانواده هستیم. چیزی که دوام یک خانواده را در طول سالیان دراز حفظ می‌کند، عشق و احترامی است که اعضای آن به هم ابراز می‌کنند.در روابطمان با اعضای خانواده، در اظهارنظر و عقیده و علاقه، همیشه غیر از مصالح فردی‌مان، مصالح خانواده را هم در نظر بگیریم و آماده باشیم که هر از گاهی مصالح خانواده را به علایق خودمان ترجیح دهیم.