امانت روایت فتح بردوش همه شاعران سنگینی می‌کند

یکی دیگر از مولفه‌های شعر ضیایی نگاه جهانی است که در روزگار بیداری اسلامی سطرهای درخشانی را در شعرهایش رقم زده است. گفت‌وگویی کوتاه با شاعر مویه از لاک‌پشت‌های 33 را با هم می‌خوانیم.

این‌طور بگویم که اگرچه حوادث تاریخی در گستره زمان ثابت هستند، اما نگرش ما نسبت به آنها، این سکون تاریخی را برهم زده و حوادث و رویداد‌ها را از بطن تاریخ بیرون کشیده و در اجتماع و زیستن اکنون‌مان ساری و جاری کرده است. شعر هم می‌تواند چنین رویکردی داشته باشد.

من به عنوان یک شاعر جوان وقتی به جنگ برمی‌گردم مجموعه‌ای از تجربیات، دیده‌ها و شنیده‌هایم را در فضای خیال پرورش داده، زمان را در گستره واژه به روز کرده و همه آنها را دوباره می‌آفرینم.

این‌طور می‌شود که فلان رزمنده که روی مین رفته در شعر من دوباره برمی‌خیزد، زندگی می‌کند و در تجربه اکنون من قدم می‌زند به عبارتی ایمان شهدا و رزمندگان در کلمات من و همچنین در جبهه‌ها هنوز که هنوز است، می‌جنگد.

بین شاعر جوان و شعر جوان مرزی قائلم. آن که خودش جوان است یا آن که در شعرش نگرشی جوان دارد و پویا و رو به رشد؟ دسته اول شاید جنگ را ندیده اما با همه وجود آن را چشیده است.

مگر نه این‌که تاکنون هم ما در جنگ با استعمار جهانی هستیم؟ مگر افغانستان، عراق، لیبی، بحرین، مصر، تونس، فلسطین و... غیر از پیکره واحدی است از امت اسلامی که نسل جوان، جوانی‌اش را با حوادث و جنگ‌های آن می‌گذراند؟ مگر ما هنوز در مرزهایمان شهید نمی‌دهیم؟ پس جنگ تمام نشده و اثرات آن 8 سال دفاع مقدس هم همین‌طور.

امانت روایت فتح بر دوش همه شاعران، از هر نسلی سنگینی می‌کند و هر چه جلوتر می‌رویم شاعران اندوخته تجربی و حسی بیشتری در بستر تاریخی از این ادبیات به دست می‌آورند.

دورتر‌ها جنبه آگاهی‌بخشی و برانگیزنده اشعار بالا بود، حالا شهود و جنبه هنری آن. دورتر روایت شهید بود، حالا بیشتر بازمانده‌های شهید. به نظرم شاعران جوان این دو دهه در هر دو قالب نو و کلاسیک این مساله را مورد توجه قرار داده‌اند یا بهتر بگویم ناخودآگاه عمل کرده‌اند. هر شعر صراحتی عمیق از زخمی کهنه دارد که تازه است و جوان. برخی شاعران ادبیات پایداری ما خصوصا در شهرستان‌ها از این دسته‌اند.

آشنا شدن شاعران جوان با آخرین تلاش‌های ادبی و تجربه‌های یکدیگر از جمله محاسن این کنگره‌هاست و همچنین رقابت هم باعث بالا رفتن کیفیت کارها می‌شود؛ تبادل نظر و بحث‌های گروهی داوران و شرکت‌کنندگان همه در راستای رشد و تربیت استعداد‌هاست. با وجود این امروز با اینترنت و برخورداری از فضای مجازی می‌توان هر روز یک جشنواره و کنگره برگزار کرد. اکنون امکان صدای شعر و شنیده شدن آن بیشتر از همیشه فراهم شده است.