تحرک بی‌فایده

هفته گذشته بازار بازی‌های ترسناک حسابی داغ بود. قصد داریم راجع به بازی «ظهور کابوس‌ها» صحبت کنیم. بازی‌ای که به طور اختصاصی برای کینکت ساخته شده است. حتما می‌دانید که یک بازی ترسناک خوب توانایی این را دارد حتی بیشتر از یک فیلم ترسناک شما را مجذوب خود کند. مثلا شما در یک محیط تاریک قرار می‌گیرید و ترس، لحظه‌به‌لحظه بیشتر بر شما غلبه می‌کند بخصوص وقتی به گوشه‌های اتاق می‌رسید و باید به اتاق دیگری بروید و نمی‌دانید آنجا چه چیزی انتظارتان را می‌کشد و ترجیح می‌دهید در اتاق بعدی مهمات وجود داشته باشد تا مثلا جسد همسرتان؛ ولی اگر دنبال این المان‌های ترسناک در ظهور کابوس‌ها هستید، باید بگویم که اشتباه می‌کنید.

شما در نقش شخصی به نام «جاش» قرار می‌گیرید که تلاش می‌کند همسرش «کیت» را از دستان زهرآلود یک دانشمند روانی نجات دهد. دوربین به حالت اول شخص است. این اولین بار است که بازی‌ای برای کینکت با درجه‌بندی سنی بالای 17 سال منتشر می‌شود. همچنین اولین بار است که بازی‌کننده آزادی عمل زیادی در حرکت خواهد داشت. حرکت بدنی که هدف اصلی بازی‌های بر پایه کینکت است، در این بازی هم نقطه قوت است هم نقطه ضعف. همان طور که گفته شد آزادی عمل زیادی در این بازی وجود دارد. قطع کردن اعضای بدن زامبی‌ها! لگد زدن به در و جاخالی دادن کاملا در اختیار شماست و کاملا واقعی کار شده است و بدون تعارف حس خوبی به بازی‌کننده می‌دهد؛ ولی وقتی می‌خواهید در یک خط مستقیم راه بروید، آن وقت است که احساس می‌کنید جاش مریض است یا حال ندارد راه برود، چون خیلی آرام قدم برمی‌دارد و از زامبی‌های به دردنخوری که با آنها مبارزه می‌کند هم بی‌عرضه‌تر به نظر می‌رسد.

برای راه رفتن باید یکی از پاهایتان را یک قدم به جلو حرکت بدهید. این در حالی است که در بعضی مراحل فضای لازم برای حرکت کردن ندارید. در واقع آنقدر مجبور می‌شوید به خودتان حرکت بدهید که بیشتر به حرکات موزون رو می‌آورید و این باعث می‌شود ترسی در روند بازی وجود نداشته باشد. کشتن زامبی‌ها هم که نقطه قوت این بازی است، بعد از مدتی عادی می‌شود. تنوع دشمنان هم بسیار کم است و این موضوع، بازی‌کننده را بیشتر خسته می‌کند. تنوع سلاح‌ها بد نیست، ولی کارایی همه‌شان یکی است. مبارزه‌ها بسیار ساده است. فقط کافی است مثل بوکسورها گارد بگیرید تا حملات دشمنان اثر نکند، سپس آنها را زیر مشت و لگد خود له کنید. علاوه بر مشت و لگد می‌توانید سلاح‌هایتان را به طرف دشمنان پرتاب کنید. نمی‌دانم سازندگان با خود چه فکری کرده‌اند که برای هر مرحله یک مبارزه با غول آخر طراحی کرده‌اند ؛ چون غول آخرها هیچ فرقی با دشمنان داخل مراحل ندارند، غیر از این که یکی دو حرکت اضافه از خودشان نشان می‌دهند تا جاش تنبل را به جاخالی وادار کنند. نکته اینجاست که اگر فرض کنیم این بازی برای کینکت هم نبود، باز هم بازی ضعیفی است، چون نه داستان خوبی دارد نه المان‌های استاندارد سبک را رعایت کرده است و نه حتی طراحان افکت‌های خون را طبیعی ساخته‌اند. دشمنان زشت، محیط بی‌جزئیات، مراحل تکراری، بافت‌های ضعیف و شخصیت‌های قابل بازی بیخود و احمق، هیچ جای لذتی برای بازی‌کننده نمی‌گذارند. حتی صدا و موسیقی خوبی هم برای این عنوان ساخته نشده است. بازی دارای 10 مرحله است که اگر بتوانید آن را طی کنید 5 ساعته آن را به‌اتمام می‌رسانید.

با این که تقریبا یک سال از عرضه کینکت گذشته است، ولی می‌توان گفت بازی‌های این کنترلر هنوز در اول راه هستند. ظهور کابوس‌ها قابلیت تبدیل‌شدن به یکی از بهترین بازی‌های سال را داشت، ولی متاسفانه سازندگان به هیچ وجه از ایده خوبشان نتوانستند استفاده کنند و همه چیز را خراب کردند. با این حال به نظر می‌رسد این آزمون‌ و خطاها تجربه خوبی باشد تا شرکت‌های بزرگ بازیسازی از آنها درس بگیرند و بازی‌های درجه یک خوب برای این کنترلر دوست‌داشتنی بسازند. ظهور کابوس‌ها اصلا ارزش بازی کردن ندارد، مگر این که بخواهید تمام بازی‌های کینکت را تجربه کنید.

فرهنگ هدایتی