رگ‌هایی از جنس الیاف نانویی

روی هر یک از این الیاف، یک پوشش از برآمدگی‌های میکروسکوپی دیده می‌شود که از نظر شکل ظاهری شبیه به عامل رشدی است که در دیواره داخلی رگ‌های خونی وجود دارد. این عامل رشد که VEGF نام دارد، نوعی پروتئین است که به صورت طبیعی در بدن تولید شده و موجب انجام واکنش‌های شیمیایی می‌شود که در رشد رگ‌های خونی جدید نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کند. اگر امکان شبیه‌سازی این پروتئین وجود داشته باشد، این نانوالیاف می‌تواند از اثرات بیولوژیک مشابهی برخوردار باشد. به نظر می‌رسد که این روش می‌تواند راهکار هوشمندانه‌ای برای تولید موادی جدید از طریق مهندسی باشد که بتواند مسیرهای بیولوژیک منحصربه‌فردی را در بدن شبیه‌سازی کند. پیش از این، گروهی از محققان با استفاده از روش‌های مهندسی بافت، تلاش‌های مشابهی را در این زمینه و با هدف شبیه‌سازی رشد رگ‌های خونی در رگ‌های ساخته شده از نانوالیاف انجام داده بودند، اما متاسفانه نتایج آزمایش‌های بالینی انجام شده موفقیت‌آمیز نبوده است، چراکه این عامل رشد پیش از این که بتواند وظیفه خود را بخوبی انجام دهد، از بافتی که هدف قرار داده بود، جدا می‌شود.

برای این که بتوانیم مانع‌ خروج عامل رشد از سطح نانوالیاف سازنده رگ‌های خونی شویم، لازم است تزریقاتی روی فرد بیمار انجام شود. البته به شرط این که این تزریق هیچ گونه اختلالی در عملکرد اعضا و اندام‌های مختلف بدن ایجاد نکند. ویژگی این نانوماده جدید در مقایسه با دیگر موادی که پیش از این از آنها استفاده می‌شد، این است که نه‌تنها این ماده از خواص مشابهی برخوردار است بلکه دوام و پایداری بیشتری دارد و به محض این که کار خود را انجام داد، به موادی تجزیه می‌شود که از نظر زیستی تهدیدی علیه وضعیت سلامت بدن نخواهد بود. اگرچه سلول‌های بنیادی می‌توانند روش مناسبی برای تولید رگ‌های خونی باشند، اما استفاده از این روش اغلب هزینه بسیار سنگینی به همراه خواهد داشت. این روش درمانی در مقایسه با روش‌های درمانی قبلی از تاثیر بهتری بر سیستم گردش خون در بدن برخوردار است. محققان امیدوارند بتوانند در آینده‌ای نه‌چندان دور، از این روش‌ برای ساخت داروهایی با قابلیت بهبود توانایی بدن در بازسازی بخش‌های آسیب‌دیده، استفاده کنند.

فرانک فراهانی جم

منبع:live science