اولین نکته درخصوص تیتراژ برنامه، عوامل تصویری آن هستند که به صورت تصاویر متحرک به نمایش در میآیند و بعد با یک فلش بهنام عوامل متصل میشوند که البته تصاویر با عوامل ذکر شده پیوستگی معنایی دارد. این شیوه کار در بسیاری از تیتراژهای برنامههای طنز مشاهده شده و عملا میتوان گفت یک کلیشه است که خلاقیت خاصی در آن دیده نمیشود. حال آن که به عنوان مثال میشد با تغییراتی جزئی در نمایش فلش ها، ساختار کلی تیتراژ را تا حدودی بهبود بخشید.
در بسیاری از کمیک استریپها و کاریکاتورهایی که رسم میشوند، فلش معمولا به عنوان یک عامل سازنده بار طنز محسوب میشود. فلش در این تصاویر سعی میکند یک تاکید بیش از حد بر یک جزء تصویری بکند که همین مساله باعث ایجاد خنده و افزایش بار کمیک میشود.
در این تیتراژ هم میشد با استفاده از این فلشها ساختار تیتراژ را تغییر داد و ارجاعی پیدا کند به کاریکاتورها و کمیک استریپها که با سبک برنامه هم هماهنگی یابد.
اما فلشی که در تیتراژ خنده بازار استفاده شده بیشتر مناسب برنامههای اقتصادی و مالی است.
فونتهای تیتراژ هم یک فونت فانتزی معمول و رایج است و جنبه زیباییشناختی خاصی ندارد تا بتوان آن را برشمرد. با این که میتوانست طبق همان ساختار کاریکاتوری و کمیک استریپی به صورتی دستنویس نوشته شود که ساختار هارمونیک تیتراژ را نیز حفظ و از یک قالب خاص پیروی کند و تمامی اجزاء و عناصرش را منطبق با آن به تصویر بکشد.
در پس زمینه تیتراژ، تصویری از یک کاغذ مچاله شده دیده میشود که اگر بخواهیم آن را با توجه به عناصر تیتراژ توجیه کنیم، عملا به نتیجه منطقی خاصی نمیرسیم. تیتراژ یک برنامه طنز هیچ ارتباط معناداری با کاغذ مچاله شده در پس زمینه ندارد، مگر این که از چنین پسزمینهای به همان صورتی که گفته شد، استفاده میشد که در آن صورت تمامی تصاویر با یک مفهوم که متناسب با برنامه بود، یکی میشد و اثری نسبتا منسجم و دارای منطق بصری خلق میکرد. موسیقی تیتراژ هم طبق معمول و شیوه رایج بسیاری از برنامههای طنز، متشکل از یک موسیقی تند است که سازهای سنتی، آن را همراهی میکنند و عملا نکته بارز و قابل ذکری ندارد. در آخر این که بسیاری از تیتراژهایی که بظاهر شاید اهمیت خاصی نداشته باشند و جدی گرفته نشوند، بسادگی و با یک تیتراژ خوب میتوانند وجههای برای خود کسب کنند که بیش از پیش جدی گرفته شوند.
حمیدرضا رفعتنژاد
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم