بزرگان باواریا می‌لنگند

شکست در برابر بوروسیا مونشن‌گلادباخ کاندیدای جدی سقوط به دسته‌های پایین‌تر در لیگ فوتبال آلمان در اکثر سال‌های اخیر و یکی دو برد ناپلئونی و با حداقل فاصله و کمترین گل‌های زده نشان از این داشته که تیم باواریایی برخلاف باورهایش از ایام تدارک و تمرین «پیش‌فصل» بهره لازم را نجسته و همچنان می‌لنگند و تیمی نیست که باید باشد.

حتی وقتی بایرن‌مونیخ چهارشنبه‌شب 26 مرداد در بازی رفت دور سوم مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا در الیانز اره‌نا استادیوم فوق مدرن ایالت شیفته فوتبال باواریا، تیم متوسط اف. سی. زوریخ سوئیس را صفر ـ 2 برد،‌ باز هم بایرنی‌ها طوری بازی نکردند که انتظار آن می‌رفت و وعده‌اش را به طور غیرمستقیم داده بودند.

در این بازی باستین شواین اشتایگر ژنرال خط میانی بایرن و سپس آرین روبن فوق مهاجم هلندی این تیم دروازه زوریخی‌ها را گشودند و کار رقیب سوئیسی را برای جبران در دیدار برگشت که چهارشنبه‌شب 2 شهریور در استادیوم لترنی گروند شهر زوریخ برگزار شد، دشوارتر کردند. اما خود بایرنی‌ها نیز در اوایل فصلی که نقطه انتهایی آن برگزاری مسابقه فینال لیگ قهرمانان اروپا در استادیوم اختصاصی‌شان در واپسین روزهای اردیبهشت 1391 است و به رغم پیروزی صفر ـ 5 اخیر بر هامبورگی‌ها ادعا نمی‌کنند که در این فصل خوب و برابر با توانشان بازی کرده‌اند و برعکس معترف‌اند که زیر سطح استاندارد خود توپ زده و بارها لنگیده‌اند.

بزرگان این تیم اولین کسانی هستند که به این قضیه اعتراف می‌کنند. در فصلی تازه از بوندس‌لیگا که با تکرار درخشش شگفتی‌سازانی مثل ماینز و هانوفر و احیای ولو موقتی مونشن‌گلادباخ شروع شده، بایرن هر یک از گام‌هایش را سنگین برداشته و با فوج ستاره‌های بین‌المللی‌اش تیمی نشان داده که انگار از هدف خود پرت است و گیج می‌خورد و اگر درخشش‌های فردی و اعجاز شخصی امثال روبن، گومز، لام و ریبه‌ری در کار نبود همین اندوخته معمولی را نیز در ابتدای فصل بر نمی‌گرفت.

روبن 28 ساله و همان چپ پای جادویی سابق آیندهوون چلسی و رئال مادرید که بهترین بازی‌های عمرش را با لباس سرخ غول‌های باواریا ارائه داده است، در طلیعه یک پاییز دشوار می‌گوید: «شاید یکی دو نتیجه‌مان خوب بوده باشد، اما خودمان بهتر از هر کس می‌دانیم که حتی 60 درصد توقعات و کلاس و سطح مورد نظر را برآورده نکرده‌ایم و محکوم به پیشرفتیم.»

مانوئل نویر، دروازه‌بان برجسته جدید بایرن‌مونیخ از این نیز واقع‌بین‌تر و صریح‌تر است. او که از شالکه به الیانز اره‌نا آمده است. اظهار می‌دارد: «هم‌سطح بازی ما به حدی نرسیده که امیدش را داشتیم و هم در زدن ضربات آخر هوشیار و قوی عمل نکرده‌ایم. در طول هر مسابقه نیز، یک دفعه و بدون هیچ توجیهی 10، 15 دقیقه چرت زده‌ایم! با این سیستم در برابر تیم‌های بزرگ‌تر اروپا خرد خواهیم شد و آنها برخلاف برخی تیم‌های کوچک‌تر بوندس‌لیگا هیچ رحمی به ما نخواهند کرد. به نفع ماست که هر چه سریع‌تر از خواب بیدار و دوباره بایرن‌مونیخ شویم.»

همه این غفلت‌ها و رکوردها زمانی بیشتر و عجیب‌تر جلوه می‌کند که در نظر بگیریم بایرن امسال به مربی دوبار امتحان پس داده و موفق سابق خود یوپ هاینکس روی آورده و این بایرنی پیشین در 67 سالگی یک استاد حقیقی در کسب نتایج است و به سبب دو مقطع قبلی حضورش در بایرن نیک می‌داند که الزام‌های کار در آنجا چیست و چه باید انجام بدهد.

روان نبودن و کندی و سردرگمی بایرن در بازی‌هایش در شروع فصلی شکل گرفته که این تیم با کسب اطمینان از جواب دادن ماریو گومز در پیشانی خط حمله و سلامتی مجدد ایویکا اولیچ و دانیل فرانیچ در دوگوش، میروسلاو کلوزه را به لاتزیوی ایتالیا و حمید التین تاپ را به رئال مادرید فروخته است. ابقای ریبه‌ری و شواین اشتایگر در باواریا به رغم خیل خواستارانشان که مقابل باشگاه صف کشیده بودند و تکامل بیشتر و دائمی جوانانی بالنده همچون توماس مولر و تونی کروس که خوشبینی را به وجود آورده بود (و هنوز هم در بردارد) که امسال بایرن قهرمانی لیگ آلمان را از بوروسیا دورتموند فاتح توفانی فصل قبل پس بگیرد اما کیفیت بازی بایرن و نتایج خفیفش مثل پیروزی صفر ـ 1 بر وولفس‌بورگ با گلزنی در وقت تلف شده حاکی از بیماری این تیم است.

شواین اشتایگر 28 ساله حرف آخر را چنین می‌زند: «ما معمولا مسابقاتمان را خوب شروع اما بعدا فروکش کرده‌ایم. شاید این به خاطر تنبلی‌های رایج در اوایل فصل و شاید هم محصول فشار بدنسازی در دوران پیش فصل باشد. اما مولود هر چیزی باشد، باید سریعا بر آن فایق آییم. مسابقات در حال شدت گرفتن است و اگر سرعت نگیریم، پیشروان قافله دورتر از آن خواهند شد که به آنها برسیم.»

آسوشیتدپرس 
مترجم: وصال روحانی