مواد زیستی به کمک جراحان می‌آید

معمولا جایگزینی بافت‌های نرم و بویژه بافت‌های نرم صورت به سختی انجام می‌شود. ایمپلنت‌های پلاستیکی و فلزی می‌توانند گزینه مناسبی برای جایگزینی بافت‌های صورت استخوانی آسیب‌دیده باشند، اما یکی از مشکلات پزشکان جراح، عدم وجود جایگزین مناسبی برای بافت‌های نرم آسیب‌دیده صورت نظیر گونه‌ها و لب‌هاست. این در حالی است که حتی اگر تغییر شکل ایجادشده در صورت بسیار ناچیز و جزئی باشد نیز مشکلات اجتماعی و عاطفی بسیار زیادی را برای فرد آسیب‌دیده به همراه خواهد داشت. ایمپلنت‌های موجود اغلب برای درمان و ترمیم نقایص بزرگ ایجاد شده در اثر خارج ساختن تومورهای بزرگ یا ضربات شدید کارایی لازم را نخواهند داشت. اما محققان دانشگاه جان هاپکینز موفق به کشف ماده‌ای شده‌اند که می‌تواند مشکلات و محدودیت‌های موجود در این زمینه را از میان بردارد. این ماده ترکیبی از اسید هیالورونیک، پلی اتیلن گلیکول و یک ماده مصنوعی است.

ویژگی منحصر به فرد این ترکیب این است که باید در محل مورد نظر تزریق شود و در نتیجه نیاز به جراحی ندارد. برای تثبیت شکل این ماده از امواج نورمرئی استفاده می‌شود چرا که امواج نور مرئی در مقایسه با اشعه فرابنفش ایمن‌تر بوده و در نتیجه پیامدهای ناشی از تابش اشعه فرابنفش را ـ‌ که می‌تواند منجر به آسیب‌دیدگی DNA و همچنین مرگ سلول‌ها شود ـ به همراه نخواهد داشت. به گفته علی خادم‌حسینی، مجری این طرح تحقیقاتی و از محققان مرکز علم و فناوری زیستی موسسه فناوری ماساچوست، این روش درمانی در کوتاه‌ترین زمان ممکن در حدود 5 تا 10 دقیقه انجام می‌شود و هیچ‌گونه درد و عارضه جانبی را برای فرد بیمار به همراه نخواهد داشت. این ترکیب می‌تواند از مقادیر مختلفی از مواد تشکیل‌دهنده ساخته شود که بر سطح و مقدار مواد موجود میزان انعطاف‌پذیری و ماندگاری و دوام آن متفاوت خواهد بود و بنابراین پزشک می‌تواند با توجه به ساختار بافتی که با استفاده از این روش ترمیم می‌شود مقدار ترکیبات تشکیل‌دهنده آن را تغییر دهد تا ترکیبی با ویژگی‌ها و ساختار فیزیکی مناسب در اختیار داشته باشد. اما از آنجا که ممکن است این ترکیب پس از مدتی جذب بدن شود لازم است پس از یک سال دوباره در محل مورد نظر تزریق شود.

زهرا هداوند