«پارک»، موثرترین و «ست‌‌کوویچ»، بدخلق‌ترین مربی خارجی

اما آثار پارک‌ها هنوز هم در کشور ما پا برجاست، از جمع پارک جوی نای (کره) کوروداتاداهیکو و ماتسو موتو (ژاپن)، ایوان بوگانیکوف، آنالی فدوتف و سرگئی گریبوف (روسیه)،‌ یوتساست‌کوویچ و ایوان گرگوویچ (صربستان)،‌ الکساندر تاسفسکی (مقدونیه)، نزی فونوویچ، الکساندر پترویچ، میلورادکیاچ و زوران گاییچ (صربستان)،‌ خو لیو ولاسکو و سی چلو (آرژانتین) عده‌ای فرصت کافی پیدا نکردند و جمعی چون بوگانیکوف و یوتساست کوویچ به سرقفلی والیبال ایران تبدیل شده بودند، ایوان که خدماتش در امور پایه بر هیچ‌کس پوشیده نیست سال‌های آخر حضورش دکور شده بود، اما ست‌کوویچ بدخلق‌ترین مربی خارجی بود که بیش از ظرفیت و توانایی‌اش از کیسه والیبال برد و دسترنج مربیان ایرانی و فدراسیون والیبال را به سود خود ضبط کرد تا همیشه طلبکار و مدعی باقی بماند. این مربی که افتخارش دستیاری زوران گاییچ در المپیک سیدنی بود سرانجام بعد از 7 سال زندگی در ایران به کشورش بازگشت تا شاید فضایی تازه در والیبال رده سنی کشورمان به وجود آید. درباره عملکرد این مربی پرخاشگر، اما مورد حمایت برخی عناصر و عوامل فدراسیون والیبال حرف و حدیث‌های زیادی وجود دارد که بد ندیدیم با مروری بر آنها آخرین باقی‌مانده‌های مربیان صربستانی را بدرقه کنیم. اول از همه از مجتبی عطار، لیبروی سابق تیم ملی شروع کردیم؛ بازیکنی که رفیق صمیمی ست‌کوویچ بود و وی حتی تلاش کرد که پای این مربی صربستانی را بعد از اتمام قراردادش با فدراسیون والیبال به تیم داماش بکشاند.

عطار می‌گوید: « او اوایل کار به رده‌های پایه والیبال ما کمک کرد و با وجود بدخلق بودن، محبوب بازیکنان بود. ست‌کوویچ اما در یکی دو سال آخر حضورش دیگر چیزی نداشت.»

حرف‌های عطار را فرهاد سال‌افزون، پاسور و کاپیتان تیم جوانان ایران کامل‌تر می‌کند: «ست‌کوویچ مربی خوبی بود و بچه‌ها دوستش داشتند، اگر دیدید که در مسابقات جوانان جهان در برزیل نتیجه نگرفتیم، او کار خودش را کرده بود و بازیکنان ضعف تکنیکی داشتند و اگر مربی دیگری هم جای وی بود، نمی‌توانست شق‌القمر کند.»

اصغر نائینی، پاسور سابق تیم ملی که یکی دو ماهی کنار ست‌کوویچ بود و در جریان اردوی طولانی‌مدت صربستان کاسه و کوزه‌هایشان به هم خورد، بی‌پرواتر از همه به ست‌کوویچ انتقاد می‌کند: «او یک شارلاتان واقعی بود که باید به خاطر رفتار و کردارش در مملکت ما محاکمه می‌شد. او در اردوهای صربستان به بازیکنان ایرانی آب‌هایی که از تاریخ مصرف آن 2 سال گذشته بود خوراند و بازیکنان ما اکثر مواقع گرسنه بودند و حتی یکبار پس‌مانده غذای میزهای همجوار را خورده بودند. او به بچه‌های تیم و حتی مربیان تیم توهین می‌کرد و آنها را کتک می‌زد. من هنوز فرصت پیدا نکرده‌ام تا کارهای ناشایست این مربی را افشا کنم. متاسفانه عده‌ای کسب مقام قهرمانی نوجوانان جهان در سال 2007 توسط این مربی را بهانه قرار داده‌اند تا سنگ وی را به سینه بزنند. در صورتی که کارشناسان می‌دانند که او با چه بازیکنانی و با چه سنینی اول شد و بعد از آن نیز تمام بازیکنان ما دچار مصدومیت روحی و جسمانی شدند.»

عزیز پرتوی، کارشناس اهل آذربایجان غربی هم به جمع مخالفان ست‌کوویچ می‌پیوندد. «این آقایان اگر خوب بودند، چرا در مملکت خودشان کار نکردند، او نه ادب داشت و نه والیبال مدرن را می‌شناخت و باید معلوم شود توسط چه کسانی در کشورمان ساپورت شد، باور کنید ما با یک مربی ایرانی هم می‌توانستیم تیم را ششم کنیم و ماهی 15 ـ 10 هزار دلار به این مربی و هموطنانش ندهیم.»

«ست‌کوویچ از نظر شخص من طی 7 ـ6 سال تجربیاتش را در اختیار والیبال ایران گذاشته بود. من در تیم باشگاهی برق کنارش بودم و در تیم جوانان هم دستیار وی شدم و چیزهای زیادی از ست‌کوویچ آموختم و اگر قرار باشد یک مربی خارجی دیگر بیاورند باید خیلی از وی بهتر باشد وگرنه او تازه زبان فارسی یاد گرفته بود و کم‌کم به آداب ما عادت کرده بود. البته این را هم یادآوری می‌کنم که در تاریخ والیبال ایران هیچ مربی‌ای مثل پارک کی‌وون نتوانسته بود از نظر فنی و روان‌شناسی والیبال ایران را متحول کند و 2 مدال باارزش بازی‌های آسیایی بوسان و جام ملت‌های چین را برای ما به ارمغان آورد.» این بخشی از صحبت‌های عباس قاسمیان، دستیار مازندرانی ست‌کوویچ است که مرد صربستانی هموطنش ایوان گرگوویچ را به جای وی در ریودوژانیرو روی نیمکت مربیگری نشاند و قاسمیان در جمع تماشاگران جای گرفت!

... و اما علیرضا محمدی، مربی کاتاگوری 3 بین‌المللی یعنی بالاترین درجه مربیان در سطح بین‌المللی درباره عملکرد ست‌کوویچ چه نظری دارد؟ او می‌گوید: « همان یکی دو سال اول اطلاعاتش نم کشید و دیگر چیز تازه‌ای نداشت. در کوچینگ و هدایت فنی تیم کنار زمین ناتوان بود. پیش از مسابقه فینال پیکارهای قهرمانی جوانان آسیا در تایلند لیبروی تیم ما را طوری کتک زد که راهی بیمارستان شد و اصولا اخلاق و رفتارش سنخیتی با ما نداشت. از سوی دیگر اگر از سر تحقیق دنبال ریشه‌یابی باشیم متوجه خواهیم شد که بسیاری از بازیکنان ملی‌پوش ما به دلیل وزنه‌های غیرعلمی که ست‌کوویچ تجویز می‌کرد دچار عارضه‌ها و مصدومیت‌های شدید شده بودند که رحمان داوودی، آرش کمالوند، سعید معروف، محمد محمدکاظم، امین معمری و منصور زادون ازجمله این بازیکنان هستند.

واقعا تاسف می‌خورم که والیبال ایران را با یک مربی مثل ست‌کوویچ هدر داده‌ایم. 2 ماه پیش جلوی چشم دختران ما که برای تماشای تمرین نوجوانان به سالن رفته بودیم ست‌کوویچ به طور وقیحانه‌ای به گوش یکی از بازیکنان پسر چنان سیلی زد که نزدیک بود من یقه این آقا را بگیرم، البته قضیه را به برخی از آقایان گفتم، ولی فایده‌ای نداشت.» محمدی که سر درد دلش بدجوری باز شده بود، می‌افزاید: « او خواهرزاده‌اش را به ایران آورد. یک لپ‌تاپ دستش داد و آنالیزور شد، بازیکن جابه‌جا می‌کرد و توهین پشت توهین نثار مربیان ایرانی کرد. به اعتقاد من اگر تیم‌های نوجوانان و جوانان ما در سال‌های اخیر نتیجه‌ای گرفت مرهون زحمات آقای محمد وکیلی کمک مربی تیم بود، اما به حساب ست‌کوویچ نوشته شد. در صورتی که تاثیرگذارترین مربی خارجی در ایران پارک کی‌وون بود که هماهنگی بین دفاع روی تور و داخل زمین را به ما یاد داد. در کوچینگ تیم جسارت داشت و چون به موقع وی را وارد کرده بودیم موفق عمل کرد، اما ایوان بوگانیکوف که عده‌ای سنگ وی را به سینه می‌زنند تحصیلکرده نبوده و اواخر حضورش عاطل و باطل بود و کار به جایی رسید که والیبال ایران از ایوان جلو زد. گاییچ جوانگرایی کرد، اما چون پروازی بود نتوانست موفق شود. او اکنون سرمربی تیم ملی بانوان آذربایجان است، متاسفانه ضعف مدیریت باعث شد که از گاییچ هم به خوبی استفاده نکنیم و حالا نوبت ولاسکوست. متاسفانه او را بد موقع استخدام کرده‌ایم،‌ چون بازیکنان همدیگر را قبول ندارند، عده‌ای خودشان را به مصدومیت زده‌اند و برخی مسائل که باعث شد بعد از 8 سال نیز نتوانیم به لیگ جهانی راه پیدا کنیم. خداوند کمک کرد تا او بتواند در جام ملت‌ها سر بلند شود، موفقیت والیبال آرزوی تمام اهالی توپ و تور است، اما باید برای موفقیت علمی کار کرد، از تجارب و تفکر مردان اهل فکر و آگاه بهره برد، تیم ملی متعلق به همه است نه یک نفر یا چند نفر خاص.»

به این ترتیب پرونده حضور مربیان خارجی در والیبال ما هنوز مختومه نشده، اما بررسی عملکرد آنان و نحوه مدیریتی که برای استفاده بهینه از آنان اعمال می‌کنیم، وظیفه فدراسیون والیبال است تا پول بیت‌المال و وقت گرانبهاتر از طلا را به هدر ندهد.