اشک‌هایی که خدا می‌بیند

زندگی و دیگر هیچ

کارگردان: برتراند تاورنیه/ فیلمنامه: ژان کاسموس/ فیلمبردار: برونو دی کایزر/ موسیقی: اسوالد داندریا/ تدوین: آرمان سونه

بازیگران: فیلیپ نواره، سابین آزما، پاسکال وینیال، موریس باریه و دانیل روسو

خوش ساخت‌ترین و به روایتی مهم‌ترین فیلم برتراند تاورنیه همین زندگی و دیگر هیچ است. روایتی درباره عشق، امید و سرانجام که با سختکوشی آدم‌های داستان به دست می‌آید. قهرمان‌های فیلم و قصه اصلی، نزدیکی و قرابت بسیار قابل باوری با آدم‌ها و زندگی حقیقی پس از جنگ‌شان دارند.

در همه جای دنیا متاسفانه به هردلیلی، سایه شوم جنگ چه کوتاه و چه بلند مدت بر سر کشوری افتاده است. زندگی و دیگر هیچ روایت بازمانده‌های جنگ جهانی اول است؛ جنگی که به دلیل گستردگی و درگیری بین چند ملت و قومیت، داستان‌های نوستالژیک فراوانی را پس از اتمامش خلق کرد. این فیلم نیز روایت کوچکی از این دردهاست.

اگر چه جنگ جهانی دوم پس از 4 سال سرانجام در 1918 به اتمام رسید، اما فرانسوی‌ها تا چندسال بعد هنوز بشدت درگیر تبعات پس از جنگ بودند. زندگی و دیگر هیچ، یک فیلم جنگی صرف نیست اما تمام داستانک‌هایش محصول همین تبعات پس از جنگ است.

2 سال پس از پایان جنگ جهانی اول؛ دولت فرانسه هنوز نتوانسته هویت بسیاری از سربازانش را به دست بیاورد. بسیاری از این نیروها یا در جبهه جنگ کشته شده‌اند یا در اسارت از بین رفته‌اند، اما هستند کسانی که یا به اشتباه اسمشان در فهرست مردگان ثبت شده یا هنوز در بیمارستان‌های نظامی متفاوت بستری هستند و با مرگ دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.

برای رسمیت دادن و نظم پذیری کار، یک سرگرد فرانسوی با حضور در بیمارستان‌های نظامی و با کمک افسران و پرستاران زیر دستش قصد دارد هویت سربازانی را که هنوز مرگشان به ثبت نرسیده پیدا کند و آنان را به آغوش خانواده‌هایشان بازگرداند.

سرگرد دلفانه از 20 اکتبر 1920 کارش را شدت می‌بخشد و در این میان زنی به اسم راما نیز به صورت افتخاری به او کمک می‌کند. راما 2 سالی است که از شوهرش خبر ندارد و آخرین بار، یک ماه پیش از پایان جنگ از او خبر داشته است. مساعدت‌های سرگرد به راما اگرچه بسیار است، اما خبری از شوهر وی نمی‌شود. در همین گیرودار یک زن دیگر به دنبال همان مرد می‌گردد؛ مردی که شوهر راماست...

زندگی و دیگر هیچ، یکی از احساسی و رمانتیک ترین فیلم‌های جنگی است. به نحوی جذاب شخصیت‌ها دارای تشابهات واحدی هستند که قصه را بدون تاخیر پیش می‌برند و اگر جایی حسادت‌ها یا حقارت‌ها بخواهد مانعی برای از بین رفتن صلح و آرامش باشد، ناگهان همه چیز با از خودگذشتگی و ایثار، ناملایمات را کنار می‌زند. با این همه نباید اشتباه کرد که داستان زندگی و دیگر هیچ، قصه‌ای سرراست و یک خطی است. تعلیق و سوسپانس بویژه پس از یک سوم ابتدایی فیلم بسیار مشهود است و باعث می‌شود تماشاگر با میل فیلم را دنبال کند.

زندگی و دیگر هیچ آنقدر جذابیت و خاصیت داشت که توانست برای تاورنیه تثبیت و شهرت به همراه بیاورد. به نوعی که اگر برتراند تاورنیه این فرصت را نمی‌یافت که زندگی و دیگر هیچ را با بهترین بودجه و بهترین بازیگران بسازد همان 20 سال پیش باید بساطش را جای دیگری پهن می‌کرد. به واقع او دارد نان همین فیلمش را می‌خورد.