یک کلام؛ بی‌گناهم

قبلا هم گفته‌ام، قتل کار من نیست.

این مدارک را به دادگاه داده‌اند؛ اما درست نیست. به نظر من این مدارک به درد نمی‌خورد.

بله من اعتراف کردم؛ اما کسی از من نمی‌پرسد در چه شرایطی من بیچاره مجبور شدم اعتراف کنم. من تحت فشار بودم.

نه اصلا درست نیست. من از تخیلم استفاده ‌کردم و اعتراف کردم. هیچ‌کدام از حرف‌هایم واقعیت ندارد.

اگر گفته‌های من با واقعیت جور درآمده است، اتفاقی ‌بوده. من فکر نمی‌کردم آن چیز‌هایی که گفته‌ام اتفاق افتاده ‌باشد. این تقصیر من نیست.

قتل اولی که مظنون آن بودم هم به من ربطی ‌نداشت. فقط چون قبلش با مقتول قرار داشتم، متهم شدم.

قرار بود سر مساله‌ای باهم صحبت کنیم؛ اما او سر قرار نیامد و من هم مدتی منتظرش ماندم و بعد هم رفتم.

برایم چندان مهم نبود، چون بارها اتفاق افتاده ‌بود که با هم قرار می‌گذاشتیم و او نمی‌آمد، به همین خاطر هم موضوع را به خانواده‌اش اطلاع ندادم تا این‌که به سراغم آمدند و مرا به عنوان متهم بازداشت کردند.

چندماهی در بازداشت بودم؛ اما چون مدرکی علیه من نبود و اعترافی هم نداشتم، آزادم کردند.

بله دادگاه تشکیل شد و به دلیل این‌که مدرکی علیه من نبود. حکم برائت برای من صادر شد. دیوان عالی‌ کشور هم حکم را تایید کرد. خب می‌بینید که چند دادگاه مدارک را دیدند و تایید کردند هیچ مشکلی نداشتم و قتل را انجام نداده‌ام.

در قتل دوم هم من بی‌گناهم. حالا می‌بینید که بالاخره دادگاه حرف‌های مرا قبول می‌کند، چون من واقعا بی‌گناه هستم.

توضیح دادم که قتل کار من نبود.

بله اعتراف کردم که با مقتول دعوا کردم و او را با چوب زدم؛ اما دروغ گفتم.

خانواده مقتول به پلیس شکایت کرده‌ و مرا به عنوان آخرین نفری که مقتول را دیده‌ام، معرفی کرده ‌بودند، به همین خاطر هم بازداشت شدم.

من فقط او را می‌شناختم و دوست بودیم، قراری هم با او نداشتم. نمی‌دانم چرا گفتند من از او خبردارم.

من که خبر ندارم؛ اما آن طوری که گفته‌اند ماشینش با کوه تصادف کرد‌ و آتش گرفت و او هم کشته شد.

من اعتراف کردم، چون تحت فشار بودم. به من ربطی ندارد که چوبدستی پیدا شده‌ است. من در این مورد اطلاعی ندارم. هرچه گفته‌ام، دروغ بود.

بله من این را گفتم؛ اما بازهم توضیح می‌دهم که دروغ گفتم. ما هیچ اختلاف مالی باهم نداشتیم و اعترافاتم صحت ندارد.

این حرف را قبول ندارم. من حتی نمی‌توانم به یک گنجشک سنگ بزنم چه برسد به این‌که آدمی را بکشم.

من مدعی‌ شدم که مقتول هم میله آهنی داشت، پس چرا میله آهنی پیدا نشد. این واقعا یک اتفاق بود که حرفم با واقعیت جور درآمد.

من گفتم مقتول به دخترم گفته ‌بود دوست دارد همسری مثل او داشته ‌باشد و همین موضوع ناراحتم کرد. به او گفتم چرا این حرف را زدی، مقتول تکذیب کرد. بعدازظهر که همدیگر را دیدیم، بار دیگر به او گفتم باید توضیح دهی چرا این کار را کردی، بعد با هم درگیر شدیم و او مرا با میله آهنی زد و من هم که دیدم می‌خواهد مرا از کوه به پایین پرت کند، او را با چوب زدم. بعد ماشین را خلاص کردم و به کوه برخوردکرد.

شاید گفته‌های من با تحقیقات پلیس یکی باشد؛ اما من واقعا این کار را نکردم. اتفاقی همه اینها یکی شده‌ است. نمی‌دانم اینها را چرا می‌پرسید، حرف من یک کلام است؛ بی‌گناهم.

خب حالا که شده، من چه می‌دانم؟

نه، آنها چیزی نگفتند، چون می‌دانند من مقصر نیستم و فقط یک حادثه ‌است که باعث شده من 2 بار به اتهام قتل دستگیر شوم.

بله آنها هیچ‌وقت مرا تنها نمی‌گذارند. هم من و هم آنها می‌دانیم واقعیت چیز دیگری ‌است. قاتل کس دیگری ‌است و این موضوع به من ربطی ندارد. من قربانی ظن پلیس شده‌ام.

من که فکر نمی‌کنم در دادگاه کیفری مجرم شناخته‌ شوم، حتی اگر این طور هم باشد من به دیوان‌عالی ‌کشور شکایت می‌کنم و از آنها می‌خواهم که پرونده را بررسی ‌کنند. تا جایی که راهکار قانونی وجود داشته ‌باشد، به این کار ادامه ‌می‌دهم، چون بی‌گناه هستم.

نه من درخواستی‌ ندارم، چون‌ که مرتکب قتل نشده‌ام. 2 سال است از خانواده‌ام دور هستم و فرزندانم به خاطر تهمتی که به من زده‌ شده ‌است، خیلی سختی می‌کشند. چرا من باید درخواست بخشش کنم. من که کاری نکردم، به خاطر یک سوء‌ظن بازداشتم کرده‌اند و از شانس بد من، همه حرف‌هایم با یافته‌های پلیس یکی شده است. خب مقصر که من نیستم، اگر مرا مجبورم نمی‌کردند که اعتراف کنم، این اتفاق نمی‌افتاد.

نه مدرکی‌ ندارم. من که نمی‌توانستم در بازداشتگاه مدرک جمع‌آوری کنم.

من دلیل و مدرک خاصی ندارم.

بسختی. روزها خیلی سخت می‌گذرد و تحمل آن برایم دشوار است.

اینجا جای من نیست. من نباید بین خلافکاران باشم. بیشتر وقتم را در سلولم هستم و دوست ندارم با کسی معاشرت کنم. حوصله هیچ‌ کاری را ندارم. بیشتر وقتم را در فکر هستم. روزی یک بار هم تلفنی با خانواده‌ام صحبت می‌کنم. هفته‌ای یک بار هم آنها را می‌بینم.

آنها هم بسختی. آنها خیلی سختی می‌کشند. در این مدت از پس‌اندازمان استفاده می‌کنند. به هر حال بدون من که منبع درآمدشان بودم، خیلی به آنها سخت می‌گذرد. برایم مهم نیست چند سال در زندان بمانم، چون می‌دانم بالاخره می‌توانم ثابت کنم بی‌گناه هستم؛ اما دلم برای خانواده‌ام می‌سوزد.

مرجان لقایی