اسوه بخشش و کرامت

او اسوه سخاوت و بزرگواری بود، در کتب تاریخی آمده است که آن حضرت دوبار تمام ثروت خود را در راه خدا خرج کرد و سه بار، نیمی از دارایی خویش را در راه خدای متعال انفاق کرد. (تاریخ یعقوبی ج 2 ص 215) آورده‌اند که مردی به حضور آن حضرت شرفیاب شد و اظهار فقر و نیازمندی کرد.

امام مجتبی (ع) دستور داد پنجاه هزار درهم و پانصد دینار به او عطا کنند. نقل شده که مرد سائل شخصی را صدا زد تا آن پول‌ها را ببرد، در همان حال امام (ع) پوستین خود را هم به آن مرد داد و فرمود: این را به جای کرایه به آن مرد بده.

آری، او کریم اهل بیت عصمت و طهارت است و سفره کرامت او همواره گسترده است، امروز اگر شیعه هویتی دارد این هویت مرهون فداکاری‌های آن حضرت است. اگر صلح آگاهانه آن حضرت نبود، اگر خون دل‌های او نبود، امروز چیزی به نام شیعه باقی نبود.

آن بزرگوار در فضایی رهبری و امامت شیعه را بر عهده گرفت که فضای تزویر و دروغ جامعه اسلامی را فرا گرفته بود و عملا تعالیم قرآن و سنت پیامبر اکرم (ص) زیر پا نهاده شده بود، اقدامات آن حضرت در مواجهه با این فضای سنگین بی‌تردید نقشی غیرقابل وصف داشت. در حدیثی از امام حسن مجتبی (ع) درباره قرآن آمده است: کسی که قرآن را ـ با دقت ـ قرائت نماید، در پایان آن ـ اگر مصلحت باشد ـ دعایش سریع مستجاب خواهد شد ـ و اگر مصلحت نباشد ـ در آینده مستجاب می‌گردد (بحارالانوار: ج 89، ص204) . امید است که در سایه تعالیم قرآن و امام مجتبی (ع) در مسیر رستگاری گام برداریم.

حامد علی‌اکبرزاده / جام‌جم