پُستخانه

نَ...گوووو! اون منم که باهاس از شما ممنون باشم؛ یه قاچِ از احساستون رو می‌فرستین برا صفحة خودتون، اونم وقتی تا شب چلّه، ئووووه... کُلی راهه! مام این گوش‌موشه‌ها پوستش رو می‌بینیم، با خودمون می‌گیم یه خانی با اسبش اومده، هندونه‌ای خورده و رفته! خانه اومده و رفته، مام به یه نوایی رسیدیم!

ای ماااادر، ماااادر، مااادر... چی بگم؟ ئووووه‌ئوه‌ئوه‌ئوه!! بعضی وقتا که این صفحة چاپ شدة بروبچ رو می‌بینم، می‌شینم یه جا، آی حرص می‌خورم! آی حرص می‌خورم! آی حرص میییی‌خورممممم که دیگه میلم به خوردن هیچ غذایی نمی‌رسه! بِش می‌گم: خُ الآن شما خودت قضاوت کن، هر کی همچی «معر»ی رو بخونه، چی می‌گه آخه؟ می‌گه: سرعتِ کار و محدودیت زمان و[...]! می‌گم: دِ! پس اون‌جاها که حروفِ بُلدِ پست مدرن، می‌شن سنگنبشته‌های پارینه‌سنگیِ کشف‌شده از عهد دایناسورها چی؟ آخه وقتی هی فیلمنامه عوض شه، من که نمی‌تونم دم به ساعت برم واستم پای پردة نمایش، تو این سینمای تاریک، بگم تماشاگران عزیز، توجه داشته باشین، این‌جاش اون‌جوری بود، اون‌جا این‌جوری که! بفرما، حالا ببیییین... اینم مدرک، اینم سند! خلاصه که، ظاهراً سرعتِ کار و... اونم در مرحلة صفحه‌آرائی، سبب شده وزن موصوف ناموزون شه! درستش این بود: «قُل به حافظ، وَ ابوطاهر عریان: «دانم/ مرغِ هوش از سرشان پر زده لابد، جانم»!/ من به پارتی و به بازی، بنمودم پابلیش/ دُنت وُری ایف که قوافیت قَبَض‌الدودمانم!».

1-چاردیواری نشریه‌ای خانوادگی و حدوداً اجتماعی‌ست؛ اما چون ترسیدم از راه به بیراه بری و کار دست خودت و خانواده‌ت بدی! یه نمه از مباحث خانوادگی فاصله می‌گیرم و می‌زنم به صحرای علم، بل‌که خانواده و اجتماع بازم از وجودت بی‌نصیب نباشن!

2-گفته بودم که بعضی کتابا و مؤلفا، به جای این‌که آدم رو راهنمایی کنن، همچی اسااااسی چاه‌پیمایی می‌فرمایند؟! خاطرت هست؟ این‌جور جاها، عقل و منطق خود آدم باس کار کنه دیگه پسر جاااان؛ ارسطو هم در زمان خودش واس خودش، یلی بود و هنوزم اسم و رسمی داره، خیلیهام به افکار و آثارش استناد می‌کنن. اونم آدمی که معتقد بود خرمگس از چوب به وجود می‌آد و کِرم و زنبور و حشرات، از لجن و گوشت و اینا! اغلبِ اونا که گالیله رو در کلیسا به محاکمه کشیدن، عالمانی صاحبنظر و دارای عنوان و سمت بودند. اسم و رسم و عنوان و مدرک که معیاری منطقی محسوب نمی‌شه.

3-«فرضیه» و «نظریه»، فقط نظر و فرضن. هر کسی می‌تونه نظر یا فرضی رو مطرح کنه؛ این مدارک و شواهد و/یا نتایج آزمون‌پذیرند که فرض و نظری رو معتبر می‌سازن، اثبات می‌کنن و/یا به «قانون» بدل می‌کنن. «قانون» معتبر و آزمودة علمی هم در فلسفة جدید علم (مثل قانون جاذبة نیوتون) تا زمانی معتبره که فرضیه و/یا قانون علمی دیگه‌ای اون رو رد یا اصلاح یا کامل نکنه (مثل قانون نسبیت اینشتین و اصولش دربارة جاذبه)؛ این جمله قصار از خودمه (اِهِم! اِهم! چه نوشابة خنکی!) فرضیات در علم جدید، آسپرینند برادر! امروز آزمونی ثابت می‌کنه که آسپرین همچی فایده‌ای داره، فردا یه آزمون دیگه می‌گه نخیر، یه همچی بدی‌ای هم داره! برای این‌که سرت گیج نره و کار دست خودت ندی، باید بدونی این آسپرین رو کی بخوری، کی نخوری! چه دوزیش مضره، چه دوزی نعه! همواره اول، سندیت علمی و اعتبار منطقی کتابها و نویسنده‌ها رو بسنج تا تو یه همچی وضعی گرفتار نشی.