جوانمرد

لحظه‌های خاطره

گوشة حیاط خونة پدربزرگ هنوز/ یه درخت سبز و پیره که پر از جوونه‌هاست/ موزائیک‌های سیاه دور و بر نشون می‌دن/ که درخت قصة ما توتِ آبدارِ سیاست/ بچگی‌های من انگاری همین دیروز بود/ که توی همین حیاط و با همین توتها گذشت/ حوض کوچیک و سفید وسط حیاطمون/ برا من قد یه دریا، واسه دیگرون یه تشت/ کنار حیاط روی اون پله‌های آهنی/ دو سه تا گلدون آبی با گُلای رنگارنگ/ کنار حوض هم همیشه یه دونه اسکاچ بود/ واسه شستن موزائیک‌های براق و قشنگ/ توی روزهای تابستونی تو حوض هندونه بود/ توی شب‌های بهاری ماهی‌های هفت‌سین/ بعدازظهرها که پدربزرگ به باغچه آب می‌داد/ انگاری تازه می‌شد باز روح و احساس زمین/ شبها که ستاره‌ها پهن می‌شدند تو آسمون/ پشه‌بندهای سفید توی حیاط برپا می‌شد/ گاهی هم خوابم نمی‌برد و تو اون خلوت شب/ چشمک ستاره‌ها همدم رؤیاهام می‌شد/ شبهای یلدا مادربزرگ انار دونه می‌کرد/ دستای پیر و حنائیش رو هنوزم یادمه/ چارقدش سبز و موهاش سفید و چشمای عسلی/ هر چی از خوبی و مهربونی‌هاش بگم کمه/ صبح زود پدر بزرگ می‌رفت بیرون نون می‌خرید/ سر صبحانه همیشه نون داغ و تازه بود/ [...] توی اون خونه می‌شد از ته دل نفس کشید/ شب‌ها روی آب حوض یه ماه آبکی رو دید/ می‌شد از تمون لحظه لحظه‌هاش خاطره ساخت/ از دورنگی‌ها جدا شد و به سادگی رسید/ گوشة حیاط خونة پدربزرگ هنوز/ یه درخت سبز و پیره که پر از جوونه‌هاست/ همه چی عوض شده، بوی طراوت نمیاد/ راستی الآن که من این‌جام پس پدر بزرگ کجاست؟

(لطفاً نظر یادت نره. ساعت مچی‌ات سرشار از ثانیه‌های قشنگ).

زهرا- ن.

یه نگاهِ دوباره اما موشکافانه به قافیه‌های شعرت بندااااز... می‌بینی؟ این‌جوری می‌شه که اثر یه تصویرپردازی خوب، تو ذهن مخاطب کمرنگ می‌شه! (غیر از قافیه، آرایه‌ها هم مهمند. مثلاً جای «ماه آبکی» -که اصلاً یه تصور و مفهوم دیگه رو به ذهن می‌آره- بذار «یه ماه نقره‌ای رو دید»، معنا و تصویر بهتری به دست نمی‌آاااد؟ وزن شعرت بهتر نمی‌شه؟) اگه می‌خوای به جاهای خوبی در شعر برسی و حاصل زحماتت هدر نره، یا حداقل کمرنگ و بی‌اثر نشه، لاجرم! باس همچی دقّتایی رو تو شاعریت بیشتر کنی. مطالعة بیشتر هم که دیگه جای خودش رو داره. موتور زندگی تو هم بدون ریپ و لاستیک شعرت پُر از بادِ هیدروژنه باد!).