مبارک در اتاق انتظار «سلول نارنجی»

دکتر ایمن النور هم کسی بود که با شجاعت مثال‌زدنی سال 2005 در مقابل ریاست جمهوری حسنی مبارک ایستاد و متعاقب آن، رنج 4 سال زندان را به جان خرید و سلول وی الان خالی است، اما به منظور گرامیداشت یاد و خاطره فداکاری‌ها و رشادت‌های ملی وی، این سلول به رنگ نارنجی که رنگ حزب و تبلیغات انتخاباتی وی علیه فرعون مصر بود، زینت داده شده است و حال بی‌صبرانه انتظار می‌کشد تا رئیس‌جمهور مخلوع مصر را پس از صدور حکم حبس علیه وی در آغوش گیرد.

اینجاست که اهمیت محاکمه مبارک و فرزندان و اطرافیان وی در چارچوب روال قانونی عادلانه و علنی و حفظ احترام قربانیان حکومت 30 ساله وی مشخص می‌شود. تنها فرق اساسی میان حکومت فرعون و سرانجام انقلاب مسالمت‌آمیز مردم مصر پس از سقوط رژیم مبارک این است که عدالت الهی ایجاب می‌کرد آن دو زندانی تاریخ معاصر با چشمان خویش لحظه زندانی شدن زندانبان سابق خود و 2 فرزندش را ببینند. حال از دستگاه عدالت مصر انتظار می‌رود که نقطه عطفی را در تاریخ رقم زده و نقطه پایانی بر تاریخ فرعونی این کشور بگذارد. تنها همین مساله کافی است تا انقلاب مردمی مصر همچنان بزرگ‌ترین تحول و حادثه تاریخ 5 هزار ساله این کشور معرفی شود، زیرا تاریخ این کشور، محاکمه علنی فراعنه خود را به یاد ندارد و اگر این بار روند محاکمه قانونی دیکتاتور بزرگ به شیوه سالم و علنی برگزار شود و جلاد مصر پشت میله‌های سلول نارنجی زندان طره قرار گیرد، انقلاب مردمی و مسالمت‌آمیز ملت مصر به الگویی برای تمامی ملت‌های جهان از شرق تا غرب کره خاکی تبدیل خواهد شد.

طی هفته‌های گذشته من با این دو روشنفکر مصری که با شجاعت در مقابل «فرعون فراعنه» تاریخ چند هزار ساله مصر ایستادند، برخورد داشتم. وجه مشترک آن دو، ایستادگی در مقابل قدرت آهنین وی و تداوم حکومت در خاندان دیکتاتور و به عبارت دیگر، موروثی شدن قدرت بود. این ایستادگی در راستای دفاع از حق شهروندان مصری و تحقق 2 اصل اساسی یعنی «آزادی» و «برابری» بود. آزادی اظهارنظر علنی درباره سیاست و برابری همگان در حقوق و وظایف. شهروندان به عنوان اعضای یک ملت و ساکنان یک کشور حق دارند رژیمی را که نمی‌خواهند برکنار کنند؛ همان طور که حق دارند آن را انتخاب و به حکومت برسانند. انتخاب آزادانه یک رئیس‌جمهور مستلزم آزادی در برکناری اوست و این حقی است که در تاریخ نظام‌های دموکراتیک ما به فراموشی سپرده شده است.

تاکید براین دو اصل ساده بود که سعدالدین ابراهیم و ایمن النور را به زندان صحرایی طره در جنوب قاهره کشاند و از آنها 2قهرمان ملی ساخت. جایی که اکنون مبارک و فرزندانش باید به خاطر ارتکاب جنایت‌های مرسوم در همه رژیم‌های دیکتاتوری مانند سلب آزادی شهروندان بی‌گناه‌ شکنجه، کشتار، فساد و رشوه خواری و سرقت سازمان یافته، رهسپار آنجا شوند.