بعد از جهانی کره‌جنوبی به المپیک فکر می‌کنم

مسابقات از سطح بالایی برخوردار بود که خوشبختانه توانستم در دوی سرعت 2 بار در 100 متر و یک بار در 200 متر رکورد بزنم و در رنکینگ آسیا نفر دوم شدم. بعد از این رقابت‌ها با عملکردی که داشتم با نظر و صلاحدید رئیس فدراسیون قرار شد به مسابقات جهانی در کره‌جنوبی اعزام شوم. البته با این رکوردها مجوز ورود به رقابت‌های دانشجویان جهان را هم به دست آوردم که پیش از مسابقات قهرمانی جهان برگزار می‌شود.

البته خانم لیلا رجبی در ماده پرتاب وزنه قبلا مجوز حضور در مسابقات جهانی آلمان در سال 2009 را کسب کرده بود، اما در دوی سرعت من اولین نفر هستم. درست است که کار سختی در پیش دارم و به این خاطر کمی استرس دارم، اما همان‌طور که شما گفتید همین مسوولیت باعث می‌شود انگیزه‌ام بیشتر شود. الان تمرینات فشرده‌تری را دنبال می‌کنم و امیدوارم تا آن زمان در اوج آمادگی باشم و از عهده این مسوولیت بربیایم. حداقل هم می‌خواهم نتیجه‌ای که می‌گیرم در خور نام ورزشکاران زن ایرانی باشد.

دوومیدانی یک ورزش مادر و پایه محسوب می‌شود که توجه زیادی را می‌طلبد، چیزی که در کشور ما خیلی وجود ندارد، اگر روی این رشته سرمایه‌گذاری شده و سعی شود که ورزشکاران با حضور مربیان برتر دنیا از علم روز بهره ببرند بدون شک وضع بهتر از این می‌شود. اکنون با جهان فاصله زیادی در دوومیدانی داریم، چون این توجه وجود ندارد وگرنه استعدادهای زیادی داریم که علاقه‌مند به این رشته هستند و با داشتن امکانات می‌توانند فاصله‌ها را کمتر کنند.

وقتی بانوان ما مدال می‌گیرند و روی سکو می‌روند یا اصولا با حضور در مسابقات بین‌المللی در جهت کسب افتخار برمی‌آیند، این مساله علاوه بر آن که ورزشکاران زن را به انجام ورزش حرفه‌ای و قهرمانی تشویق می‌کند باعث ایجاد شور و نشاط و پویایی در جامعه می‌شود. خود من روحیه بهتری برای کسب موفقیت پیدا کردم، چون دوست داشتم ادامه دهنده راهی باشم که بانوان ورزشکار مدال‌آور آغاز کردند، البته این کافی نیست و مسوولان هم باید توجهات بیشتری را به ورزش بانوان صورت داده و به نوعی متحول شوند.

تحول ورزش بانوان باید روی مسوولان اثر بگذارد و آنها باور کنند که ورزشکاران زن می‌توانند پاسخ مثبتی به اعتماد آنها بدهند، هرچند که اوضاع نسبت به چند سال پیش بهتر شده است، اما باز هم می‌تواند تغییر کند، کمی توجه و تغییر دیدگاه نتیجه خود را در بازی‌‌های آسیایی گوانگجو نشان داد و حالا که این باور ایجاد شده باید در تمام رشته‌ها امکانات بیشتری را برای بانوان قائل شد.

نداشتن مربی خوب از مشکلات اساسی ماست، نه‌تنها من بلکه همه ورزشکاران در دوومیدانی از این نظر به دلیل محدودیت‌ها در مضیقه هستند، البته الان من زیر نظر عبدالصادق گرگانی تمرین می‌کنم که خیلی زحمت می‌کشند و راضی هستم، اما این کافی نیست.

صد درصد. اگر بخواهیم پیشرفت کنیم باید این را بپذیریم یا حداقل اگر امکان آن در ایران وجود ندارد کمپ‌‌هایی در سراسر اروپا یا حتی آسیا هست که با هزینه‌ای که خیلی هم زیاد نیست ورزشکاران را زیر نظر بهترین مربیان دنیا تمرین می‌دهند. فدراسیون می‌تواند ملی‌پوشان یا ورزشکاران برتر هر رشته را به این کمپ‌ها اعزام کند.

کسب جواز حضور در المپیک.

برای هر ورزشکاری این آرزوی شیرین وجود دارد، سخت است اما با امکانات و مسابقات بیشتر حتما دست‌یافتنی می‌شود. بعد از رقابت‌های قهرمانی جهان به المپیک هم فکر می‌کنم.

سارا احمدیان / جام‌جم