یتیم‌نوازی

خدایا! در این بامداد و صبح، نیک‌فرجامی من گشاده‌رویی در مقابل کودکان یتیم است. من معرفتی را آرزو می‌کنم تا فرزانگی را در عشق به یتیمان ببینم و از صمیم قلب دوستدار آنان باشم. یقین داشته باشم بی‌توجه بودن به یتیمان را برای خود به منزله کفر و نفاق بدانم و به این آیه قرآنی که می‌فرماید: «آیا دیدی آن را که دین و روز قیامت را دروغ می‌پندارد، پس او کسی است که یتیم را از خود می‌راند»، ایمان داشته باشم.

در این روز از خدای بزرگ می‌طلبم توفیقی یافتم تا به آنان که در تندباد حوادث روزگار غبار یتیمی بر چهره آنان نشست یار و مددکار باشم، تکریم کنم، بذر محبت و مهربانی را در دل آنان بیفشانم. آنان را باور داشته باشم و باور کنم یتیمان هم دارای استعداد فکری هستند. انگیزه شکوفایی دارند. باورهای آنان را باید پرورش داد. به احساسات،‌ تمایلات، عواطف و رفتار آنان باید احترام گذاشت، تا به خلق و خوی اجتماعی آنان خدشه‌ای وارد نشود.

خدایا! توفیقی عنایت کن تا آیات نورانی تو سرمشق زندگی من باشد و از آنانی نباشم که یتیمان را اکرام نکنم. دوست دارم سخن پیامبر اکرم (ص) همیشه آویزه گوش من باشد: سوگند به کسی که جانم در قبضه قدرت اوست، ‌هر مسلمانی که سرپرستی یتیمی را به عهده بگیرد و بخوبی از عهده ولایت و سرپرستی آن یتیم برآید و دست محبت بر سر او بکشد به عدد هر مویی که از زیردستش می‌گذرد، خداوند متعال یک درجه مقام او را بالا می‌برد و یک ثواب در نامه عمل وی می‌نویسد و یک گناه از او کم می‌کند.

دلم می‌خواهد، دست یتیمی را بگیرم تا در روز جزا و روز حساب او دست مرا بگیرد و مرا مرهون الطاف خود کند.

محمد خامه‌یار / جام جم