نماز شکر پس از بخشیده شدن

شاید من در آن لحظه در حالت عادی نبودم و به‌ همین خاطرهم یادم نمی‌آید آدم اگر حالت عادی داشته ‌باشد که آدمکشی نمی‌کند من هم حالت عادی نداشتم.

شاید این‌طور باشد. به هرحال من از اولیای‌دم عذرخواهی می‌کنم.

ما داشتیم از تیممان حمایت می‌کردیم گروه مقابل هم از تیمش حمایت می‌کرد دعوا کردیم و این اتفاق افتاد.

من اول گفتم که مشروب خورده ‌بودیم فکر می‌کردم که بااین حرف می‌توانم به خودم کمک کنم اما واقعیت نداشت. ما مشروب نخورده ‌بودیم و به خاطرکل کلی که باهم کردیم این دعوا  شروع شد.

فکر می‌کنم یک ضربه به سرش خوردویک ضربه هم به صورتش.

خیلی ترسیده ‌بودیم و همان لحظه فرارکردیم. اما بعد بازداشت شدیم.

خدا آن روزها را برنگرداند خیلی روزهای بدی بود خیلی سختی کشیدم. داشتم دیوانه می‌شدم.

خیلی روزهای سختی را می‌گذراندم. زیرتیغ بودم. اصلا می‌دانید زیرتیغ بودن یعنی چه؟ وای خدایا چه حالی داشتم و چقدر ناامید بودم مثل آدمی که مرگ مغزی شده و فقط یک معجزه می‌تواند او را نجات دهد. من همان فرد بودم. حتی یک بار هم پایم به کلانتری باز نشده بود و حالا باید خودم را در زندان می‌دیدم. خیلی سخت گذشت.

بله سعی می‌کردم. هرکسی جای من باشد همین کار را می‌کند.دوستم که چاقو را به من داده‌بود خیلی راحت آمد در دادگاه علیه من شهادت داد.

دیگران هم برای این‌که مشکلی برایشان پیش نیاید همین کار را کردند. خودتان را بگذارید جای من چه حالی به شما دست می‌داد.

چون متهم به قتل بودم و تحمل زندان برایم کابوس بود. هر روز وقتی غروب می‌شد عصبی می‌شدم و با خودم می‌گفتم خدایا نکند فردا اعدامم کنند. این حالت وقتی که حکم در دیوان تایید شد بیشتر شد. هر لحظه ممکن بود بیایند و من را هم با اعدامی‌ها ببرند.

شب‌های اعدام شب‌های بدی است آنقدر که نمی‌توان در مورد آن حرف زد. می‌دانید چندبار مرگ را جلوی چشم خودم دیدم. حالم خیلی بدبود.

این فشار آنقدر سنگین بود که بیشتر داروی اعصاب مصرف می‌کردم. حتی خودکشی هم کردم چون نمی‌توانستم تحمل کنم. می‌ترسیدم،حالم بدبود. اعصابم خراب بود نمی‌توانستم هرشب خواب مرگ با چوبه‌دار را ببینم. تصمیم گرفتم خودکشی کنم تا از این حالت خارج شوم.

بیچاره مادرم خیلی تلاش کرد. او هربار که به دیدنم می‌آمد می‌گفت دفعه بعد که آمدم مطمئن باش برایت رضایت گرفته‌ام.

اما هربار دست‌خالی می‌آمد. من هم عصبانی ‌می‌شدم. فکر می‌کردم مادرم دروغ می‌گوید برای رضایت اقدام کرده‌ است. فکر می‌کردم من را فراموش کرده و فقط می‌خواهد به من امیدواری بدهد.

سال‌ها پیش پدرم مرده‌ بود و مادرم به تنهایی ما را بزرگ کرد. فکر می‌کردم هیچ‌کس دلش برای من نمی‌سوزد.

بله قاضی به من گفت به خداتوکل کن اگر تو آرام باشی و واقعا پشیمان شده‌باشی خداوند به تو کمک می‌کند. از اولیای‌دم هم خواست حال وروز من را ببینند و درخواسته خودشان تجدیدنظر کنند. شاید همان لحظه حرف قاضی اثر نکرد اما یکی از مهم‌ترین دلایلی که باعث شد تا آنها رضایت دهند همین موضوع بود.

این‌کار مادرم و عموهایم بود. خیلی طول کشید و من کاملا ناامید بودم. باخودم گفتم بهتراست دیگر امیدوارم نباشم. مدتی بود که بامادرم حرف نمی‌زدم و به او تلفن نمی‌کردم. چندهفته‌ای هم بود که مادرم به دیدنم نیامده ‌بود.

در یکی از روزهای ملاقات بود که ناامید گوشه سلولم نشسته بودم و داشتم به این فکر می‌کردم که چطور خودکشی کنم که این‌بار نجاتم ندهند. یکدفعه بلندگوی بند اسمم را خواند. به سالن ملاقات رفتم. مادرم آمده ‌بود. با بداخلاقی نشستم که صحبت کنیم. به او گفتم برای چه آمدی؟ گفت آمدم که بگویم دیگر تمام شد. باورم نمی‌شد. گفتم لازم نیست امیدوارم کنی. گفت راست می‌گویم رضایت گرفتیم.

حس عجیبی بود هم خیلی خوشحال بودم که از این بدبختی بیرون می‌آیم هم خیلی ناراحت بودم که چرا کاری کردم خانواده‌ام دارایی‌شان را از دست بدهند و آواره شوند. از این‌که مادرم اینقدر سختی کشید ناراحت شدم. حس عجیبی بود. مثل آدمی که در تخیل‌است. نمی‌توانم درست توضیح بدهم. خلاصه این‌که حال خاصی بود.

گریه کردم و مادرم را در آغوش گرفتم. بعد از ملاقات هم نمازشکر خواندم و بین زندانیان شیرینی پخش کردم.

نمی‌دانم چه برنامه‌ای دارم. راستش هنوز برنامه‌ای ندارم. فکر می‌کنم چند روزی را در خانه کنار مادرم باشم. بعد به مسافرت بروم. شاید به شهرستان بروم تا اولیای‌دم را ببینم و از آنها تشکر کنم. بعد هم کار می‌کنم تاخرجی خانواده‌ام را تامین کنم.

نمی‌دانم، فکر نمی‌کنم خیلی از زندگی عقب‌افتادم. امیدوارم بتوانم اشتباهاتم را جبران‌کنم. باید کار کنم و زندگی مادرم را تامین کنم.

از آنها خیلی ممنونم که کمکم کردند، من را بخشیدندو ازخون فرزندشان گذشتند. من هم خیلی عذاب کشیدم.

واقعا تنبیه ‌شدم. امیدوارم واقعا از صمیم قلب مرا ببخشند، تا بتوانم دوباره زندگی‌ام را شروع کنم.