دنیای وارونه

اون آچار فرانسه رو‌ بِد بیییینم!

خیلی چیزا تو دنیا قانون طبیعته. دل تنگ رو دیدی؟ بعدش چشمِ تر رو؟ دل سنگ رو دیدی؟ بعد...

می‌خوام بگم: کاش دنیا واقعاً واقعیت داشت. کاش می‌تونستی به نَفَست اعتماد کنی، ولی نمی‌شه: دیدی یهویی نفَست باهات راه نیومد و زندگیت تموم شد.

می‌دونی چیه؟ زندگی خیلی تکراریه. هیچی واقعیت نداره... دست آدما، چشم آدما، حرف آدما، حتی نگاهشون واقعی نیس. آسمون دنیا دیگه ستاره نداره، خورشیدشم دیگه نورش به ما نمی‌رسه. اصلا هوا آلوده‌ست، نباید توی هوای این روزها نفس بکشی. این یه قانونه! ذرات هوا پر از دروووووووغه، رنگش دیگه آبی نیس. می‌ترسم واسه فردام برنامه بچینم برم بیرون، بازم هوا بارونی شه!

شنیدی می‌گن ماشینها می‌تونن تو یه روز، کُلی آلودگی هوا رو افزایش بدن؟ ولی من می‌گم وجود بعضی آدما می‌تونه تو یه ثانیه، تو دنیا، میلیاردها آدم رو بکشه. این، دیگه قانون طبیعت شده.

پریسا، روانشناس جوان از سقز

اسااااساااا... به اون روانشناسی که با دانش حقوق، به قانون طبیعت تبصره می‌زنه، با معارف فلسفی، واقعیت دنیا رو بر‌ملا می‌کنه، با بررسیهای هواشناسی، از آلودگی هوا خبر می‌ده، با شمّ پلیسی و کارآگاهی، مظنون یا مظنوین، قاتل یا قاتلان رو شناسائی می‌کنه... فقط بااااس گفت: خوش‌انصااااف! عیبی داشت یه گوشه جام واس یکی دیگه در نظر می‌گرفتی، به جای قاضی، اون متهم رو به جایگاه احضار کُنه؟! از چن جا حقوق می‌خوای بگیری ننه؟! هوووومممم؟!

پنجره‌ای رو به صفا

دریا یعنی صدای پای آب! آبی که قدِ یه دنیا تنهاست! آرامشش می‌شه هوای دلِ ما آدما. وقتی هم که عصبانیه، می‌شه تنهای تنها. واژة «عادت»، همراه با «ساحل» واسه‌ش پر از خاطره‌ست. خاطره که نه؛ خاطره‌های ساحلی که ملاقاتش می‌شه ردِّ واژة دلتنگی؛ یه آغوش سنگی که دم‌به‌دم بیقرارتر از دریاست.

دریا، ساحل، بیقراری، این یعنی عشق. این یعنی شتاب پنجره‌ها برای باز شدن و دیدن یه واژة طلایی که دم‌به‌دم پابرجاست.

مهسا امیری از تنکابن