البته این بار داستان خیلی فرق میکرد، این ناکامی بزرگ در قلب آرژانتین اتفاق افتاد و به طور طبیعی حذف تیم ملی کشوری که مردمش دیوانهوار فوتبال را دوست دارند، یعنی یک فاجعه بزرگ. در شرایطی که باتیستا از سمت سرمربیگری آرژانتین کنار گذاشته شد، اما آرژانتینیها متهم ردیف اول را لیونل مسی میدانند؛ ستارهای که در تیم ملی و برخلاف تیم باشگاهیاش (بارسلونا) کم تلالو است. در چنین شرایطی مسی دیگر تاب تحمل انتقادات و توهینها را ندارد و با نوشتن نامه شدیداللحن به جنگ منتقدانش رفته است. مسی در این نامه خطاب به آرژانتینیها، نوشت: گوشم پر از پژواک شعارها و فریادهای توهینآمیز شما به من بعد از بازی مقابل کلمبیا است و واکنش شما مرا به نوشتن این نامه سوق داد. احساس تاسف میکنم، اما ناگزیرم که بگویم آرژانتین را دوست دارم، اما از آرژانتینیها به تنگ آمدهام. همتیمیهایم نیز از مقایسه خودشان با ستارگان گذشته احساس ناراحتی و بیزاری خواهند کرد.
مقایسه لیونل مسی با دیهگو مارادونا هم باعث عصبانیت مسی شده است. او در این باره تصریح کرد: از مقایسه با مارادونا خسته شدهام. تماشاگران چه چیزی از من میخواهند؟ چرا مرا درک نمیکنند؟ من فقط جوانی هستم که صبح از خواب بیدار میشود و روز را با انجام کارهای خوب سپری میکند، چیزی بیشتر از این نیستم. چرا دست از مقایسهام با مارادونا برنمیدارند؟ اگر فدراسیون فوتبال آرژانتین تیم ملی را خوب مهیای این رقابتها میکرد و برای قهرمانی و کسب جام فقط به یک بازیکن اتکا نمیکرد، مطمئنا آرژانتین نه تنها قهرمان این رقابتها، بلکه بر بام فوتبال جهان نیز میایستاد.
مسی در پایان نامه خود نوشت: امروز تنها یک چیز از شما میخواهم و آن این که من و خانوادهام را رها کنید تا با آرامش زندگی کنیم.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم