موسیقی غزل

هادی اینانلو، آهنگساز این مجموعه و سرپرست گروه ماهریز، نواختن سنتور را از سال 75 به مدت 5 سال نزد سیامک آقایی آموخت و پس از آن زیر نظر مجید کیانی یک دوره ردیف نوازی را آموزش دید که در این میان از تجربیات پرویز مشکاتیان و پشنگ کامکار بهره برد.

این آهنگساز در سال 80 به کمک برادران و دوستانش گروه ماهریز را پایه‌گذاری کرد که حاصل آن کنسرت‌های متعدد با همکاری بهمن رجبی، نوازنده تنبک و مظفر شفیعی خواننده پیشکسوت و انتشار آلبومی با عنوان «من جدا گریه‌کنان ابر جدا» است. آلبوم «دیرگاهی است...» که دومین اثر گروه ماهریز است، به سبب کلام محور بودن و انتخاب اشعار در قالب غزل که سرآمدشان حافظ و سعدی و در دوره معاصر هوشنگ ابتهاج است، از فرمی پیروی می‌کند که درک موسیقی دستگاهی را تحت تاثیر قرار ندهد.

به گفته اینانلو، آلبوم «دیرگاهی است» جدا از موسیقی ایرانی نیست و در آن سعی شده، موسیقی درستی در چارچوب موسیقی ردیف دستگاهی به مخاطب ارائه شود. او معتقد است که مخاطب عام می‌تواند ارتباط خوبی با کار برقرار کند، چراکه در کنار آوازها و تصنیف‌ها، کارهای ضربی و چهار‌مضراب‌هایی نیز به چشم می‌خورد. یکی از شاخصه‌های این اثر حضور یک خواننده پیشکسوت موسیقی ایرانی است که در این کار از ظرایف خوانندگی خود بهره برده است.

مظفر شفیعی، خواننده‌ای است که شاید فعالیت گسترده نداشته، اما به واسطه آثار ماندگارش، نامی درخشان در موسیقی ایرانی دارد. او در این کار یکی از بهترین آوازهایش را ارائه کرده، چراکه لحن صدای او کاملا مشخص شده است و در سبکی شخصی می‌خواند. با بررسی خواننده‌های معاصر و همدوره‌ای ایشان درمی‌یابیم که نحوه ادای کلمات و شعر و نوع خواندن شفیعی با آنان کاملا متفاوت است.‌«دیرگاهی است...» با ترکیب‌سازی تار، کمانچه، کمانچه آلتو، سه‌تار، عود، تنبک، دف و سنتور اجرا شده است.