مسافران یوسف‌خان دست خالی برنمی‌گردند

برای رسیدن به روستای یوسف‌خان باید بروی خراسان رضوی‌‌ و از قوچان در جاده‌ای هموار، روستاهای همت‌آباد و قیطاطی را رد کنی تا در کمتر از یک ساعت به مقصد برسی، لابد خیال می‌کنی مردم یوسف‌خان باید لباس‌های محلی خراسانی پوشیده باشند و خراسانی صحبت کنند، اما در اشتباهی، مردم این منطقه کرد هستند و اگر در یکی از عروسی‌هایشان شرکت کنی آن وقت هم صدای دهل و سرنا و قشمه‌شان را می‌شنوی و هم لباس‌های محلی شان را می‌بینی، پر از رنگ و طرح و زندگی.

مگر می‌شود به یوسف‌خان بروی و دست خالی و بی‌خاطره برگردی، مگر می‌شوی گلیم و جاجیم‌هایشان را، سوغات معروفشان را، نخریده راه بیفتی و برگردی شهر خودت، مگر می‌شود به روستا بروی و کباب و فطیر مسکه و شله‌زردهایش را امتحان نکنی؟ امکان ندارد!

مسافران یوسف‌خان هرگز با چمدان‌های خالی بر نمی‌گردند و حتی اگر هیچ سوغاتی هم نخریده باشند، قلب‌شان پر از خاطره‌های دلنشین است، خاطره هوای مرطوب و خنک پشت سد تبارک که به قول جوان‌ها ریه‌ها را جلا می‌دهد، خاطره کوهنوردی در ارتفاعات اطراف روستا، خاطره بعدازظهر‌های خنک در باغ‌های گردو، گیلاس، بادام و گلابی‌اش، خاطره اتراقی کوتاه دره ییلاقی‌اش که در 10 کیلومتری روستا قرار گرفته است، خاطره آب خنک رودخانه تبارکش و ده‌ها خاطره دیگر که می‌توانند دفتریادداشت‌های سفرتان را پر کنند تا هر بار که ورقش می‌زنید با مرورشان، لبخندی روی لب‌هایتان بنشیند.

علی یوشی‌زاده