سینمای ایران باید اکران جهانی داشته باشد

این در حالی است که تهیه‌کنندگان و پخش‌کنندگان سینمایی در دیگر کشورهای صاحب سینمای دنیا، وضعیت متفاوتی دارند و بسیاری از مواقع نامشان بر روی هر فیلم می‌تواند در جذب مخاطبان موثر باشد.

بسیاری از کارشناسان، دولتی بودن بسیاری از امور سینمایی کشور را دلیل کم اثر و ناشناخته ماندن تهیه‌کنندگان و پخش‌کنندگان فیلم می‌دانند که تاثیری منفی بر اقتصاد سینمای ایران نیز گذاشته است. البته در طول 10 سال گذشته با پروبال پیداکردن بخش خصوصی در سینمای ایران، تهیه‌کنندگان و پخش‌کنندگان نیز نقش پر رنگ‌تری در عرصه‌های تصمیم‌گیری و اجرایی پیدا کرده‌اند که علی سرتیپی یکی از شاخص‌ترین آنهاست. گفت‌وگو با او را می‌خوانید.

شما امسال پخش فیلم‌هایی چون «جدایی نادر از سیمین»، «اخراجی‌ها»، «ورود آقایان ممنوع»، «مرهم» و «سیزده 59» را برعهده داشته‌اید که هریک از این آثار در طیف‌های مختلفی به لحاظ ژانر سینمایی قرار گرفته‌اند. سوال اینجاست که این تفاوت چقدر در نظر یک پخش‌کننده اهمیت دارد؟

نمایش «سیزده 59» در روزهای آغازین اکرانش با نمایش فیلم «پایان‌نامه» توام شد و طبعا این همزمانی تا حدودی به اکرانش لطمه وارد کرد، اما به‌ تدریج نمایش این فیلم در جریان صحیح قرار گرفت و سینماهای بیشتری به آن تخصیص داده شد. در حال حاضر هم این فیلم سینماهای خودش را دارد و میزان فروش آن قابل قبول است.

برخلاف آن برداشت غلط، موفقیت هر فیلم، موفقیت ماست و برای همین تا جایی که توانسته‌ایم، تبلیغات تلویزیونی و محیطی مناسبی برای آن در نظر گرفته‌ایم. تصور می‌کنم فیلم «سیزده 59» فیلم خوبی است و بویژه بازی خوب پرویز پرستویی مانند دیگر کارهایش در آن مثال‌زدنی است. با این‌وجود باید بپذیریم هر اثری یک سقفی در جذب مخاطب دارد و این فیلم هم با توجه به موضوع و محتوایش نمی‌تواند مثل یک فیلم کمدی تماشاگر به سالن بکشاند. در ضمن مخاطبان با شخصیت خمیده نقشی که پرستویی در این فیلم بازی کرده است به آن شکلی که باید ارتباط برقرار نکرده‌اند و این نقش برایشان چندان دلچسب نبوده است.

ما فیلم‌های فرهنگی زیادی داشته‌ایم که در سینماهای جهان به نمایش درآمده‌اند که این آثار البته برای سینمای ایران، نانی به ارمغان نیاورده است. تصور می‌کنم باید فیلم‌هایی را در خارج از کشور اکران کنیم که از این جنبه هم برایمان سودآور باشند. در حال حاضر فیلم «سیزده 59» را به غیر از آلمان در دیگر کشورهای اروپایی نیز به نمایش درآورده‌ایم که با استقبال خوبی هم مواجه شده و قرار است در کشورهای دیگر مانند مالزی، کانادا و... به نمایش سایر فیلم‌های روز نیز بپردازیم. البته برنامه‌ای که فعلا برای نمایش این فیلم‌ها در خارج از کشور در نظر داریم این است که این فیلم‌ها صرفا برای ایرانی‌های مقیم این کشورها و بدون زیرنویس اکران شود. اگرچه امیدوارم شرایط اکران به شکلی فراهم شود که تمام طیف‌های مخاطب جهان بتوانند به تماشای این فیلم‌ها بنشینند.

فراموش نکنید که مکانی مثل مترو برای فرهنگسازی قطعا نیاز به رایزنی و بسترسازی بیشتر دارد. من به شخصه از 6 ایستگاه مترویی که طرح بلیت‌های نیم بها در آن پیاده شده است، راضی‌ام و به نظرم استقبال از این طرح تا به امروز خوب و موفق بوده است.هدف از اجرای چنین طرحی در واقع آشناکردن آدم‌هایی است که با سینما بیگانه هستند و این طرح توانسته میان سینما و آنان آشتی و رابطه دوباره ایجاد کند. بویژه این که مخاطبان بلیت‌های نیم بها در متروها بیشتر جوانان هستند.

ما به مدد چنین طرحی توانسته‌ایم موج جدیدی در عرصه فروش فیلم ایجاد کنیم. به عنوان مثال،چیزی در حدود ششصد هفتصد نفر در یک سینما در یک روز، فیلم «ورود آقایان ممنوع» را به وسیله همین بلیت‌های نیم بها دیده‌اند. از اینها گذشته، حضور دکه فروش بلیت در مترو و پخش بروشورها، پوسترها و... همه نشان از این دارد که سینما با طیف عموم مردم پیوند و نزدیکی دارد.

پیشتر هم به این مساله اشاره کردم که ما دچار کمبود سالن‌های نمایشی هستیم. اگرچه در چند سال گذشته، ساخت تعدادی پردیس سینمایی و بازسازی برخی سالن‌های به مرتفع‌کردن این معضل کمک زیادی کرده است، اما مشکل همچنان به قوت خود باقی است و سالن‌های موجود، جوابگوی نیاز مخاطبان نیست.

فکر می‌کنم اگر سازمان‌ها و نهادهای دولتی در این زمینه سرمایه‌گذاری کنند و دیگر امور را به بخش خصوصی بسپارند، خیلی از مشکلات حل خواهد شد. البته در این میان نباید از مساله مهم به‌روز کردن وسایل فیلمبرداری و تجهیزات نیز غفلت کرد. ساخت شهرک سینمایی و کاخ جشنواره‌ها هم از دیگر ضروریاتی است که سینمای ایران سخت محتاج آن است و... .