حرکت خودروهای پرنده در خیابان‌های هوایی

به عبارت دیگر در شهرهای آینده سیستم حمل و نقل درونشهری تنها مبتنی بر مترو و خطوط اتوبوسرانی سریع نبوده و از مسیرهای هوایی نیز استفاده خواهند شد. هم‌اکنون در گوشه و کنار جهان پروژه‌های مختلفی در این زمینه آغاز شده است و گرچه عمدتا در مراحل ابتدایی و نهایتا مدلسازی‌های رایانه‌ای قرار دارند، اما باید پذیرفت پروژه‌هایی که در آینده شکل واقعیت به خود خواهند گرفت از همین ایده‌ها متولد خواهند شد. یکی از این پروژه‌ها مربوط به اروپا می‌شود؛ myCopter نام پروژه‌ای در اروپاست که با بودجه نجومی 2/4 میلیون دلار آغاز به کار کرده است. در این پروژه به بررسی مطالعاتی و فنی سیستم‌های شخصی حمل و نقل هوایی پرداخته می‌شود. بر اساس آنچه که در این طرح آمده است از حریم هوایی بسیاری از شهرهای اروپایی و بخصوص شهرهای شلوغ این قاره برای راه‌اندازی مسیرهای هوایی استفاده خواهد شد.

پروژه‌هایی از این دست آغازگر عصر هیجان‌انگیزی از سیستم‌های نوین حمل و نقل یعنی حمل و نقل شخصی هوایی است، جایی که در آن از خودروهای پرنده به عنوان سیستم‌های قابل اطمینان حمل و نقل استفاده خواهد شد. به این ترتیب خودروها جاده‌های زمینی را ترک می‌کنند و راهی آسمان‌ها می‌شوند. برطرف شدن مشکلات ناشی از ترافیک‌های سنگین درونشهری حداقل مزیت به کارگیری این سیستم نوین در حمل و نقل شهری به شمار می‌آید. گذشته از آن کاسته‌شدن از حجم آلاینده‌های کربنی معلق در هوا نیز از دیگر مزایای چنین نگرشی به شمار می‌آید. با این حال حتی چنین پروژه‌هایی نیز چالش‌های خاص خود را دارند.

پروفسور هنریش بولتوف از انستیتو ماکس پلانک آلمان می‌گوید: ما به دنبال آن هستیم تا فناوری‌هایی را ارائه کنیم که با استفاده از آنها بتوانیم از بعد سوم در توسعه سیستم حمل و نقل عمومی و شخصی یعنی هوا نیز استفاده کنیم. البته در این میان، پرسش‌های زیادی مطرح می‌شود که برای رسیدن به هدف خود حتما باید به آنها پاسخ دهیم. گذشته از آن در اینجا صحبت از سیستم‌های شخصی حمل و نقل هوایی است. پس باید برآورد کنیم واکنش مردمی که عمدتا از سیستم حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند چه خواهد بود؟

در پروژه myCopter چشم‌اندازی ترسیم شده است که در آن سیستم‌های شخصی پروازی عمدتا در ارتفاع پایین به پرواز درمی‌آیند و افراد می‌توانند از آنها برای رفت و آمدهای کوتاه به عنوان مثال تردد میان محل کار و زندگی استفاده کنند. حداکثر ارتفاعی که برای پرواز این نوع سیستم‌ها در نظر گرفته شده است حدود 600 متر است. از این‌رو نگرانی چندانی درخصوص ایجاد اختلال در مسیرهای پروازی هواپیماها و بالگردها وجود نخواهد داشت. این ایده در نوع خود هیجان‌انگیز به شمار می‌آید با این حال همچنان وجود برخی موانع احساس می‌شود. به عنوان مثال نباید از مشکلات موجود بر سر صدور مجوزهای قانونی در عرصه هوا و فضا و همچنین امنیت این نوع پروازها غافل شد. کارشناسانی که این نوع طرح‌ها را دنبال می‌کنند به این نکته نیز اشاره می‌کنند که باید در گوشه و کنار شهرها نقاط متعددی به عنوان محل نشستن و برخاستن این سیستم‌ها طراحی و ساخته شود.

پروفسور هنریش بولتوف با اشاره به مقوله امنیت می‌گوید: رعایت امور امنیتی در این نوع سیستم‌ها و خطوط پروازی که در آنها به کار گرفته خواهند شد، موضوع حساسی است. بدون شک پروژه myCopter محقق شد، چه زود یا دیر اما تا آن زمان باید این نوع نگرانی‌ها باید برطرف شود. هم اکنون خودروها روی زمین و در مسیرهای تعیین‌شده‌ای به حرکت خود ادامه می‌دهند با این حال هنوز نگرانی‌های زیادی درباره امنیت جانی رانندگان و سرنشینان این خودروها وجود دارد. از سوی دیگر ارائه انبوهی از فناوری‌های نوین در زمینه توسعه خودروهای هوشمند و سیستم‌های تشخیص فاصله میان خودروهای در حال حرکت نشان از این نگرانی‌ها دارد، اما زمانی که خودروها راهی آسمان شوند این نگرانی‌ها دوچندان خواهند شد. در این وضعیت دیگر حد و مرزی همچون خیابان‌ها و جداول کنار پیاده‌رو وجود نخواهد داشت و هر لحظه این امکان وجود دارد که خودروهای پرنده با یکدیگر برخورد کنند. کارشناسانی که این طرح‌ها را دنبال می‌کنند می‌گویند که در آینده و زمانی که این نوع سیستم‌ها گسترش یابد عملا جایی وجود نخواهد داشت که خودروهای پرنده نتوانند در آنجا پرواز کنند. پس تامین امنیت افراد در این سیستم می‌تواند به عنوان مهم‌ترین فاکتور نگران‌کننده و چالشی در نظر گرفته شود.

این نگرانی‌ها هر چقدر زیاد باشند قابل برطرف‌کردن هستند و زمانی که مزایای استفاده از این نوع خودروها بیان می‌شود، تلاش دانشمندان برای برطرف‌کردن آنها مضاعف می‌شود. ظرفیت بالای این سیستم در کاستن از آلاینده‌های کربنی و گازهای گلخانه‌ای یکی از مهم‌ترین مزایای توسعه این فناوری به شمار می‌آید.

نکته مهم این است که خودروهایی که در سیستم حمل و نقل هوایی آینده به کار گرفته خواهند شد حداکثرفواصل
زیر 100 کیلومتر را طی می‌کنند. این خودروها یک یا 2 نفره خواهند بود به همین دلیل جای چندان تعجب نخواهد داشت که تمام برقی خواهند بود و این یعنی خودروهایی که در این سیستم به کار گرفته خواهند شد، تولیدکننده آلاینده کربنی نخواهند بود.

جذابیتی که در این نگرش نهفته است بسیاری از علاقه‌مندان به سرمایه‌گذاری در این زمینه را ترغیب به صرف هزینه‌های قابل توجهی در این خصوص کرده است.

بتازگی خودروی پرنده‌ای ساخته شده است که عملا تلفیقی از خودرو و هواپیمای کوچک است و می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای به‌کارگیری در سیستم حمل و نقل هوایی یک یا 2 دهه آینده باشد. این فناوری ابتکاری قابلیت و توانایی تغییر از فرم هواپیما به ماشین در زمان کمتر از 30 ثانیه را دارد.

آزمایشات متعددی روی این فناوری صورت گرفته که تمامی آنها موفقیت‌آمیز بوده‌اند. سرعت این سیستم هوایی 185 کیلومتر بر ساعت است و تا 724 کیلومتر نیز قابلیت پرواز را دارد. البته این سیستم هوایی از سوخت بنزین استفاده می‌کند و به همین دلیل منتقدان زیادی پیدا کرده است.

پروژه myCopter فاصله چندان زیادی تا واقعیت ندارد و آن زمانی است که تصاویر انیمیشنی که در آنها خودروهای کوچک و بزرگ پرنده در آسمان شهرها به این طرف و آن طرف می‌روند به واقعیتی عینی تبدیل خواهند شد.